‘Ik waardeer mijn heerlijke, ruime bed pas echt sinds ik slecht slaap’

Een goed bed is in mijn ogen de allerbeste investering die je kunt doen. Zelfs al rijd je drie uur per dag in je auto, of hang je dagelijks net zo lang op je nieuwe bank, draag je die echt goeie, dure winterjas al jaren of maak je ontelbare espresso’s in je state-of-the-art apparaat, niets komt in de buurt van het aantal uren dat je in je leven doorbrengt in je bed. Dus als er financiële keuzes gemaakt moeten worden: wat mij betreft je bed, matras en beddengoed met stip op één zetten.
Grappig genoeg waardeer ik mijn heerlijke, ruime bed met de topper die aanvoelt als een dot slagroom en de zachte lakens pas echt sinds ik slecht slaap. Mind you: dat is inmiddels al een jaar of acht. En ja, dat begon toen ik in de overgang kwam en is helaas nooit meer geworden wat het ooit was. Ooit sliep ik zodra mijn hoofd een kussen raakte. Of geen kussen, want ik sliep net zo makkelijk op een handdoek op een kiezelstrand, of op de grond op een matrasje bij mijn vriendin die al een kamer in Amsterdam had, terwijl het daar krioelde van de muizen. En in bus 8, die me ’s ochtends naar de universiteit tufte, viel ik standaard in slaap tegen het raam, waardoor ik meermaals een halte te ver wakker werd. Ik sliep als een roos naast ­snurkers en vluchtige liefdes, merkte niks van luidruchtige buren, ­blaffende honden of storm. “Goh, is er een hele boom omgevallen voor de deur? Niks van gemerkt.” Ik viel binnen drie ­minuten overal in slaap en werd pas weer wakker als de wekker ging. Voor ­iedereen die dit herkent en heel normaal vindt: GENIET DAAR ALSJEBLIEFT HEEL BEWUST ELKE DAG VAN!!! Het is een enorme luxe, die je pas leert waarderen als je hem niet meer hebt en ik heb ’m dus niet meer.

Natuurlijk begint het slechter-slapen-feest al als je kinderen krijgt. Van ruim acht uur aan één stuk werd het een paar ­uurtjes ’s nachts en een dutje tussen voedingen en luiers door, en je krijgt na je bevalling spontaan een extra zintuig voor ieder geluidje want stel er is iets met dat kleine hoopje mens in de wieg. Dat extra zintuig blijft, ook als ze door gaan slapen, want dan komen de tandwisselingen, de waterpokken, de nare dromen, de ‘ik wil bij jou in bed-jammersessies’ waardoor zij prinsheerlijk overdwars liggen en jij opgekruld nog een halve meter overhoudt om te slapen. En als je dat allemaal gehad hebt, slaap je nooit meer rustig tot ze veilig thuis zijn van een feestje waarvan je weet dat er al ergens ‘ingedronken’ is of waar ze per se op de fiets heen willen en een of andere dronken dude die je niet kent je dochter wel effe thuisbrengt …

Maar dan, als ze het huis uitgaan en je dat extra zintuig langzaam probeert uit te schakelen en in principe het grote slaapgenieten weer kan beginnen, blijken je hormonen iets heel anders bedacht te hebben. Het duurt in plaats van drie minuten inmiddels zeker een halfuur tot een uur voor ik in slaap val en per nacht moet ik er minimaal één keer uit om te plassen en meestal ga ik dan ‘aan’, wat betekent dat ik klaarwakker ben en zo dik een uur of meer lig te woelen en piekeren, en rond een uur of zes hoef ik maar een vogel te horen en het is klaar met de bedpret.
Ik teken al voor zes uur aan een stuk ­doorslapen. Maar zelfs dat is maar zelden het geval. Iets dat volgens de experts enorm ongezond is, want goede slaap is essentieel en daar kan ik dan ook weer ­wakker van liggen. Is het feit dat mijn geheugen zoveel slechter is dan vroeger een gevolg van de korte, onderbroken nachten? Alles heb ik ­geprobeerd: een vast naar-bed-tijdstip, ontspannings­oefeningen, slaapthee, een blauwlichtbril, geen koffie na de lunch, een meditatie-­app en allerlei supplementen. Van magnesium tot valeriaan en melatonine, en van oxazepam tot de slaappillen die je in Portugal vrij kunt verkrijgen maar waar ik dan zo duf als een konijn van blijf tot halverwege de dag. En daar waar andere mensen na een potje leuke seks in een heerlijk diepe slaap vallen, krijg ik er een opkikker van waardoor ik zin krijg mijn kledingkast uit te gaan mesten. En de hormoontherapie die alle andere overgangsklachten zo fijn deed verdwijnen, deed helaas weinig tot niets voor mijn slaappatroon.
Maar laatst zei een vriendin iets heel simpels dat een ­behoorlijke eyeopener voor me was: “Voor iemand die zo slecht en ­weinig slaapt, zie je er helemaal niet slecht of moe uit.” “Nee,” zei ik, “ik voel me ook eigenlijk kiplekker en heb overdag genoeg energie, dus misschien moet ik eens ophouden met denken dat ik minimaal zeven uur móét slapen, want ik doe het helemaal niet slecht op die vijf à zes uur.”
Dus nu probeer ik, als ik weer eens in het donker naar mijn ­plafond lig te staren, heel bewust te genieten van mijn beste ­investering ooit: mijn zalige bed met die donzen topper en het kussen met een sloop van Egyptisch katoen. Ik probeer me niet meer druk te maken over dingen die ’s nachts onoverkomelijk ­lijken, maar de volgende dag vallen in de categorie ‘oplosbaar ­probleempje’. Niet de hele tijd op de klok te kijken en me niet meer te ergeren als degene naast me wél heerlijk lijkt te liggen tukken. Sommige dingen moet je gewoon accepteren: qua slapen wás De Mol een marmot en nu een giraf. Zoek dat maar eens op.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.255 Slaap Lekker, lees hier het hele magazine.

Wil je meer lezen over het onderwerp Slaap? Dat kan hier:

LINDA.dossier 'SLAAP'

 

'B&B Vol Liefde is een van de weinige programma’s waar ik nog ouderwets naar uitkijk'Lees ook