Marjolijn Meijer bouwde een fitnessimperium op: 'Ik dacht dat ik harder moest zijn om serieus genomen te worden'

Marjolijn Meijer: mede-eigenaar Urban Gym Group

Je begon als juf. Hoe beland je dan uiteindelijk in de fitnesswereld?

“Ik stond voor de klas in het reguliere en later in het speciaal onderwijs. Dat vond ik geweldig. Ik kom ook uit een onderwijsgezin; mijn vader was directeur van de Pabo. Ondernemen was helemaal niet per se het plan. De vader van mijn kinderen gaf naast zijn werk als gymleraar aerobicslessen en wilde graag een eigen gym beginnen. Toen we die kans kregen, dacht ik: dat combineer ik wel even met het onderwijs. Nou, dat bleek onmogelijk. Ik deed allebei tekort. Toen heb ik de keuze gemaakt om volledig voor de sportschool te gaan.”

Mis je het lesgeven nog weleens?

“Absoluut, ik ben gek op kinderen. Daarom heb ik nog jarenlang danslessen aan kinderen gegeven. Maar eerlijk gezegd heb ik nog steeds veel aan mijn tijd als juf. Je leert hoe je mensen meeneemt in een verhaal, hoe je grenzen stelt en hoe je rustig blijft als het druk wordt. Ik denk dat ik daardoor nu ook niet zo snel in paniek raak.”

Hoe zag die eerste sportschool eruit?

“Heel anders dan nu. Eind jaren negentig had fitness nog een heel ander imago. Mensen dachten vooral aan grote bodybuilders en de bank stond ook niet bepaald te springen om een sportschool te financieren. We hadden nauwelijks geld, dus we deden alles zelf. Schilderen, schoonmaken, noem maar op.

Het eerste wat ik kocht was een koffiezetapparaat. Ik wilde namelijk dat mensen na hun training nog even bleven zitten voor een cappuccino. Dat gevoel van sfeer en verbinding vond ik toen al belangrijk.”

Je vertrouwt veel op je gevoel. Was dat vroeger ook al zo?

“Heel erg zelfs. Ik doe nog steeds veel op intuïtie. Alleen komt daar inmiddels bijna dertig jaar ervaring bovenop. En natuurlijk ook veel data. Ik ben iemand die kansen ziet en denkt: dat kan ik wel. Maar ik kies bewust. Ik begin niet aan iets waarvan ik denk dat het kansloos is. Ik noem mezelf altijd een beetje een cherrypicker.”

Toch is niet alles vanzelf gegaan.

“Zeker niet. Rond 2007 en 2008 kwamen de budgetgyms op. Binnen een paar maanden verloren we per club honderden leden. Tegelijkertijd kwam de financiële crisis. Ik deed toen ook de financiën en wist: als we zo doorgaan, redden we Kerst niet. We hebben toen heel veel gesprekken gevoerd met leveranciers en betalingsregelingen getroffen. Wat daarin hielp, was dat we altijd heel open zijn geweest. We hebben nooit gedaan alsof er niets aan de hand was. Daardoor kregen we ook het vertrouwen om door te kunnen.”

Is dat ook hoe TrainMore is ontstaan?

“In die periode zijn we wel anders gaan nadenken. Toen ontstond het idee om mensen juist te belonen voor sporten. Hoe vaker je kwam, hoe minder je betaalde. Iedereen verklaarde ons voor gek. Maar juist dat andersom denken bleek uiteindelijk onze kracht.”

Wanneer keek je voor het laatst in helicopterview naar jezelf en dacht je: bizar, waar ik allemaal mee bezig ben?

“Ik weet nog dat we een tijd terug een grote overname in Londen deden. Ik liep vanaf mijn hotel naar het hoofdkantoor en moest onderweg gewoon huilen. Toen dacht ik: hoe bizar is dit eigenlijk? Ik kom uit een Brabants dorp met twee vlechtjes en nu hebben we hier tien gyms gekocht.”

Je hebt inmiddels ook de CEO-rol losgelaten. Waarom?

“Omdat ik uiteindelijk eerlijk moest zijn over waar ik goed in ben. Ik ben creatief en hou van merken bouwen, design, vastgoed, nieuwe concepten ontwikkelen. Ik ben niet degene die het gelukkigst wordt van processen en schaalbaarheid. Toen we een nieuwe CEO vonden, kon ik me volledig richten op de onderdelen waar ik energie van krijg. Dat is een van de beste beslissingen geweest die ik heb genomen.”

Stond je er toen bij stil dat je als vrouw in een mannenwereld zat? 

“Eigenlijk niet. Dat thema wordt nu pas veel meer besproken. Toen ik mijn CEO-rol overdroeg, besefte ik pas dat ik de enige vrouwelijke CEO in Europa was van een fitnessbedrijf. Dat kon ik me bijna niet voorstellen. Maar op congressen is nog steeds 85 tot 90 procent man. De fitnesswereld is toch echt nog een mannenwereld.”

Heb je als vrouwelijke ondernemer ooit het gevoel gehad dat je jezelf extra moest bewijzen?

“In het begin wel. Dan zat ik bijvoorbeeld bij een bank en kreeg ik opmerkingen als: ‘Oh, jij bent eigenlijk wel slim.’ Echt waar. Of ik zat met een mannelijke collega aan tafel en dan wilden mensen toch liever met hem praten. Tegelijkertijd moet ik zeggen dat ik dat nu eigenlijk niet meer meemaak. We zijn inmiddels een groot bedrijf en mensen weten wel wie we zijn.”

Je hebt het vaak over zachtheid en menselijkheid in leiderschap. Waarom is dat zo belangrijk?

“Omdat ik een tijd heb gedacht dat ik me harder moest opstellen om serieus genomen te worden. Zeker toen ik steeds meer tussen mannen werkte. Ik dacht dat ik meer power moest uitstralen. Tot collega’s tegen me zeiden: maar dit ben jij helemaal niet.

Ik ben al een powerhouse, maar op mijn eigen manier. Ik denk dat dat juist de kracht van veel vrouwelijke ondernemers is. We hoeven niet iemand anders te worden om succesvol te zijn. Die typische vrouwelijke karaktereigenschappen sieren ons juist, ook in het ondernemerschap.”

Hoe combineerde je al die jaren ondernemen met het moederschap?

“Ik heb daar altijd heel bewust keuzes in gemaakt. Als ik thuiskwam van mijn werk, maakte ik eerst mijn telefoongesprek af voordat ik naar binnen liep. Ik wilde niet bellend binnenkomen als mijn kinderen op me zaten te wachten. En vakanties waren ook echt voor hen.

Mijn kinderen zijn nu 21 en 24 en zeggen weleens dat ik een groot voorbeeld voor ze ben. Dat vind ik misschien wel het mooiste compliment dat je als moeder kunt krijgen.”

Welke eigenschap heeft jou het verst gebracht?

“Goede mensenkennis. En ik ga nooit voor good, ik ga altijd voor great. Dat maakt me soms ook lastig, want ik ben niet snel tevreden. Maar ik denk wel dat daar het verschil zit tussen iets dat prima is en iets dat echt bijzonder wordt.”

Wat betekent succes voor jou?

“Dat ik mezelf to the limit heb durven brengen. Dat ik de ballen, de power en de guts heb gehad om dit gewoon te doen. Ik heb het gedaan. Niet bang zijn, jezelf triggeren en denken: ga maar, Lijn. Doe het maar.”

Wat zou je andere vrouwelijke ondernemers willen meegeven?

“Wees niet bang om te verliezen. Als je  bang bent om te verliezen, kun je ook niet winnen. Natuurlijk gaat er weleens iets mis. Natuurlijk verlies je soms een deal. Maar daar leer je van. Dan sta je op en ga je weer verder.”

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door ABN AMRO MeesPierson en Choices by DL.