'Ik wil het ouder worden niet tegenhouden met ingrepen, maar heb nul rimpels dus makkelijk praten'

Actrice en theatermaakster ROMANA VREDE (52) is single en moeder van een zoon. Ze speelt in de Vlaams-Nederlandse serie Arcadia en is bezig met het schrijven van een boek.
“Andere vrouwen gaven ooit de kritiek dat ik te groot ben, qua bouw en attitude. Ze keken erbij alsof ik een beest was. Hun opmerking raakte aan een jeugdtrauma: in mijn jongere jaren kreeg ik ook weleens naar mijn hoofd geslingerd dat ik zo aanwezig was. Het gaf me het idee dat je als vrouw verfijnd moet zijn, petieterig. Dat heb ik achter me gelaten. Ik wil mezelf in geen enkel opzicht verkleinen. ‘Jij bent zo véél’ verdient als enig antwoord: ‘Jij bent zo weinig.’
Toen ik uit de kast kwam, viel er een last van me af. Of het met het queer-zijn te maken heeft dat ik nu Romana kan zijn en niet per se een meisje of een vrouw? Ik denk het. Het voelt alsof het minder gaat om aantrekkelijk gevonden moeten worden en meer om de persoon. Hoe ouder ik word, hoe nieuwsgieriger ik ben naar wat het leven nog voor me in petto heeft. Ik wil het verouderingsproces niet verbergen en tegenhouden met ingrepen, omdat ik erop vertrouw dat mijn lijf precies doet wat bij mij past. Makkelijk praten als je nul rimpels hebt en eruitziet alsof je dertig bent, dat klopt. Ik vind dat ik er heel goed uitzie en om dat zo te houden, verzorg ik me gek: al twintig jaar maak ik elke ochtend en avond mijn gezicht schoon en gebruik ik serum, dag- en nachtcrème en oliën.

Ik ken niemand die een zachtere huid heeft dan ik, echt extreem zacht. Voel gerust. Bizar hè? Ik ben er trots op. Behandel je huid als een plantje en hydrateer, hydrateer, hydrateer. Met olie houd je vocht vast en het mooie van smeren is dat je je huid aanraakt. Je geeft jezelf dus als het ware een knuffel. Je wangen, je voorhoofd, hals, benen en dijen. Ga nooit slapen wetende dat je die dag je lijf niet hebt aangeraakt.
Ik zit in de perimenopauze en mijn huid heeft last van puistjes. Laatst was ik ervoor bij een schoonheids­specialiste. Tussen het behandelen door vroeg ze of ze ook mijn bovenlip moest ontharen. ‘Moet dat dan?’, vroeg ik nog.
‘Anders zou ik het niet vragen’, zei ze.
Ik heb vriendinnen die ontzettend van tutten houden. Met make-up, een fillertje hier en daar. Moeten ze zelf weten. Ze doen het niet voor de blik van een ander, maar omdat ze het leuk vinden. Net zoals ze het leuk vinden om hoge hakken te dragen. Het is hun vorm van lief zijn voor zichzelf. Mijn selfcare zit ’m eerder in het eten van een bord pasta.
Toen ik opperde mijn grijze haar te gaan verven, werden mijn kapper en mijn beste vriendin boos. Ik ben ouder dan zij  en in die zin hun voorland. Ik merk aan ze dat ze onder de indruk zijn van mijn grijze lokken. Ze zien het als een verdienste. Zo’n ander perspectief sterkt me in mijn motto: beauty lies in the eye of the beholder. Laat mij maar oud worden zoals Morgan Freeman: galant, met grijze lokken en al.”•