Roos Moggré (43) is presentatrice en journalist, getrouwd en heeft twee kinderen. Iedere maand schrijft ze een column in LINDA.
Waar je mee omgaat word je besmet. Ik maakte het al eerder mee. Zo waren mijn twee zussen, mijn moeder en ik vroeger altijd zo ongeveer tegelijk ongesteld. Menstruatiesynchronisatie heet dat.
Oftewel de theorie dat vrouwen die veel tijd met elkaar doorbrengen dezelfde cyclus krijgen. Of het ook echt waar is? Wetenschappers spreken elkaar in deze een beetje tegen. Dus ik vaar gewoon maar op mijn eigen ervaring en bij ons thuis was het een feit. Ik kan er niet meer van maken. Net zoals dat het een feit is dat ik steeds meer op mijn schoonfamilie begin te lijken. Blijkbaar sluipen sommigen gewoonten en gebruiken er na een jarenlange relatie vanzelf in.
En kom er dan nog maar eens van af. Zo vond ik mijn man aan het begin van onze relatie nogal een foodsnob. Met zijn voornamelijk Italiaanse opvoeding kan hij ongelooflijk neerkijken op zoals hij het noemt ‘minderwaardig voedsel’. De criteria die hij daarvoor hanteert zijn niet zo heel ingewikkeld en menig chef-kok zal het met hem eens zijn. Zo vindt hij mijn voorliefde voor een berenklauw met pindasaus wanstaltig en moet hij alleen al overgeven bij het idee dat je macaroni uit een zakje maakt.
Roos over haar verslaving: 'Soms doe ik het zelfs midden in de nacht, als ik niet kan slapen'
Verder trekt hij het heel matig dat de lunch in Nederland veelal een koude maaltijd is, laat staan dat je dineert met een boterham met kaas. Uit den boze is het bestellen van cappuccino na het avondeten en wat hij en zijn familie echt, echt niet te doen vinden is softijs. Het gezicht van mijn schoonmoeder toen ik ooit voorstelde om zo’n ijsje te halen zal ik nooit vergeten. De afschuw droop ervan af. ‘Nee Roos, wij eten niet zulke ijsjes. Wij eten ECHT ijs.’ Oké. Ik vond het meestal nogal overdreven, maar onlangs ontdekte ik dat ik zelf net zo’n foodsnob ben geworden.
Neem nou het eten in de kantine op mijn werk in Hilversum. Daar staan steeds vaker de meest bizarre gerechten op de kaart. Maar onlangs bereikten we echt een dieptepunt. De aanbieding van de dag bestond uit een pistoletje met drie bitterballen en pindasaus. Zeg nou zelf, dat is toch geen combinatie. Sommige dingen zijn gewoon fout.
En bitterballen op zo’n manier geserveerd, dat is niet alleen fout, dat is gewoon misdadig. Ik heb het uiteraard niet genomen. Er zijn grenzen. Dat ik vervolgens een collega wel vrolijk in de weer zag met een lepel vol pindasaus kan ik ‘m simpelweg niet meer vergeven. Ik heb dus last van voedselsynchronisatie en ik lijk meer op mijn schoonmoeder dan ik ooit had kunnen denken. Want ook qua softijs zitten we inmiddels op dezelfde lijn. Softijs en broodjes bitterbal. Hou. Op. Met. Me.
'Als een hoopje ellende verlangde ik naar mijn moeder, maar ik ben inmiddels zelf de moeder in huis'
