Roos Moggré (43) is presentatrice en journalist, getrouwd en heeft twee kinderen. Iedere maand schrijft ze een column in LINDA.
Overgeven, diarree, koude rillingen; ik was zelden zo’n wrak als afgelopen maandag. Buiten regende het (uiteraard) en binnen lag ik als een hoopje ellende in m’n bed.
Ik verlangde naar mijn moeder, maar die woont ver weg, en ik ben inmiddels volwassen en zelf de moeder in huis. Dus zeuren had, zoals meestal in het leven, weinig zin. Wat ik precies had? Mijn zelfdiagnose gaat als volgt: OF ik had dankzij de take-out sushi op m’n werk een voedselvergiftiging of ik had het norovirus waar ik al een aantal mensen over gehoord had.
Het was hoe dan ook de hel en ik ben in jaren niet zo ziek geweest. Toevallig of niet, afgelopen maandag was het natuurlijk ook Blue Monday. Niet iets waar ik per se in geloof, maar dit jaar deed de dag wel erg zijn eer aan. Toen mijn kinderen uit school kwamen, ontdekten we namelijk ook nog dat de luizen op school hun herintrede hadden gedaan. De kriebelbeesten waren dansend terug in huis en op ons hoofd. Ja, ook bij mij. En dus ging ik met mijn zieke en rillerige lijf in bad zitten (de douche was stuk) om de luizenshampoo te laten intrekken. Iedereen weet dat je jezelf niet kunt ontluizen maar ik deed toch een dappere poging, aangezien mijn man niet thuis was.
Om de ramp compleet te maken, kwam er daardoor luizenshampoo in m’n oog. Dat is geen aanrader. Ik moest huilen van de pijn, of nou ja ook een beetje om alles. Het spul prikte als een dolle. Toen ik mezelf eenmaal met een rood oog uit het bad gehesen had, bedacht ik dat de dag gelukkig bijna voorbij was en gaf ik de kinderen een iPad. Lekker rustig. Ikzelf ging met mijn wazige oog voor de tv zitten.
De inauguratie van Trump was voor elke journalist op meerdere manieren een must see. Toen het bijna klaar was, keek mijn dochter ineens op van haar iPad. “Waarom doet die man zo raar?” Ze wees naar een uitzinnige Elon Musk. Hij deed, zoals we allemaal hebben kunnen zien, een groet die toch verdomd veel leek op… jawel die groet. Ik besloot mij van de domme te houden en haar nog even in het ongewisse te laten. De realiteit komt later wel. “O, ik denk dat hij ook luizen heeft en door de kriebel nu zo gek beweegt.” Mijn dochter knikte, blijkbaar klonk het in de oren van een 8-jarige als een logische verklaring.
Voor mij was het vooral een wenselijke verklaring, maar ik vrees toch een fictieve. Tenzij iemand bij de inauguratie stiekem een doosje luizen heeft laten leeglopen. Hetgeen het stijve kapsel van Barron Trump, de jongste zoon van de Amerikaanse president, trouwens ook ten goede zou komen. Google ‘m maar even. Hij was ook op de inauguratie. Een beetje kriebelen (liever niet door mij) en wat luizenshampoo, ik zou het in ieder geval z’n kapsel gunnen.
'De oppas had de hele avond 'mega brak' op de bank gelegen, mijn kinderen moesten zichzelf naar bed brengen'
