Wanneer er op het huis van Liesbeth Kruijsen en haar man een WVG wordt gelegd – een regeling waarbij je je woning alleen aan de gemeente mag verkopen – vanwege bouwplannen, staat hun leven op z’n kop. Na veel wikken en wegen besluiten ze uiteindelijk hun huis te verkopen aan de gemeente. Dan blijken de bouwplannen helemaal niet door te gaan en verschijnt hun oude woning op Funda.
De vraagprijs? Ruim een ton meer dan wat de gemeente er destijds voor betaalde.
Dat de gemeente bouwplannen heeft met de wijk waarin Liesbeth woont, krijgt ze te horen op een doodnormale vrijdagavond. “We zaten rustig een film te kijken. Rond half negen ging de bel en stond er iemand met twee aangetekende brieven, één voor mij en één voor mijn man. Ik liep een beetje jolig terug: we hebben post.”
Haar man, die op dat moment vooral oog heeft voor de film, legt de brief naast zich neer. Liesbeth maakt ‘m meteen open.“Ik snapte er helemaal niks van. Het ging om een brief van de gemeente waarin stond dat er een WVG op ons huis werd gelegd. Dat betekent dat je je huis alleen nog maar aan de gemeente mag verkopen.” De boodschap kwam hard binnen, al drong het niet meteen volledig door. “Pas de volgende ochtend, toen we met de buren spraken, begon het te landen. Sommige mensen wisten nog van niks, omdat zij die avond niet thuis waren. Je voelde al wel de paniek en het vervelendste was dat we pas maandag bij de gemeente terechtkonden met onze vragen.”
Déze 'Kopen Zonder Kijken'-stellen hebben hun huis alweer verkocht
Dat juist dit huis moet verdwijnen, voelt voor Liesbeth extra wrang. Ze woont er op dat moment al 25 jaar. “Tijdens de bezichtiging werd ik op slag verliefd op het huis. Ik liep meteen naar de tuin. Toen wist ik het al: dit huis wil ik.”
Het gaat om een jarendertigwoning in Arnhem, met veel karakter, al moest er nog wel wat gebeuren. “Veel oude details waren eruit, maar de plek vond ik fantastisch. De tuin was een soort oase midden in de stad. Dat was voor mij alles. Het huis was groot, iedereen had z’n eigen plek. We hadden fijne buren, nooit gedoe. Achter in de tuin had ik een schuurtje laten bouwen. Als de kinderen klein waren en veel aandacht vroegen, zat ik daar soms even verstopt. Even rust.”
De brief maakte duidelijk dat de gemeente grote plannen had met de wijk: meer woningbouw, inclusief hoogbouw. In eerste instantie zou zelfs de hele buurt verdwijnen. “Het was echt een donderslag bij heldere hemel. Natuurlijk begrijpen we dat er woningnood is, en we zijn dan ook nooit tegen woningbouw geweest. Maar dit voelde zo rigoureus. Alsof alles zomaar weggevaagd kon worden.”
De straat bestond uit een mix van woningen en bedrijvigheid, van jarendertighuizen tot later gebouwde panden, met aan het einde van de straat onder meer enkele winkels en bedrijven. “Wij zeiden ook: als je iets wil vernieuwen, kijk dan naar die kant. Om een hele woonwijk zo aan te pakken, dat ging voor ons echt te ver.”
Wat volgde, was een lange periode van actievoeren, vergaderen en onzekerheid. “We hebben de gemeente uitgenodigd voor rondleidingen, raadsleden uitgenodigd, een buurtvereniging opgezet. Met een aantal buurtgenoten en een bemiddelaar hebben we zelfs een alternatief plan gemaakt voor de wijk. Maar dat werd meteen van tafel geveegd.”
De impact is groot. “Ik sliep slecht, was continu bezig met actievoeren en boos zijn. Je weet gewoon niet waar je aan toe bent.” Daarbij speelt nog iets: de gemeente heeft niet alleen met bewoners te maken, maar ook met bedrijven in de buurt. “Die zetten ook de hakken in het zand. Uiteindelijk ligt het hele project nog steeds stil. Er is tot op de dag van vandaag niks gesloopt of gebouwd.”
'De laatste keer dat je iemand helpt verhuizen is de dag dat-ie naar zijn tweede grote-mensen-huis verhuist'
Al het actievoeren, vergaderingen bijwonen en plannen maken om het plan tegen te gaan, eist zijn tol. Liesbeth slaapt slecht en ervaart veel stress. Zij en haar man besluiten te kijken naar andere woningen. “Mijn man zag een ander huis en was meteen verkocht. Ik wilde vooral van de stress af, maar eigenlijk niet weg. Toch hebben we uiteindelijk eieren voor ons geld gekozen.”
In de tussentijd werd duidelijk dat niet alle huizen gesloopt zouden worden, waaronder dat van Liesbeth en haar man. Toch besloten ze te vertrekken. “Ons werd verteld dat ons huis waarschijnlijk zou blijven staan, maar dat we rekening moesten houden met jarenlange bouw naast ons. Hoogbouw vlak bij onze tuin. Ons woonplezier zou verdwijnen.”
Omdat er een WVG op het huis lag, mochten ze alleen aan de gemeente verkopen. En dat maakte de onderhandelingen ingewikkeld. “Wij lieten ons huis taxeren op bijna zes ton. De gemeente deed dat ook, maar kwam veel lager uit. Er zat zo’n 80.000 euro verschil tussen.”
Na een intens proces kwamen ze uit op 546.000 euro. “Op een gegeven moment zeg je ja. Het is maar geld, denk je dan. We wilden door.”
In 2023 koopt de gemeente Arnhem het huis. Tweeënhalf jaar later zien Liesbeth en haar man hun oude woning opnieuw verschijnen, dit keer op Funda. “We kregen appjes van vrienden en buren: jullie huis staat te koop. Toen zagen we de vraagprijs: 650.000 euro. En omdat dit wel op de vrije markt wordt verkocht, kun je daar ook nog overbiedingen bij optellen.”
Dat doet pijn. “Dan denk je: we hadden het zelf makkelijk voor zes ton kunnen verkopen. Natuurlijk weten we ook dat de huizenprijzen zijn gestegen en dat dat meespeelt. Maar het blijft een gigantisch verschil.”
Dat de gemeente nu mogelijk meer dan een ton winst maakt, zit haar dwars. “Dat ze winst maken op iets wat ze op deze manier hebben verkregen … dat vind ik echt niet kunnen.” Het grootste verdriet is inmiddels gezakt, maar het blijft schuren. “Wat het meest steekt? Er is nooit sorry gezegd. Het hele proces, de manier waarop, dat blijft gewoon pijnlijk. En dat de gemeente hier nu winst op maakt, voelt extra wrang.”
De plannen waarvoor Liesbeth en haar man Niek hun huis in eerste instantie verkopen? Die liggen nog altijd stil.
LINDA. heeft om een reactie gevraagd bij de gemeente Arnhem en zij reageerden het volgende: “We zien dat de WVG in dit gebied veel leed heeft veroorzaakt. Dit is nooit onze bedoeling geweest en dit vinden we uiteraard erg vervelend. Hiervoor bieden we onze excuses aan, dat hebben we eerder ook gedaan. Als gemeente leren we hiervan. We zien bijvoorbeeld dat we in de communicatie destijds te weinig rekening hebben gehouden met hoe het werd ervaren door bewoners. Dat proberen we nu beter te doen. Waar bewoners dat willen, gaan we altijd met ze in gesprek.
De WVG is een maatregel die we niet zomaar nemen. Als stad hebben we grote opgaven op het gebied van woningbouw, economie, duurzame mobiliteit en -energie. Daarnaast is er in de hele regio een grote behoefte aan meer woningbouw. Daarin moeten we vaak moeilijke keuzes maken. ”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Onbegrijpelijke brief ontvangen? Deze gemeente ontvangt de tekst graag retour mét aanpassingen
De afbeelding boven dit artikel is ter illustratie.
