Sinds ik heb gelezen over de plannen om de pensioenleeftijd naar zeventig jaar te verhogen, denk ik er constant aan. Als ik een influencer was (God verhoede) zou ik mezelf obsessed noemen.
Er zijn meer plannen van het nieuwe kabinet die me zorgen baren; de meest kwetsbaren komen er bekaaid van af. Als je arm bent, een asielzoeker of bicultureel heb je niks aan die goedlachse Jetten. Rijken en grote bedrijven worden ontzien; ze hoeven niet meer belasting te betalen, hoeven zich nergens zorgen om te maken.
Ik vind het stuitend te zien hoe ongelijk de lasten worden verdeeld en hoe mensen die het al zwaar hebben het nog zwaarder krijgen. Het is immoreel en je reinste sadisme.
''Dit is Nederland niet meer', klonk het. Alsof Nederland ooit puur wit en vrij van vreemde smetten is geweest'
Jaren heeft Jetten ons zand in de ogen gestrooid met mooie praatjes over gelijkheid, klimaat en rechtvaardigheid, maar het is onder zijn premierschap dat grote vervuilers door kunnen gaan met het vergiftigen van ons drinkwater terwijl de zorgkosten stijgen. Zelfs als je gezond wil leven, lukt het niet met al die giftige stoffen waar ons eten mee vervuild wordt.
En dat brengt me bij die pensioenleeftijd van zeventig jaar. Zéventig jaar. Ik denk niet dat ik dan nog leef en als ik wel leef en ik bereik die leeftijd, dan is er niet veel leven over, gok ik zo.
Ik hou van mijn werk, ik investeer er veel in, maar ik zie ook dat het alleen maar moeilijker wordt. De omroep wordt uitgekleed, het zal voor steeds meer freelance makers zoals ik ingewikkelder worden projecten erdoor te krijgen en het was al niet makkelijk. Van schrijven kun je niet leven in Nederland tenzij je bestsellers verkoopt en dat zijn er maar weinig.
'Pijnvrij gynaecologisch onderzoek voor vrouwen wereldwijd, wat een kerstcadeau zou dat zijn'
Het is makkelijk pleiten voor een hogere pensioenleeftijd als je elke maand een royaal salaris ontvangt en een auto van de zaak hebt, maar de meesten moeten rondkomen van weinig.
Al sinds ik studeerde, zeg ik dat ik in een luxe parfumerie wil werken wanneer alles opdroogt, mezelf opsluiten in een bubbel van parfums en verzorgingsproducten en de boze buitenwereld op afstand houden, maar ik weet niet of ik daar gelukkig word te midden van roddelende collega’s.
Maar zeventig dus. Zeventig is oud. Kwetsbaar, breekbaar. Natuurlijk, als je een comfortabele baan hebt en je vak je liefde is, is dat fantastisch, maar dat geldt niet voor de meeste mensen die vreugdeloos of fysiek veeleisend werk doen dat een aanslag is op hun lichaam en geest.
De lasten moeten anders verdeeld. Dit sadisme moet stoppen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
''Dit is Nederland niet meer', klonk het. Alsof Nederland ooit puur wit en vrij van vreemde smetten is geweest'
