Ik sta zelden voor de spiegel omdat ik toch nooit ergens heen hoef, het uitzicht ken ik inmiddels wel: joggingbroek, trui, knot. Maar ik heb mezelf laten verleiden tot de aankoop van een kanten blouse, geen idee waarom want ik ben totaal niet kanterig. Hoe dan ook: hij moet worden gepast, dus daar sta ik. Best mooi, maar ik weet al dat-ie teruggaat.
Zelfs toen ik laatst op een groot podium een nog grotere cabaretier moest interviewen, kocht ik voor de gelegenheid een nieuw joggingpak.
’s Avonds in bed vraag ik me opeens af of ik nog wel een vrouw ben. Anatomisch gezien natuurlijk wel, maar als ik er even verder op kauw blijft het daar wel bij. Het is niet dat ik van regenboogkleur ben veranderd, daar heeft het niks mee te maken. Ik voel me gewoon meer een soort huls waarop toevallig tietjes zitten.
Nu ik daarbij stilsta, is het een vreemde gewaarwording. Ik ben nooit echt een vrouw-vrouw geweest, zoals ik vroeger al geen meisje-meisje was. In de tijd dat ik bij glossy’s werkte nam mijn interesse in kleding en make-up wel toe, sterker: onze baas vond het een vereiste dat we er strak in de lak bij liepen, maar toen ik die carrière inruilde voor een eenzaam bestaan als zzp’er, zette ik meteen al mijn hakken in de online verkoop.
De keren dat ik sindsdien mijn haar heb geföhnd zijn op twee handen te tellen. Van de rokken en jurken ben ik sowieso nooit geweest omdat ik niet netjes kan zitten, en als ik oorbellen draag, lijk ik op een kakker. Make-up vind ik nog wel lollig, maar de kwasten vervolgens oppakken doe ik niet. En als kers op de ingestorte taart bijt ik nagels, dus op een knappe manicure zal je mij ook niet betrappen.
'Hoe vaak ik ook herhaal dat ik geen behoefte meer heb aan een relatie, echt geloven wil mijn omgeving het niet'
Toch heeft het weinig te maken met mijn uiterlijk, pieker ik verder. Ik vermoed dat de kern schuilt in mijn alleen-zijn. Ik ben moeder en vader tegelijk, doe thuis alle grote en kleine klussen en voetbal met mijn zoon op straat. Ik voer alle moeilijke gesprekken, vertik het me te laten behandelen of aanspreken als ‘het vrouwtje’, bestuur altijd de auto en in mijn huis ben ik de baas, ook over de afstandsbediening.
Ik moet altijd sterk zijn, ook als ik me niet zo voel, en als ik wil huilen, kan dat alleen op mijn eigen schouder. Ik betaal alle rekeningen en zoek de vakanties uit, waarbij ik de koffers rondsleep en de huurauto over internationale wegen bestuur.
Dat vind ik allemaal niet erg, want die totale zelfstandigheid heeft me een hoop opgeleverd, al heb ik daar gevoelsmatig dus wel een deel van mijn vrouw-zijn voor íngeleverd. De laatste en grootste reden schuilt echter in mijn afwezige liefdesleven. Ik hoef me niet langer als vrouw te verhouden tot een man en kijk niet meer door zijn ogen naar mezelf. Ik word niet meer begeerd en begeer zelf ook niet, waardoor dat relevante deel van mijn lichaam en hersens simpelweg al twee jaar uit staat. Ik ervaar dat als prettig en rustig, maar dus wel met dit resultaat.
Het is wat het is. Maar wat het precies is, weet ik niet.
'Hoe het zou zijn als hij niet was doodgegaan. Hadden we het samen gered?'
