Zon, zee, strand … en rampspoed. Voor je een cocktail achter de kiezen hebt, zit je al met een kotsende kleuter of een man die gillend een zee-egel uit zijn voet plukt. Weg droomvakantie, hallo nachtmerrie.
In de rubriek Vakantieleed vertellen vrouwen over de vakantie die ze liever vergeten, maar nog altijd op hun netvlies gebrand staat.
Wie
Nora* (nu 35)
Plaats van bestemming
De Verenigde Staten
Hik(je) op de weg
Een zandstorm in Death Valley
“Tien jaar geleden maakten mijn vriend en ik een droomreis door het westen van de Verenigde Staten. Hoewel we van tevoren wel een route hadden uitgestippeld – van Las Vegas naar San Francisco – boekten we de meeste hotels pas onderweg. We hebben in ruim 3,5 week alle beroemde nationale parken meegepakt: Grand Canyon, Sequoia, Yosemite, Zion en Bryce Canyon.
Halverwege de trip gingen we door Death Valley, een woestijndal in Californië. Dat is echt een ‘uitgestrekt niets’ – hartstikke mooi. Op die eindeloze wegen kom je bijna niemand tegen, en heb je geen bereik. Je moet dus zorgen dat je voldoende water en eten bij je hebt voor het geval je stil komt te staan. In de woestijn liggen de temperaturen namelijk hoog: het was bijna vijftig graden.”
Mirte kreeg voedselvergiftiging in een wel héél smerig hostel: 'De lakens zaten vol vlekken en waren vochtig'
“Onderweg stapten we een aantal keer uit om foto’s te maken en het landschap in ons op te nemen, maar nooit te lang: daar was het te heet voor. Halverwege is er een tankstation met een restaurant. Toen we daar voorbij waren, kwamen we in een file terecht. We dachten: huh? Eerst is er niemand, en nu staan we ineens vast. In de verte zagen we stofwolken, maar we maakten ons niet meteen zorgen. Het is daar tenslotte heel stoffig. Toen de weg werd afgesloten, vermoedden we in eerste instantie een ongeluk.
Ons motto was: we zien wel. Even uitstappen, wat drinken en dan hebben ze de weg wel weer gefixt. Tot we een steeds grotere stofwolk zagen opkomen uit het dal. Wat blijkt: er was een flinke zandstorm gaande. Soms kwam er een auto vandaan, die helemaal onder het stof zat. De ruit was dan alleen vrij op de plek van de ruitenwissers. Bizar om te zien, en ook heel gevaarlijk natuurlijk.”
De wegafsluiting. Privéfoto.
“Al snel had de politie de weg volledig afgesloten. Ze konden ons niet vertellen hoe lang het ging duren. Het was een uur of vier ’s middags, en we hadden eerder die dag een hotel geboekt op twintig minuten afstand. Dat lag alleen wel aan de andere kant van de zandstorm. Als we zouden omkeren, moesten we zes uur door de woestijn rijden om weer in de bewoonde wereld te komen.
We zijn toen maar teruggereden naar het tankstation, om daar met de rest van de gestrande reizigers te wachten. De locals zeiden dat de weg vanzelf weer open zou gaan, dus daar vertrouwden we maar op. We hebben wat gegeten en gedronken in het bijbehorende restaurant, en vooral lang gewacht. Het duurde uiteindelijk een uur of zeven voordat de weg weer open ging.”
De zandstorm in Death Valley. Privéfoto.
Het vakantiehuis van Meike bestond niet: 'Alles wat er lag, was een leeg, droog grasveld'
“Om een uur of elf ’s avonds konden we gaan rijden. In één grote stoet vertrokken we richting het eerstvolgende dorp. Het was pikdonker en we konden de weg niet zien: alles was bedekt met een laag zand en stof. Op goed vertrouwen volgden we de auto’s voor ons, in de hoop dat zij wel wisten wat ze deden. Via de GPS probeerden we wel zelf in te schatten wanneer de bochten kwamen, uiteraard in een slakkengang van maximaal 30 kilometer per uur.
Zelf vond ik het ontzettend spannend, dus ik was blij dat mijn vriend reed. Hij is een koele kikker in dit soort situaties en vindt het zelfs leuk. Gelukkig kwam alles goed, zo rond middernacht kwamen we veilig aan in het hotel. Ook de rest van de vakantie verliep vlekkeloos: we hebben de reis van ons leven gehad.”
Esther vloog in Turkije over de kop in een waterglijbaan: 'Ik wist meteen dat het niet goed was'
Bleek jouw vakantiehuis onvindbaar, of kwam je ook door een zandstorm vast te zitten in Death Valley: wij zijn benieuwd naar jouw verhaal. Zo werd Linda voor duizend euro per nacht overspoeld door ongedierte en werd Claudia’s familievakantie met bevriende singles en hun kinderen al snel een groot zuipfestijn: “Een van hen sliep maar één nacht in de villa, de rest bracht hij bij een vrouw door.”
Heb jij ook zo’n vervelende reis achter de rug? Wat het ook was dat jouw vakantie verpestte, we horen graag je verhaal. Stuur onder vermelding van ‘Vakantieleed’ een samenvatting plus je naam en je leeftijd naar lezer@linda.nl en wie weet sta je binnenkort op LINDA.nl. Dit kan eventueel ook anoniem.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
*Nora’s naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Nina werd op vakantie van de weg gereden en overvallen: 'Overal was bloed'
