Het enige wat ik nog erger vind dan de zomervakantie, is de voorjaarsvakantie. Afgelopen keer was iedereen weg. Het was ’t meest rammende rotweer ooit en mijn zoon en ik keken elkaar aan met niet veel minder dan chronische irritatie.
We waren blij toen school weer begon, jammer dat hij die eerste maandag ziek werd zoals hij altíjd die eerste week na de vakantie ziek is. Het is dat ik hem net te zielig vond om met bijna veertig graden koorts alsnog op het schoolplein af te leveren.
Maar goed, de komende zes weken zijn een goede tweede, afgezien van de tien dagen die we op een hopelijk zonnig eiland gaan doorbrengen. Dat vinden we leuk, Luuk en ik. Samen weg, dan vermaken we ons prima met klimmen, eten, zwemmen en plannen maken. Maar de andere 32 dagen zijn een uitputtingsslag. Volledig gecentreerd rondom de duivel, in de meeste huishoudens beter bekend onder zijn fabrieksnaam: de iPad.
Ik vertel ouders niets nieuws met de trefwoorden oppas-schuldgevoel-haat-liefde. Een vierkoppige draak die de hele dag en alle weken vuur door de woonkamer blaast. Ik vermijd al jaren krantenartikelen over wat voor kinderen gepaste schermtijd is, qua aantal uren, maar ik weet dat ik op dat gebied als ouder hopeloos faal. Alleen: het alternatief – thuis rommelen en voorlezen en hem manen zelf te lezen en spelletjes doen en de knutselkist nog eens open wrikken en ga eens buiten een rondje fietsen – is niet te doen. Niet 32 dagen lang, niet naast werken, het huishouden doen, de hond tevreden houden en mijn hartslag op een acceptabel niveau stabiliseren.
Dit zijn de momenten waarop ik furieus terugdenk aan vroeger. Aan mijn eigen jeugd en aan hoe de zomervakantie een lange, lánge zit was waarin ik het vooral druk had met me vervelen. Met eindeloze dagen op het schoolplein naast ons huis, waar ik met een tennisbal spelletjes tegen de muur deed, of op mijn bed lag te lezen. Met het zelf uitzoeken, met heel af en toe een ijsje halen, met niks.
'Ik eet al mijn zoons gekregen snoepgoed op en die suikerzucht vertaalt zich in verwijtend vet'
Vervelen is voor de kinderen van nu een verloren gemoedstoestand, omdat elk leeg hoekje en gaatje van de dag opgevuld kan worden met dat scherm. En ik sta het toe. Ik zit ernaast en kijk ernaar. Wetende dat ik hem zo niet help, maar ik ben niet bij machte het gedane leed om te buigen. We gaan natuurlijk ook nog tien keer zwemmen, naar de dierentuin, een pretpark, heel vaak een ijsje halen, met een bal op het schoolplein en lezen. Maar bij gebrek aan een broer of zus altijd en allemaal samen en alles wordt gevoeld als een onderbreking van dat ding.
Op het schoolplein zijn voor de vakantie al schema’s uitgewisseld, gedeald in hoopvolle ‘als jij, dan doe ik’-jes. Ik weet zelf ook precies wanneer welk vriendje terugkomt. Ik weet ook dat we tegen elkaar zullen liegen over hoeveel ze op speeldagen op de iPad hebben gezeten en de nadruk gaan leggen op wat we daarnaast nog hebben gedaan. Geeft niks, dat valt onder de vakantiecode.
Gelukkig heb ik mezelf mentaal al kunnen voorbereiden op wat komen gaat. Luuk was voor de verandering niet een week na, maar voor de vakantie ziek. Die eerste maandag deed ik met gebogen hoofd de voordeur open voor de draak, met een knipoog liep hij de woonkamer in. ‘Maar na de vakantie vlieg je er weer uit’, zei ik kwaad en opgelucht tegelijk. Ik denk dat ik hem hoorde grinniken.
'Naarmate de tijd verstrijkt, overheerst vooral het gevoel dat ik met Jean getrouwd wíl blijven'
