De terugreis stond voor de deur. Er lag 1600 kilometer tussen ons en thuis in, van Italië naar Nederland.
Op vakantie gaan met de auto is heerlijk. Zodra je de voordeur achter je dichttrekt, is het officieel al begonnen.
De heenreis hadden we opgedeeld in twee stops; we reden in drie dagen heen. Terug doen we dat altijd anders. Als de vakantie voorbij is, wil je ook zo snel mogelijk naar huis. Terugrijden is even op de tanden bijten en twee dagen in de auto zitten met z’n allen. De plek om te overnachten wordt ook volgens andere criteria dan op de heenreis beoordeeld. Heen is er minder haast en moet het vooral een leuke accommodatie zijn. Het moet een zwembad hebben, een leuk restaurantje in de buurt en een mooie omgeving. Terug niet. Dan moet het niet te ver uit de route liggen en fatsoenlijke kamers hebben. We komen toch pas laat in de middag aan en vertrekken weer vroeg. We willen immers naar huis.
Even een disclaimer: uiteraard stoppen we wel vaker onderweg. Om de beentjes te strekken, de auto te laden en te plassen.
'Omdat ik me behoorlijk geneerde tussen vrijwel alleen maar vrouwen, is het bij één bezoek gebleven'
De heenreis, twee weken geleden, was allemaal prima gegaan. Het was wel ver geweest, maar ook zo voorbijgevlogen met leuke stops in Limburg en Zwitserland. De terugreis, daar was helaas wat minder animo voor. “Papa, waarom kunnen we niet gewoon vliegen naar huis, dat is toch veel sneller?” “Omdat we dan niet gestopt waren op al die leuke plekken op de heenweg. En omdat we dan ook rondhangen, maar dan op een vliegveld. En omdat er dan geen voorraden olijfolie, wijn en andere Italiaanse delicatessen mee naar huis gesleept kunnen worden.”
We zijn nog geen uur, van de zestien, onderweg en er is al bonje op de achterbank. De ene dochter zit, volgens de andere dochter, met haar been te ver naar rechts. Op zich niet erg, zou je zeggen, maar ze zit daarmee over de helft. Kennelijk is de achterbank, waar ze met zijn tweeën zitten en waar dus ruimte genoeg is, verdeeld in twee gebieden. En nu steekt er een stuk voet vanuit de ene zone, de andere zone in. Een kleine ramp.
'Zoals zoveel mannen sterf ik liever dan dat ik me iets laat uitleggen'
Niet dat de voet iemand raakt, beperkend in de bewegingsvrijheid is of anderzijds tot last. Maar haar helft is haar helft. Er ontstaat een discussie waarbij het beide partijen om het principe gaat. De voet mag daar gewoon liggen, want niemand gebruikt die ruimte, aldus de één. Mijn kant is mijn kant en ik mag zelf bepalen wat daarmee gebeurt, zegt de ander.
Zelfs de term ‘nee is nee’ valt. Op zich heel goed dat ze die kennen en ook inzetten, maar het illegaal gebruikmaken van een braakliggend stukje achterbank, is wellicht een wat zwaar gebruik van de krachtterm. Om de boel te sussen leg ik uit dat wij vroeger, toen ik op vakantie ging met de auto, wel met z’n drieën achterin zaten. In een veel kleinere auto dan dit en ook nog eens zonder airco. Wij konden niet anders dan tegen elkaar aan geplakt zitten. En dan hadden we ook nog alle drie een kleine hutkoffer vol zelfgemixte cassettebandjes voor je walkman, die enorm veel ruimte innam.
Maar ze luisteren al niet meer. Ik ben ze bij totaal onbekende termen als cassettebandjes en walkman helemaal kwijtgeraakt. Het conflict is vanzelf overgewaaid, voorlopig dan. Het kan nooit lang duren of er is wel weer een ander wereldprobleem op te lossen in de auto. Nog maar 1450 kilometer te gaan en dan zijn we weer lekker thuis.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik zou wel even het woord doen in het Italiaans, maar het leverde vooral groot vermaak op bij mijn vrouw'
