'Ik herken mezelf niet meer. Tegenwoordig ben ik een mensenschuwe, uitgebluste moeder'

Zombiehoofd

Ik kijk nog even naar mezelf in de spiegel voordat ik de deur uit ga. De vermoeidheid op mijn gezicht is goed zichtbaar. Een een lekker luchtje opspuiten dan maar, besluit ik. Misschien leidt dat de aandacht wat af van mijn zombiehoofd.

Het is al 13:59 uur als ik uiteindelijk het schoolplein oploop. Zo laat mogelijk, in de hoop de luchtige ‘hoe-gaat-het?’-gesprekjes van andere moeders te vermijden. Bovendien wil ik Fenn en Mels niet te lang alleen laten. Zij zijn nog bezig met hun middagdutje.

Onze PGB’er, die normaal gesproken op woensdagmiddag voor Fenn zorgt, heeft zich vanochtend ziekgemeld. Die paar uurtjes hulp elke week zijn goud waard. Het zijn de uren dat ik even de moeder voor Raf en Mels kan zijn die ik had willen zijn. Nu zijn ze komen te vervallen.

Ik heb dus helemaal geen tijd om te vertellen hoe het echt met me gaat. En eerlijk gezegd vind ik het ook te pijnlijk. Ook ik deed zojuist een middagdutje. Ik ben 37 jaar oud.

Nadines zoon Fenn (5) is ernstig meervoudig beperkt en woont in een zorginstelling: 'Ik voel me vaak schuldig'Lees ook

Mensenschuwe moeder

Ik zoek een plekje op het schoolplein, helemaal achteraan, waar ik hoop dat niemand me aanspreekt. Wie ben ik nog? Ik herken mezelf niet meer. Ooit was ik een sociale duizendpoot. Tegenwoordig een uitgebluste, mensenschuwe moeder.

Dan komt Raf enthousiast naar buiten rennen. “Vandaag mag ik afspreken, toch?” Ik corrigeer hem direct. “Niet bij ons, zeg ik. “Fenn is thuis. Dat is veel te druk voor hem.” En mama is op, denk ik achteraan, maar dat zeg ik natuurlijk niet hardop.

Raf vindt het prima. Hij kan ook bij zijn vriendje spelen. Ze gaan naar het zwembad, want het is zulk lekker weer, vertelt diens vader vrolijk. Ik ben opgelucht en verdrietig tegelijk. Natuurlijk is het fijn dat Raf een leuke middag tegemoet gaat. Dat ik even wat meer rust heb.

Het doet pijn

Maar het doet ook pijn. Dat ik zelf niet spontaan met de kinderen naar het zwembad kan. Dat ik altijd een PGB’er voor Fenn moet regelen om iets te kunnen ondernemen met mijn andere twee kinderen. Ik zou ook die flexibele moeder willen zijn. Die zomaar uitstapjes plant. Haar huis openstelt voor alle vriendjes van haar zoons.

Zulke dingen lijken voor andere ouders misschien heel normaal. Voor ons is het iets waarvan we dromen.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief

'Het geeft me rust om te weten dat hij niet lijdt doordat we zonder hem op vakantie zijn gegaan'Lees ook