Roos Moggré (40) is presentatrice en journalist, getrouwd en heeft twee kinderen. Elke maand schrijft ze een column voor LINDA.
‘Mam, ik heb Luca gisteravond naar bed gebracht en de oppas zat alleen maar op haar telefoon en ze heeft heel veel lolly’s op.’ Mijn dochter zei het tussen neus en lippen door. ‘Hoe bedoel je?’, vroeg ik. ‘Nou, ze at ze achter elkaar op.’ vervolgde ze. ‘En mochten jullie dan ook een lolly?’ vroeg ik. ‘Nee.’
Het verklaarde direct waarom ik onder de bank een aantal lollystokjes had gevonden. Bij het oprapen daarvan had ik in gedachten mijn eigen kinderen de schuld gegeven, en allesbehalve aan de Gen Z’er gedacht die we via een oppascentrale hadden geregeld. Maar dat was dus blijkbaar een extreme lollyliefhebber. Of zo. Ik schreef al eerder over Gen Z’ers. Ze dragen hoge sportsokken, nemen nooit de telefoon op en drinken de meest smerige bagger ooit, genaamd ‘matcha’, vanwege het instawaardige plaatje. Fascinerend en ook leuk. Begrijp mij niet verkeerd. Ik vind Gen Z’ers ook heel leuk, vooral die bij mij op de redactie werken. Maar sommige zijn zo fascinerend dat ze niet te doen zijn. Zoals deze oppas bijvoorbeeld.
'Als een hoopje ellende verlangde ik naar mijn moeder, maar ik ben inmiddels zelf de moeder in huis'
‘Waarom heb jij Luca trouwens naar bed gebracht?’ vervolgde ik mijn kruisverhoor. ‘Nou de oppas deed niks, dus ik heb hem in jullie bed gelegd en een kusje gegeven en daarna heb ik heel veel afleveringen van Vrije teugels (haar lievelingsserie op Netflix) gekeken. Daarna ben ik zelf ook maar naast Luca gaan liggen.’ Mijn zoontje is drie en laat zich zelden tot nooit iets vertellen door zijn 8-jarige zus, laat staan dat zij hem naar bed mag brengen. Maar blijkbaar was het alternatief zo mistroostig dat hij zijn lot verbond aan de enige in huis die ook geen lolly’s mocht, oftewel zijn oudere zus.
Tijdens de feestdagen is er weinig zo schaars als het aantal beschikbare babysitters. Dus de centrale had ons met deze lastminuteactie gered. We wilden namelijk naar ons jaarlijks kerstdiner met vrienden, en alle andere meiden uit de buurt hadden zelf een feestje of kerstdiner. We hadden al vaker van de centrale gebruikgemaakt en onze ervaringen daarmee waren prima. Maar dit keer was het vooral brak.
Dat ‘brak’ is trouwens niet een term die ik zelf verzin, maar iets wat de jonge vrouw in kwestie zelf zei toen ze binnenkwam. Ze was drie kwartier te laat en verontschuldigde zich met de woorden ‘Ja, sorry ik ben mega brak, ik had gisteren een leuk feestje.’ En denk daar dan vooral een schorre stem bij…
Jezelf ‘mega brak’ noemen bij de kennismaking met je soort van nieuwe werkgever; het is mij nooit overkomen. Mijn man en ik keken elkaar verbaasd aan, maar eerlijk is eerlijk: we wilden heel graag naar onze vrienden en ook al was deze studente dus allesbehalve fit, ze zag er wel lief uit. Wat kon er nou echt misgaan?
'Wat mijn collega vervolgens deed, kan ik ’m simpelweg niet meer vergeven. Er zijn grenzen'
Toen we thuiskwamen lagen de kinderen bij ons in bed, dicht bij elkaar. We hadden het heel lief en zoet gevonden en elkaar gelukkig aangekeken. De oppas mompelde bij vertrek nogmaals hoe brak ze was en dat ze echt snel naar bed moest. We waren opnieuw verbaasd over zoveel eerlijkheid op dag één, maar hebben haar zonder commentaar uitgezwaaid en betaald. Hoe erg kon het zijn? Iedereen lag veilig te slapen.
De volgende ochtend werd dankzij mijn dochter duidelijk hoe brak de avond wel degelijk geweest was. Want ik ben echt de moeilijkste niet, maar de hele avond op je luie reet op mijn bank liggen, terwijl je mijn kinderen afscheept met een iPad, ook tijdens het eten, en ze zichzelf naar bed moeten brengen? Ze had ze op z’n minst OOK een lolly kunnen geven, toch? De Gen Z’er zat overduidelijk bij ons thuis in haar after-dip na een avond drank en/of drugs. Iets dat mij verder niks kan schelen, maar beter eet ze voortaan al haar eigen lolly’s op in haar eigen huis. Dat gezegd hebbende, mijn dochter vond het allesbehalve traumatisch. Gelukkig. ‘Wanneer komt die lollyeter weer mam? Kan ik weer lekker tv kijken.’
Deze column werd eerder gepubliceerd op LINDA.nl.
'Blijkbaar zit ik nu in die fase waarin gescheiden vrienden nog een keer trouw beloven, maar dan aan een ander'
