Country is al decennialang een geliefd genre in Amerika, maar de laatste jaren wordt het ook in ons kikkerlandje steeds populairder. Waar zit ‘m dat in?
LINDA. vraagt het countryliefhebbers Frank Kimenai, als onderzoeker van popmuziek verbonden aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, en Julia Gieskes, stationmanager van Neerlands nieuwste radiostation: Jolene Country Radio.
Het cowboyhoedengehalte steeg afgelopen zomer, al was het deze keer niet de roze variant met strasssteentjes die je bij popconcerten vaak ziet. Nee, de hoeden trokken massaal richting Luke Combs in de Johan Cruijff ArenA en Zach Bryan in het Philips Stadion voor twee échte countryshows. Dit jaar kropen ook artiesten als Ella Langley, Kacey Musgraves en Stella Lefty de Hollandse hitlijsten in en wil je met je vriendinnen wat leuks doen? Dan kun je tegenwoordig in een avondje leren linedancen: hilariteit gegarandeerd.
Kimenai luistert al zijn hele leven naar country, maar in 2019 krijgt zijn interesse een boost tijdens een trip naar Austin, Texas. “Ik belandde daar op een of andere superhippe afterparty. Daar zag ik allemaal hele jonge, hippe mensen onironisch uit hun dak gaan op countrymuziek”, vertelt hij. “Dat wakkerde iets aan: zes jaar lang heb ik samen met een co-host The High Horse gemaakt, een countryradioshow op het Rotterdamse Operator Radio. Toen we begonnen werd er nog weleens om gelachen, maar dat is inmiddels wel veranderd.”
Wat is nou precies de charme van countrymuziek? Voor Gieskes zit het ‘m in de teksten, en dan met name de storytelling. “Ik ben echt een sucker voor een countrynummer met goede teksten. Je hebt er genoeg met platte lyrics hoor, maar de aantrekkingskracht zit ‘m voor mij echt in het vertellen van een verhaal. En dat is precies waar het genre ook oorspronkelijk is begonnen. Sommige artiesten nemen je mee aan de hand, vertellen je van A tot Z wat er gebeurd is. Leren je begrijpen hoe het zit, waarom zij zich zo voelen. Dat soort nummers vind ik vaak het meest masterful.”
Ook Kimenai kan de songteksten wel waarderen: “Country windt er geen doekjes om. Here’s three chords and the truth, wordt er vaak gezegd: hier, drie akkoorden en de waarheid. Die eerlijke directheid vind ik heel prettig. Maar ik kan ook gewoon genieten van zo’n pedal steelgitaar, die ze ook weleens de crying machine noemen omdat-ie zo’n melancholisch geluid produceert. En de klank van een banjo vind ik gewoon echt prachtig.”
Oranjesupporter versus Harry Styles-fanaat: de ene fan is de andere niet, maar waarom vinden we dat?
Zowel Kimenai als Gieskes hebben theorieën over de opkomst van country in Nederland. “Ik denk dat het ermee te maken heeft dat in Amerika, waar het countrygeluid nog altijd het meest vandaan komt, de artiesten iets meer durven te spelen met verschillende genres”, aldus Gieskes.
“De mix van country en pop komt daarin het vaakst voor, maar R&B of rock zien we ook. Luke Combs had natuurlijk een gigantische hit met een cover van Fast Car, Chris Stapleton beweegt zich bijvoorbeeld wat meer in de soulvolle hoek. En Beyoncé ís geen countryartiest maar met Cowboy Carter heeft ze wel op een interessante manier aandacht gegeven aan de roots van het genre. Vroeger was country wat puristischer in wat kon en mocht, dat lijkt op te schuiven. Dat proces neemt veel tijd in beslag, maar maakt het uiteindelijk wel toegankelijker voor een bredere doelgroep.”
Kimenai benadrukt het belang van de bestaande countryscène in Nederland. “Dat het hier steeds populairder kan worden hebben we ook te danken aan de mensen die jarenlang de boel in leven hebben gehouden, ook toen het minder populair was. Denk aan festivals als Take Root, Rotterdam Bluegrass Festival en de Sugar Mountain concerten in Paradiso, of de Bright Lights podcast. Maar ook het Country To Country Festival, een initiatief van de Country Music Association – zij investeren hiermee echt in de buitenlandse markt. Da’s allemaal onzichtbaar voor het gemiddelde publiek, maar samen met het werk van artiesten als Ilse DeLange en Waylon zorgt het voor een basislaag. Nu is het aan nieuwe artiesten als Judy Blank, Jesco en Romy Liz Rose om daarop door te bouwen.”
De muziekonderzoeker kijkt met enigszins gemengde gevoelens naar Beyoncés countryalbum. “Er staan een aantal fantastische tracks op, maar persoonlijk twijfel ik een beetje aan haar motieven. Wilde ze écht iets bijdragen aan het countrygenre of zag ze er geld in? Hoe dan ook vind ik het goed dat ze dit album maakte en met een megafoon de focus legde op de zwarte roots van deze muziek. Wat ook heel interessant was: de discussie die het losmaakte bij countryorganisaties en charts: ‘Is dit nou country of niet?'”
Deze nieuwe countryartiest moeten we volgens Waylon in de gaten houden: 'Zij zet het genre weer op de kaart'
Wat country in elk geval níet is, volgens Kimenai, is conservatief. “Ja, er zitten conservatieve stemmen tussen. En omdat het genre momenteel zo populair is, krijgen sommige van die conservatieve stemmen ook een groter platform. Maar dat betekent niet dat het een conservatief genre ís”, pleit hij. Sterker nog, ik zie juist een enorm emancipatoire beweging”, stelt hij.
“Mensen zien het vaak als white people music, maar zoals net al genoemd werd: het heeft echt zwarte roots. Banjomuziek, waar country echt op leunt, dat is bijvoorbeeld een instrument dat uit Afrika is meegebracht door tot slaaf gemaakten. De hele cowboycultuur heeft ook een zwarte origine. Dat verhaal is gewoon nooit verteld. Dus ik vind het tof dat dit steeds vaker naar voren komt in hedendaagse countrymuziek.”
Hij vervolgt: “Hetzelfde geldt voor de queer country scène. Iemand als Orville Peck loopt daar in de voorhoede, die slaat ook bruggen met die oude country knakkers zoals Willie Nelson. En dan de feministische stem: er staat een enorm leger aan vrouwelijke country artiesten klaar die dat uitdragen. En die zijn absoluut niet conservatief. In de sixties had je al Loretta Lynn, met The Pill. Dat nummer gaat over de anticonceptiepil en wat dat betekende voor vrouwen – toentertijd werd dat verbannen van de radio, omdat het te progressief was. En dan is er natuurlijk ook Dolly Parton, God hebbe haar ziel. Zij heeft altijd al het vermogen gehad om heel veel politieke stromingen te verenigen.”
Jolene Country Radio is vernoemd naar misschien wel de grootste van alle hits die Dolly ooit schreef. Twee weken voor de lancering van het radiostation overleed de 80-jarige zangeres. Gieskes: “Het is schrijnend dat de wereld nu zonder haar door moet. Zij was echt een force of nature in haar positiviteit. Het zal bij Dolly achter de schermen echt niet altijd rozengeur en maneschijn geweest zijn, maar ze zorgde er altijd voor dat haar boodschap centraal stond. En dan hebben we het nog niet eens over haar muzikale legende, die natuurlijk enorm is. Het station blijft de naam Jolene in ieder geval vol trots dragen. En je zult Dolly zéker voorbij horen komen.”
Naast de grote namen legt het radiostation ook de nadruk op nieuwere namen die moderne country maken. “Denk aan Kacey Musgraves, Ella Langley of Riley Green. Onze insteek is om die combinatie te maken: fresh country én je favoriete hits”, vertelt ze. “Ik merk dat jonge mensen heel erg openstaan voor dit genre, maar dat ze het vooral nog niet zo goed kennen. Dus daar hopen we met Jolene iets aan bij te kunnen dragen.”
Ilse DeLange (49) geeft inkijkje in financiën: 'Ben geen 'big spender', maar dít is al jaren mijn zwakte'
Country leent zich natuurlijk ook uitermate goed voor een catchy dansje. In Nederland wordt ook linedancing steeds populairder. Zo kun je in Amsterdam bij Boom Chicago! terecht voor lessen en organiseert Gone Country door het hele land linedancefeestjes en workshops, die goed bezocht worden. Laarzen aan en gaan: ook als totale beginner kun je hier terecht.
Mocht je na een paar lessen voldoende zelfvertrouwen hebben opgebouwd om het ook eens in Amerika te gaan doen: kijk dan wel goed wáár je het gaat doen. Kimenai vertelt namelijk dat ze in Texas, waar hij regelmatig komt, helemaal niet zo dol zijn op deze danswijze. “In veel van die honky-tonktenten hangen echt bordjes: no fucking line dancing“, lacht hij. “Veel Texanen zien de two-step als dé authentieke countrydans. Dat neemt natuurlijk niet weg dat er zat plekken zijn waar het wel gewoon gedaan wordt. Maar laat het je niet tegenhouden. Toen we twee jaar terug op Milkshake Festival een countryset draaiden en zoveel prachtig uitgedoste mensen zagen linedancen op Texas Hold ‘Em, was dat wel gewoon echt geweldig.”
Ben je niet zo bekend met het genre en wil je wel een poging wagen? Zowel Gieskes als Kimenai hebben een luistertip voor je.
Kelsea Ballerini – Mountain With a View
Gieskes: “Dit nummer gaat over een gebroken huwelijk. Hier worden alle gevoelens en gedachten die je eigenlijk met elkaar wil delen in één song gegooid. Krachtig in z’n kwetsbaarheid.”
Linda Martell – Color Him Father
Kimenai: “Een prachtig melancholisch lied. Bijna feelgood, want de tekst is ook best positief – da’s vaak niet evident voor een countrysong. Martell was een van de weinige countryzangeressen van kleur die een beetje voet aan de grond kreeg in Nashville, wat toen (en ook nu nog wel) een wit bolwerk was. Zo speelde ze als eerste zangeres van kleur in de Grand Ole Opry, en heeft ze zich daarna altijd hard gemaakt voor countrymuzikanten van kleur. Ze speelt ook mee op Cowboy Carter van Beyoncé.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Is het een album of een dagboek? Voor Froukje (25) ligt dat dicht bij elkaar: 'Ik haal veel uit vrouwenvriendschap'
Ellen Hensbergen is senior redacteur bij LINDA.nl en richt zich voornamelijk op persoonlijke verhalen en maatschappelijk relevante onderwerpen. Ze woont in hartje Amersfoort en bezoekt in haar vrije tijd het liefst een concert (of dertig).
