Lees ook
Liesbeths dochter (21) overleed aan anorexia: ‘Mijn hart schreeuwde het uit’

2. Wat er gebeurde

Dwangstoornis

“De eerste tekenen dat hij dwanggedachten kreeg, werden tijdens het sporten zichtbaar. Rond zijn tiende vroegen trainers aan me wat er met Rob aan de hand was. Als hij door een tegenstander geraakt werd, veegde hij zichzelf daarna af. Ook zagen ze hem afkloppen op de grond en wilde hij geen dingen meer aanraken die van anderen waren. Daardoor miste er altijd wel wat als hij thuiskwam. Spullen die ‘besmet’ waren, liet hij in de kleedkamer achter.

Ook thuis ging ik het steeds meer merken. Toen we daarvoor hulp zochten, ben ik gaan bijhouden hoeveel dwanghandelingen hij in een week deed. Ik turfde 55 verschillende handelingen. Als ik een glas drinken bracht en langs een kast met schoolboeken liep, was het glas te dicht bij de boeken geweest en daarmee besmet. Als hij aan de ene kant naar school liep, moest hij aan diezelfde kant weer teruglopen. Ook moest hij eerst om een paaltje heen voor hij naar binnen ging. Was dat niet goed gegaan, dan moest het opnieuw. Soms moest hij dingen wel acht of zestien keer herhalen.”

Therapie

“Ik zou niet weten hoe hij aan de dwanggedachten komt. Hij vertelde ooit dat hij tijdens het sporten door iemand werd aangeraakt die hij niet goed vond en hij bang was dat hij daardoor ook slecht werd. Misschien is het op die manier begonnen. Daarbij komt het ook vaker voor bij mensen met ADHD.

Hij wil er heel graag van af en is daarvoor bij verschillende psychologen geweest. Van kleurentherapie tot resonantietherapie (therapie met elektromagnetische trillingen, red.): we hebben van alles geprobeerd maar niks gevonden wat echt werkte. Daardoor is de motivatie om hulp te zoeken vrijwel verdwenen.”

Dagelijks leven

“Robs dwangstoornis en smetvrees hebben grote invloed op zijn, en daarmee ons, dagelijks leven. Ik heb een heel leven aan voorbeelden, maar zijn ritueel voor het eten zegt misschien het meest. Eerst wast hij zijn handen om daarna alle laden en kastdeuren open te zetten waar hij denkt bij te moeten. Vervolgens wast hij zijn handen opnieuw, om servies en bestek te pakken zonder de laden of deuren aan te raken. Gebeurt dat wel, dan hoeft hij het servies of bestek niet meer en moet alles opnieuw. Een glas met water vullen is net zo lastig. Plopt er een waterdruppel uit het glas, dan is het glas besmet.

Tijdens dit hele proces kunnen we de keuken niet in, ook dan besmetten we dingen en moet alles opnieuw. Dit zorgt soms voor frustratie en ruzie. Als we vragen waaróm hij iets doet, is het huis te klein. ‘Dat weten jullie nu toch wel?'”

Controle

“Rob is niet per se bang om ziek te worden, maar wel om de controle te verliezen. Af en toe probeert hij het een dag niet te doen en dan gebeurt er altijd wel wat. Of het nou klein of groot is, er is altijd iets wat hem de bevestiging geeft dat hij de dwanggedachten moet uitvoeren.

Sommige mensen die ervan af weten vinden dat ik Rob te veel pamper. Ik ruim bijvoorbeeld zijn gebruikte borden, sokken en sportspullen op die hij laat liggen omdat ze vies zijn. Als ik hem vraag om het zelf te doen, is dat meestal niet bevorderlijk voor de rust, laat ik het zo zeggen. En die strijd blijf je na vijftien jaar niet aangaan. Ik heb ook mezelf ermee als ik niks opruim. Dan zit ik de hele dag in de rommel.

Daarnaast gun ik mijn zoon een goede toekomst. Toen Rob op de middelbare school zat, moest ik zijn boeken open doen en bladzijden omdraaien tijdens het leren. Dat gaat ver, maar het alternatief was dat hij niet leerde. Ik wil mijn kind niet laten vastlopen in het leven en daar heeft hij nou eenmaal hulp bij nodig. Wanneer hij in een rolstoel zat, hadden mensen dat misschien beter begrepen dan bij psychische klachten.”

Lees ook
Inge over haar zoon (11) met een angst- en dwangstoornis: ‘Hij crashte op negenjarige leeftijd’

3. Wat de toekomst brengt

Positief

“Naast de dwangstoornis en smetvrees van Rob, hebben we als gezin nog veel meer meegemaakt. Dat zorgt ervoor dat ik inmiddels goed over moeilijke dingen heen kan stappen. Zit het even niet mee, dan komt het morgen wel weer goed. Het zit in mijn karakter om de positieve kanten te blijven zien. Ik heb ook helemaal geen zin om in de put te raken. Dan was ik er allang mee gestopt. Mijn leven is me te lief.

Ik weet niet hoe het zal lopen als Rob zijn eigen plek heeft. Dan zal ík zijn huis in ieder geval niet meer schoonmaken. Het zal misschien niet makkelijk zijn, maar ik heb wel vertrouwen in Rob. Hij heeft zijn diploma’s en een baan waar hij met plezier naartoe gaat. Als hij iets graag wil, dan gaat hij er vol voor, ondanks de psychische klachten waar hij mee moet leven. Hij is te energiek om zich daardoor te laten tegenhouden. Dat vind ik heel mooi aan hem.”

* De namen in dit artikel zijn wegens privacyredenen gefingeerd. De namen zijn bekend bij de redactie.

Lees ook
Muriëls vader overleed door zelfdoding: ‘Hij had een enorm schuldgevoel’

Oproep

Heb jij binnen jouw familie iets aangrijpends meegemaakt dat je graag (eventueel anoniem) zou willen delen? Mail dan jouw verhaal in het kort naar verena.verhoeven@linda.nl o.v.v. ‘Familieverdriet’.