Interieurontwerpster Céline van Haaren over werken in een mannenwereld: ‘Als vrouw sta je al met tien-nul achter’

Céline van Haaren Interiors

Die liefde voor interieur zat er bij jou al vroeg in, toch?

“Ja, mijn moeder heeft ergens nog een tekening waarop ik een hele keuken heb uitgetekend, inclusief alle kastjes met planken en alle details erin. Op school tekende ik ook plattegronden in de randjes van mijn schriften. Ik vond dat toen al heel leuk om te doen.”

“Mijn studentenkamer was ook, met weinig budget, al een soort hotelsuite. Mensen zeiden echt achter mijn rug om tegen elkaar: ‘Heb je haar kamer gezien? Dat is niet normaal.’ Ik hielp ook altijd mensen om me heen met hun interieur. Alleen was het toen nog niet mijn werk.”

Want je koos eerst voor een heel andere carrière.

“Ik ben na mijn opleiding in sales en marketing gaan werken. Het creatieve miste ik vrijwel direct en het ondernemen zat er al meteen in, maar ik koos ook voor een bepaalde vorm van veiligheid en zekerheid.

Toch begon je uiteindelijk voor jezelf.

“Het begon echt als een grote hobby en passie, van het een rolde ik in het andere. Eerst deed ik het ongeveer drie jaar naast mijn andere baan. Dat was heel hard werken, maar eigenlijk ook goed te combineren. Mijn klanten werkten namelijk zelf overdag, dus die wilden ’s avonds afspreken of in het weekend materialen bekijken. Rond corona besloot ik het uiteindelijk fulltime te gaan doen.”

Uitgerekend tijdens corona?

“Best spannend. Alle signalen waren natuurlijk: mensen houden de hand op de knip en gaan geen geld uitgeven. Maar juist toen gingen mensen beseffen hoe belangrijk het is om een fijn huis te hebben. Als je veel thuis bent, maar ook als je stress hebt op je werk of er andere dingen spelen. Mensen gingen veel bewuster over hun huis nadenken.”

Marjolijn Meijer bouwde een fitnessimperium op: 'Ik dacht dat ik harder moest zijn om serieus genomen te worden'Lees ook

Ondernemen zat er ook al vroeg in, toch?

“Ik kom uit een echte ondernemersfamilie, ook in de bouwwereld. Als kind wist ik al het verschil tussen bepaalde manieren van bouwen en maakte ik bijvoorbeeld kettingen die ik vervolgens verkocht aan vriendinnen van mijn moeder. Dat handelen en ondernemen zat er dus wel in.”

“Mijn ouders hebben me nooit gepusht om ondernemer te worden. Misschien juist het tegenovergestelde. Mijn vader heeft door zijn werk vroeger ook best veel gemist. Zij weten hoeveel tijd en stress er in een eigen bedrijf kan zitten en wilden me daar eerder voor beschermen.”

En tóch koos je voor dat ondernemersbestaan.

“Omdat ik ook heb gezien hoe leuk het kan zijn. Ik vind het heerlijk dat je continu blijft leren. Ik doe dit nu al jaren en heb nog iedere week uitdagingen waarbij ik denk: hoe ga ik dit nou weer oplossen? Dan kan ik mezelf ook goed toespreken: jij wilde ondernemer zijn, dus dan moet je hier nu ook verantwoordelijkheid voor nemen.”

Mensen roepen vaak dat ondernemen zoveel vrijheid geeft. Ervaar jij dat ook zo?

“Helemaal niet. Mensen zeggen weleens: ‘Wat lekker dat jij geen baas hebt.’ Dan denk ik: we hebben gemiddeld zestien projecten lopen, dus ik heb zestien bazen. Die vinden allemaal dat ik beschikbaar moet zijn en ik moet aan iedereen verantwoordelijkheid afleggen. Natuurlijk kun je flexibeler werken. Als ik ’s ochtends een sportles wil doen, kan ik ’s avonds doorgaan. Maar als je gaat ondernemen omdat je denkt: dan heb ik geen baas meer, dan vind ik dat absoluut geen goede motivatie. Het moet je passie zijn en je moet er nog juist nog harder voor willen werken dan voor een baas.”

Je bent inmiddels ook lang niet meer alleen interieurontwerper.

“Je bent van alles tegelijk. Projectmanager, ondernemer en soms ook een soort psycholoog. Klanten gaan samen door zo’n verbouwing en kunnen onderling van mening verschillen. En tijdens een bouwproject zijn er altijd tegenslagen. Alles loopt uit en dingen zijn duurder dan verwacht. Wij proberen dat zo goed mogelijk te begeleiden, maar het hoort erbij. Dat vond ik vroeger best lastig. Dan moest ik bijvoorbeeld een klant met kleine kinderen, van wie ik wist dat haar vader ook nog heel ziek was, vertellen dat haar keuken drie weken vertraging had. Dat kon ik echt mee naar huis nemen.”

Wat wilde je vanaf het begin anders doen met je eigen studio?

“Ik wilde echt een boutique studio: benaderbaar, toegankelijk en persoonlijk. Als een klant twijfelt en ik ben aan het werk, dan moet die mij kunnen bellen om iets nog een keer te bespreken. Ik vind het juist fijn om iemand door zo’n traject heen te loodsen. Ik heb daarom ook niet de ambitie om een kantoor met tweehonderd mensen te hebben en over de hele wereld te werken. Dat persoonlijke contact vind ik veel te leuk.”

Je werkt inmiddels wel met een team van vier. Was het makkelijk om dingen uit handen te geven?

“Heel moeilijk. Ik ben daar ook helemaal niet zo goed in. Ik heb mezelf heel veel aangeleerd en daardoor denk ik soms: maar dit is toch logisch? Dan verwacht ik dat iemand anders iets ook meteen kan. Dingen uit handen geven en uitleggen is echt een zwak punt van mij. Maar het gaat steeds beter.”

Ben je diep vanbinnen eigenlijk meer ontwerper of ondernemer?

“Meer ondernemer, denk ik wel. Al heb ik allebei nodig. Creatief zit ik op een soort roze wolk en denk ik dat alles mogelijk is. Zakelijk heb ik juist een duidelijk doel voor ogen en ben ik een stuk scherper. Maar ik heb die combinatie vooral echt nodig.”

Er bestaat ook nogal een vertekend beeld van wat een interieurontwerper de hele dag doet, toch?

“Ja, mensen denken heel vaak dat we de hele dag een beetje met een kleurenwaaier, kussentjes en geurkaarsen in onze handen rondlopen. Dat is echt het laatste wat we doen. We maken bouwtekeningen en lichtplannen op de centimeter en denken na over elk detail zoals de stopcontacten, deurklinken, plinten, verschillende type scharnieren en kozijnen. Die kussentjes komen uiteindelijk ook hoor, maar pas helemaal aan het einde. En heel eerlijk? Dat is echt de finishing touch, het grote verschil wordt in het begin gemaakt.

Waar zit voor jou dan wél de magie?

“Veel klanten kunnen helemaal niet door een ruimte heen kijken, terwijl ik meteen denk: deze muur eruit, dit kunnen we hiermee doen. Als je dan in een ontwerp kunt laten zien wat er allemaal mogelijk is, vind ik dat zó leuk. En al helemaal als je uiteindelijk hun gezichten ziet bij het eindresultaat.”

“Laatst waren klanten een weekend met familie weg en gingen ze eerder naar huis omdat ze zo graag weer in hun eigen huis wilden slapen. Dan denk ik: ja, hier doe ik het voor.”

En wat als een klant iets wil waarvan jij denkt: dit gaat het ontwerp verpesten?

“Natuurlijk sta ik voor mijn eigen ideeën en achter mijn ontwerpen. Een klant ziet uiteindelijk één ontwerp, maar wij zijn daarvoor al tachtig ontwerpen verder in de mogelijkheden. Tegelijkertijd vind ik de stijl van de klant heel belangrijk. Het is hun droomhuis dat wij maken, niet per se mijn droomhuis. Al ontwerp ik wel altijd met de gedachte dat ik er zelf moet kunnen wonen. Als ik echt denk dat een klant een grote fout maakt qua keuze ga ik er wel met gestrekt been in, maar natuurlijk wel met een bepaalde vorm van respect en begrip.”

Je werkt veel in de bouw, nog altijd een behoorlijk mannelijke wereld. Merk je dat?

“Als je op een bouwplaats binnenkomt en ze horen dat er een jonge vrouwelijke interieurontwerper langskomt, sta je eigenlijk al met tien-nul achter. Maar ik merk dat ik door mezelf te zijn en hard te werken meestal binnen een paar minuten het ijs heb gebroken.”

Annelies en Margriet Looije over ondernemen in de glastuinbouw: 'Ook bij stormschade of een virus ga je gewoon door'Lees ook

Wat heb je in negen jaar ondernemen echt moeten leren?

“Grenzen stellen. Vroeger was ik veel meer aan het pleasen. Als een klant zei: ‘Kun je dit ook even regelen?’, dacht ik: dat zal er wel bij horen. Vervolgens deed ik allemaal werk dat eigenlijk helemaal niet bij mijn opdracht
hoorde. Nu durf ik veel duidelijker te zeggen: nee, dat regelen wij niet, daarvoor moet je bij die persoon zijn. Je wilt een klant natuurlijk nog steeds ontzorgen – ik ben een dienstverlener en dat vind ik juist heel erg leuk – maar je moet wel je grenzen aangeven en binnen je vakgebied blijven.”

Welke eigenschap heeft jou als ondernemer het verst gebracht?

“Doorzettingsvermogen. Mijn ouders hebben me vooral geleerd om altijd door te gaan. Ondernemen is nooit alleen maar rozengeur en maneschijn. Hoe hard je ook werkt en je best doet: je hebt niet alles in de hand. Ik kan een project nog zo goed managen maar als er aan het eind nog iets misgaat met een levering kan dat alles vertragen. Ondernemen is eigenlijk gewoon één keer vaker opstaan dan dat je valt.”

Loes Daniels bouwde een bedrijf in meer dan 100 landen: 'Deel je grote dromen op in kleine stappen'Lees ook

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door ABN AMRO MeesPierson en Choices by DL.