Parveena (43) is moeder van drie jonge kinderen. Ze is bewust single en vindt het helemaal oké om dat ook te blijven.
“Dat had ik tot voor kort nóóit durven zeggen, maar nu sta ik er volledig achter.”
Het verhaal van Parveena is onderdeel van het LINDA.dossier ‘LIEFDESVORMEN’. Alle artikelen in dit dossier vind je hier:
“Ik was veertien toen ik hem voor het eerst ontmoette op een familiefeestje. Jaren later raakten we bevriend; er was geen sprake van een directe romantische liefde tussen ons. Ook toen ik een aantal jaar in het buitenland woonde, bleven we contact houden. Toen ik terugging naar Nederland voelde ik dat ik klaar was om te settelen, ik wilde wel aan een gezin beginnen. Vrij ‘laat’, voor mijn gevoel: ik heb een Hindoestaanse achtergrond en in die kringen heb je op deze leeftijd eigenlijk allang de boot gemist, om het zo maar te zeggen. Omdat ik hem al jaren kende en het tussen ons vertrouwd voelde, dacht ik dat dit misschien wel een goede basis zou zijn voor een huwelijk. Al snel bleek dat ik me daarin flink had vergist.
Ik trouwde met hem toen ik dertig was. De eerste verrassing kwam direct na onze bruiloft. Het ‘welkomstcadeau’ van mijn schoonmoeder was een stapel van zijn ongeopende post: boetes, onbetaalde rekeningen en aanmaningen. Of ik dat even wilde betalen. Ik deed het en ging er natuurlijk met hem over in gesprek. Ik kwam erachter dat hij een ernstige gokverslaving had en daardoor nagenoeg geen financiële reserves. Het gros van wat hij verdiende, verdampte in casino’s. Hoe meer ik hierover te weten kwam, hoe erger het bleek te zijn. Hij deed ontzettend veel achter mijn rug om, de ene onaangename verrassing volgde de andere op.”
“In het begin heb ik oprecht geprobeerd hem te helpen. Op onze trouwdag had ik een belofte gedaan, die nam ik heel serieus. We waren duidelijk meteen in de ’tegenspoed’ beland, maar ik maakte mezelf wijs dat het ons zou lukken. Wat ik pas later ben gaan begrijpen, is dat je iemand kunt helpen, maar dat je iemand niet kunt veranderen. Zeker niet wanneer die persoon zelf zijn verantwoordelijkheid niet neemt.
Zes jaar lang wilde ik niet accepteren dat mijn huwelijk zou mislukken. Ik was zijn vrouw, maar eigenlijk ook zijn psycholoog, coach en lerares. Bijna zijn moeder. Door de komst van onze kinderen veranderde er wel het een en ander. Mijn prioriteiten kwamen bij hen te liggen en ik had simpelweg minder energie om ook nog eens zijn problemen op te lossen. Toen er uiteindelijk een deurwaarder op de stoep stond, wist ik: ik moest écht mezelf en de kinderen redden, niet langer mijn huwelijk. Deze situatie gaf me voornamelijk verdriet en stress, geen liefde en veiligheid. Het ging niet meer.
Ik vroeg de scheiding aan, maar ik besloot dit verder niet openbaar te maken. Alleen mijn ouders, broer en zus wisten ervan, verder eigenlijk niemand. We gingen als gezin naar familiefeesten, vakanties en uitjes, en bleven in hetzelfde huis wonen. Een bewuste keuze van ons beiden, om de kinderen een zo ‘normaal’ mogelijk gezinsleven te blijven geven.”
Dilan Yurdakul: ‘Ik wil niet geclaimd worden, mijn vrijheid is me alles waard’
“De keuze om de scheiding privé te houden had voornamelijk met mijn Hindoestaanse achtergrond te maken. Binnen delen van deze gemeenschap speelt nog steeds sterk de vraag: wat zullen de mensen zeggen? Er wordt soms gedacht: als een man bij je weggaat, ligt het aan de vrouw. Het vooruitzicht van alleenstaand moederschap voelde dus als een enorm taboe, alsof ík gefaald zou hebben. Heel verdrietig eigenlijk, dat de verantwoordelijkheid en schaamte automatisch bij de vrouw op het bordje belanden.
Het contrast tussen dit ‘perfecte plaatje’ en ons daadwerkelijk gescheiden leven kostte enorm veel energie. Tegelijkertijd zorgde de scheiding op juridisch en financieel vlak voor meer afstand. Dat gaf mij natuurlijk een opgelucht en veilig gevoel.
Tegenwoordig is het zo dat hij bij zijn ouders woont en we alleen nog het noodzakelijke contact hebben rondom de zorg van de kinderen. Ik verschijn steeds vaker zónder hem in het openbaar. Daar krijg ik wel vragen over, maar tot op de dag van vandaag weten de meeste mensen nog niet dat we al jaren uit elkaar zijn. Daar zal dit artikel wel verandering in brengen, gok ik zo.”
Deze 3 buurvrouwen zijn bewust alleenstaande moeders: 'We zijn een gezin op (korte) afstand'
“Ik ben inmiddels op het punt gekomen dat ik denk: waarom zou ik me eigenlijk schamen dat ik uit deze situatie gestapt ben? Ik was niet gelukkig, ons gezamenlijke leven was gebouwd op geheimen en leugens. En waarom zou het zo zijn dat een vrouw pas ‘compleet’ is als er een man naast haar staat? Ik zie mezelf helemaal niet als ‘vrouw zonder man’, maar als een moeder die verantwoordelijkheid neemt en haar kinderen laat zien dat je jezelf niet hoeft weg te cijferen. Dat liefde, respect en eerlijkheid de basis moeten zijn van een relatie. Dát is waar ik voor wil staan: de vrijheid om je eigen leven vorm te geven, wat ‘de buitenwereld’ daar misschien ook van vindt. Zij leven jouw leven niet, jíj wel.
Je kunt respect hebben voor je cultuur en familie, zonder jezelf daarvoor op te offeren. En ik wil dus geen leven meer dat er aan de buitenkant perfect uitziet. Ik wil een leven dat van binnen goed voelt. Tuurlijk is het zonder man een stuk drukker met de kinderen, toch ervaar ik vooral ontzettend veel rust. Het voelt als een verlossing en misschien is die rust wel het allermooiste wat deze scheiding me heeft gegeven.”
“Ik ben niet bereid om die rust en vrijheid op te geven ‘om maar niet alleen te hoeven zijn’. Nee, een leven met partner hoeft niet je eindbestemming te zijn. Liefde kun je uit heel veel verschillende relaties halen: kinderen, ouders, geloof, familie, vrienden en zelfs huisdieren. Ik ben eigenlijk gelukkiger met mezelf dan ik ooit had durven denken, en ik zie wel wat de toekomst brengt.
Ik wil vooral laten zien dat een gescheiden (Hindoestaanse) vrouw niet zielig, mislukt of incompleet is, en dat opnieuw durven beginnen juist iets krachtigs is. Dat alleen zijn niet gelijkstaat aan eenzaam zijn. Ik hoop dat dat beeld langzaam maar zeker zal verdwijnen, want waarom zou iemand een relatie moeten aangaan puur omdat de maatschappij vindt ‘dat het zo hoort’?
Voor het eerst in lange tijd ben ik écht tevreden met mijn leven en wat ik in mijn eentje heb bereikt. Mocht ik ooit weer een man in mijn leven toelaten, dan moet hij hier absoluut iets aan kunnen toevoegen. Maar eerlijk gezegd heb ik daar nu geen enkele behoefte aan en ben ik er ook totaal niet mee bezig. Van deze rust en zelfstandigheid neem ik niet zo snel afscheid.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Helft van single vrouwen kiest bewust voor single leven: 'In een relatie moet je constant rekening houden met de ander'
Ellen Hensbergen is senior redacteur bij LINDA.nl en richt zich voornamelijk op persoonlijke verhalen en maatschappelijk relevante onderwerpen. Ze woont in hartje Amersfoort en bezoekt in haar vrije tijd het liefst een concert (of dertig).
