“Ja g*dver, hier zit ik dus helemáál niet op te wachten.” Het meisje – een jaar of zeventien, Evian-spuitbus in de hand – doet niet eens haar best om zachtjes te vloeken. Iedereen mag het horen: de huilende baby op rij 16 is niet wat ze wil aantreffen bij aanvang van haar vakantie.
De ouders van het huilende geval kijken kwaad haar kant op, maar zeggen niks. Het enige wat je in zo’n situatie kunt doen is een giftige wolk ‘wacht maar’ haar kant op blazen, wácht maar tot je zelf moeder bent en al drie kwartier over de intercom hoort dat het erg druk is op de startbaan, te druk om binnen nu en zeker dertig minuten eindelijk richting zon te vliegen.
Tot je weet hoe het voelt als je baby moe is en dorst heeft, maar niet wil slapen en al helemaal geen water wil drinken, onder ventilatortjes waaruit nauwelijks lucht komt, laat staan koelen. Hoe het is om urenlang voetjes in je buik te voelen trappen, zittenstaanzittenstaan, het gedraai en continue getetter, het ‘sorry’ mompelen tegen de mensen naast je omdat je kind brillen van hoofden trekt, stinkende luiers produceert of met een vuistje in hun aura komt. De oorpijn bij het opstijgen, het niet slapen, geradbraakt die muffe tunnel verlaten en dat de vakantie dan nog moet beginnen.
Ik haat vliegen. Als kind omdat ik bij de lucht van kerosine al een kotszak kon onderbinden, die elk volgend kwartier van de vlucht vervangen kon worden – tot ongeveer een week na de landing was ik aan bed gebonden door aanhoudende misselijkheid. Toen de luchtziekte met de jaren langzaam oploste, kreeg ik er krampbenen voor in de plaats, waarover ik niet mocht zeuren omdat mijn broer met zijn bijna twee meter lengte het pas echt slecht had in die opvouwstoeltjes.
Eenmaal soort van volwassen was ik niet anders dan het meisje achter me, het centrum van mijn eigen universum en daarom haatdragend naar iedereen die me daarin stoorde. En nu vind ik het nog steeds een bijna onoverkomelijke hel, omdat vliegen het slechtste in iederéén naar boven haalt, ik ben geen uitzondering. Lange haren die over de stoel voor je worden uitgehangen als een klam douchegordijn.
Kalknagels in open slippers. Het gevecht om de middelste armleuning, kinderen die zonder oortjes in gamen, dat je buurman altijd moet plassen als je nét in slaap valt, de mensen die hun halve huisraad en een dooie moeder meenemen als handbagage, zodat de jouwe niet meer in de lockers past, maar de spaarzame voetruimte inneemt. De broodjes ei of tonijn, dat het altijd te warm of te koud is en vooral de aanblik van zo’n buis vol geërgerde mensen op te kleine stoelen, een treurige voorbode voor later, als de wereld echt overbevolkt is en we elkaar allemaal de kop zullen afbijten.
Al na een uur schiet de kramp in mijn benen, de oortjes die ik heb meegenomen blijken niet op m’n iPad te passen. Luuk is uitge-Mario Mansion’ed en heeft al twintig keer gevraagd hoelang het nog duurt en de Cup Noodles blijken op, wel zijn er nog broodjes ei. De baby is stil, dat wel. Bleek hangen haar ouders tegen elkaar aan. Nog een paar uur en we zijn op Lanzarote, om tien dagen te vergeten dat we ook nog terug moeten.
“Een vliegtuig gaat veel sneller dan een auto”, zegt Luuk tevreden als we ’s avonds aan zee boven een bord paëlla zitten, met achter ons de zwarte bergen en de zee op gehoorafstand. Het meisje van rij 16 zit twee tafels verder en kijkt geïrriteerd onze kant op. Wacht maar, denk ik, wacht maar tot je kind in een paar woorden samenvat waarom je überhaupt een vliegtuig instapt. Dat is dan precies waarop je wél zit te wachten.
'Zomervakantie...en ik weet dat ik op het gebied van schermtijd voor kinderen als ouder hopeloos faal'
