Miss Nederland Rikkie Kollé: ‘Ik ben mijn pesters dankbaar, ze hebben mij juist sterker gemaakt’

Je was de eerste transgender vrouw ooit die deze titel in Nederland won. Dat zorgde voor commotie.
“Gek genoeg heb ik dat in het begin niet eens zo helder meegemaakt. Het ging vooral los op social media. Dat was verwarrend. Ik won, was daar trots op, maar door de buitenwereld werd het een heel andere kant op gestuurd. Er waren veel mensen die het niet konden, of wilden, accepteren, ik werd online uitgescholden en bedreigd. Ik heb me daar echt beroerd door gevoeld.”

Wat deed het met je, al die reacties?
“Ik had al wat achter de rug natuurlijk, heb voor hetere vuren gestaan, dus je gaat uiteindelijk gewoon door. Niet te veel over nadenken, focussen op je waar je naartoe wilt. Dat doe ik al mijn hele leven: naar een doel toewerken. Toen ik klein was, was het doel om ooit als Rikkie naar buiten te gaan. Daarna wilde ik hormonen, toen een geslachtsoperatie, vervolgens kwam Miss Nederland, Miss Universe, een documentaire over mijn leven … En als ik even geen spannend doel heb, verzin ik er eentje. Dat is wat mij kracht geeft, energie. Mensen die nare dingen over je zeggen, doen dat niet. Dus waarom zou ik daar aandacht aan besteden? Natuurlijk komt het binnen, zorgt het ervoor dat ik me rot voel, maar op een gegeven moment gaat de knop om.”

Evengoed moet het heftig zijn om steeds weer uitgescholden te worden om wie je bent.
“Jawel, maar omdat het mijn hele leven al speelt, weet ik dat het komt, ben ik er alert op. Het is weleens een gek gevoel als ik op straat loop. Mensen zien me, zeggen niets, maar ik weet dat er personen tussen zitten die iets van mij vinden. En ook als ik vanuit dit koffietentje naar buiten kijk, weet ik dat van de twintig mensen die nu voorbijlopen de helft misschien wel iets naars over me heeft geschreven of gezegd. Dat spookt altijd door mijn hoofd. Wat niet wil zeggen dat het me ervan weerhoudt om mijn leven te leven.”

Heb je getwijfeld of je mee moest doen aan die verkiezing? Juist dan kom je in die spotlights, weet je dat nog meer mensen iets van je gaan vinden.
“Nee, daar heb ik nooit over nagedacht. Ik wilde meedoen, een nieuwe uitdaging aangaan en ik had in 2018 al meegedaan aan Hollands Next Top Model, dus ik wist al een beetje wat er ging komen. Ik had wel het geluk dat deze verkiezing niet op tv werd uitgezonden, want ik weet niet wat het dan teweeg had gebracht. Op de een of andere manier was dit namelijk een nog grotere trigger. Komt waarschijnlijk door het woordje ‘Miss’. Dat zorgt voor kortsluiting bij veel mensen. Gelukkig is het eigenlijk allemaal online – niemand komt op straat voor me staan om te zeggen wat-ie ervan vindt. Op straat zijn de mensen juist vooral lief. Laatst vroeg een meisje in de trein of ze met me op de foto mocht. Hoe schattig is dat?”

Over je jeugd zei je eerder dat je er op een gegeven moment aan onderdoor ging. Hoe uitte zich dat?
“Ik zat veel op mijn kamer, dat was mijn safe space. Ik had hem helemaal leuk aangekleed, had er alles wat ik nodig had en vond het eigenlijk wel prima om daar met mijn barbies te spelen. Maar als ik er nu op terugkijk, vind ik het toch triest dat ik als elfjarige liever thuis zat dan buiten speelde. Want buiten gebeurde er altijd wel iets. Ik werd ooit thuis opgehaald door een paar kinderen – we zouden met z’n allen naar de speeltuin gaan. Ik sprak die kinderen niet zo veel, snapte ook niet zo goed waarom ze me kwamen halen, maar ik was gewoon enthousiast, wilde graag weer eens naar buiten. Tot ik aan de andere kant van de straat een groepje pesters zag lopen – zij gingen ook naar die speeltuin. Die andere kinderen hadden me dus opgehaald zodat ze me samen met die pesters konden treiteren. Ik ben heel hard naar huis gerend. Toen ik bij mijn moeder op de bank lag te huilen, kwamen ze joelend en lachend voorbij.”

Dat doet pijn.
“Ja, maar het heeft mij uiteindelijk wel gevormd. Ik had het graag anders gezien, zou het liefst een onbezorgde jeugd hebben gehad, maar ik ben hierdoor wel al op jonge leeftijd heel volwassen geworden en wist daardoor al vroeg bewust de juiste mensen om mij heen te kiezen. Ik weet precies waar ik geluk uit haal en waaruit niet. Als elfjarige lag ik huilend op de bank, nu sta ik in mijn kracht en zal ik er altijd iets van zeggen wanneer iemand me schoffeert. Op een respectvolle manier, dat wel. Discussies ga ik niet aan, want die win je toch niet, maar ik sta wel mijn vrouwtje. Ik laat nooit meer over me heen lopen. Dus ja, het was een rottijd, maar ergens ben ik die pesters ook dankbaar, want zij hebben mij sterker gemaakt dan ze zelf ooit zullen worden.”

Heb jij zelf ooit suïcide overwogen?
“Nee, maar ik kan me wel voorstellen dat het voor sommige mensen de enige uitweg lijkt. En als ik gewoon Rik was gebleven, had ik hier misschien ook niet meer gezeten. Maar zo liep het niet, omdat ik altijd de wil had om er te zijn als Rikkie. Wat daarbij hielp, was dat ik al op jonge leeftijd geaccepteerd en gewaardeerd werd, daar ben ik mijn familie en vrienden nog altijd dankbaar voor. Vooral mijn ouders zijn altijd mijn back-up geweest, zij steunden me in alles. Als ik als Rikkie mee op vakantie wilde, was dat geen probleem. Wilde ik me thuis als meisje verkleden? Ga je gang. Voor de buitenwereld was ik een jongetje, maar ik mocht al op heel jonge leeftijd proeven hoe het leven als Rikkie zou zijn. Dat heeft er uiteindelijk zelfs voor gezorgd dat ik op mijn elfde de stap durfde te zetten om een keer als Rikkie naar school te gaan.”

Een jaar of vijf later werd je gescout als model. Je vertelde in een eerder interview dat je het in het begin lastig vond dat mensen je vertelden hoe je eruit moest zien en wat je moest eten. En dat die periode nog steeds voelt als een wond. Hoe is dat nu?
“Ik heb het op dat moment zelf niet zo ervaren, maar terugkijkend was het begin van mijn carrière echt rot. De wond ontstond eigenlijk pas toen ik me op latere leeftijd realiseerde wat er nou eigenlijk allemaal gezegd was. Ik was zestien, zo jong, weerloos, onzeker. Ik voelde me nog niet helemaal mezelf, er waren nog zo veel dingen die anders moesten, mijn transitie werd uiteindelijk pas drie maanden voor mijn deelname aan Miss Nederland afgerond. Maar ik werd gescout in een winkelcentrum en het leek me leuk. Dus ik ging naar dat bureau, samen met mijn ouders. Daar hadden we een gesprek met iemand die ons gouden bergen beloofde. Maar er moest wel eerst tien centimeter van mijn taille af. Ik was al zo dun, plat, had nog een kinderlichaam, maar ik dacht dat het goed was, dat dit moest. Een halfjaar later woog ik 52 kilo. Ik was één meter tachtig en zwaar ondervoed, maar ze vonden het daar allemaal perfect. Mijn agent fleurde zelfs helemaal op: dit was geweldig. Het zure is dat ik nooit één klus voor dat bureau heb gedaan. Zo ontstond die wond. Maar uiteindelijk werd het beter, kwam ik bij fijnere bureaus terecht. Ik ben sinds die tijd ook meer dan tien kilo aangekomen en dat is helemaal oké. Ik doe alles, eet alles, drink alles en sla geen feestje over. Dus het is geen wond meer, maar wel een litteken.”

Dus Miss Nederland gaat ook zonder make-up de deur uit.
“Nee, dat is voor mij een no-go. Maar het is wel minder dan voorheen. En als ik zin heb, ga ik gewoon in een joggingpak naar buiten.”

Heb je een relatie?
“Nee, maar ik ben er de laatste tijd wel mee bezig. In die zin dat ik mijn leven graag met iemand zou willen delen. Ik heb mijn vrienden en familie, maar ik wil ook een partner, iemand die mij onvoorwaardelijk steunt.”

Wat zoek je in een man?
“Ik zoek iemand met wie ik echt op één level zit, met wie ik een toekomst op kan bouwen. Ik ben pas 23, maar ik vind vastigheid heel fijn. Het is wel prettig als hij volwassen is. Jongere mannen met wie ik heb gedate, reageerden vaak nogal heftig als ik vertelde hoe het zat met mij, sommigen gingen zelfs schelden. Bij oudere mannen was dat anders.”

En als je jouw naam over twee jaar googelt, wat hoop je dat mensen dan vinden?
“Dan hoop ik dat er staat dat ik een heel mooie carrière heb als model, presentator, acteur, whatever. Ik hoop in ieder geval dat het hele transgender verhaal dan wat meer naar de achtergrond gedrukt is. Want het is een belangrijk onderdeel van mijn leven, maar ik vind het ook belangrijk dat mensen míj leren kennen. Ik ben namelijk meer dan een transgender, zoals ik ook meer dan Miss Nederland ben. Ik ben Rikkie.”•