'Als je een wedstrijd of gezelschapspelletjes speelt, moet je willen winnen'

Achternaam “Mijn vader Jan Stekelenburg blonk niet uit in administratie. Zijn draaiboeken bij de NOS stonden vaak op een bierviltje. Bij het tekenen van zijn scheidingspapieren was hij kennelijk ook wat slordig geweest. Er ontbrak een laatste handtekening. Toen hij mij bij het geboorteregister wilde aangeven als Milan Stekelenburg bleek dat niet te kunnen, omdat hij officieel nog niet gescheiden was van zijn ex-vrouw. Terwijl hij toen al vier jaar samen was met mijn moeder, van wie ik dus mijn achternaam heb.”

Zondagskind “De dood van mijn vader vorig jaar was mijn eerste ferme tegenslag. Tot die tijd was ik een echt zondagskind. Alles zat me altijd mee. Ik heb een fijne, beschermde jeugd gehad. Mijn twee halfbroers, Maarten, die voetbaltrainer is, en Jeroen, nu sportverslaggever, woonden niet bij ons, maar waren er in de weekenden en tijdens vakanties. Omdat ik als enig kind opgroeide, was het goed dat zij me af en toe jenden. Zo kon ik een beetje harden”.
”Verdriet “Nadat mijn vader de diagnose asbestkanker kreeg, was de prognose zes maanden tot een jaar. Uiteindelijk zijn het nog bijna twee jaar geworden. Aanvankelijk wilde ik wat geforceerd zware gesprekken met hem voeren, maar dat werkte niet. Door gewoon leuk en gezellig te doen, kwam het vanzelf tot mooie, waardevolle gesprekken. Omdat ik wist dat het einde naderde, heb ik al in het voortraject gerouwd. Niet in het bijzijn van mijn vader, maar als ik bij hem wegreed, zat ik soms in de auto te janken. Uiteindelijk heb ik alles wat ik hem nog graag wilde zeggen in een brief gezet. Toen ik die aan hem gaf, ben ik even weggelopen, want het leek me voor ons allebei ongemakkelijk als ik zag wat het met hem deed. Hij was heel blij met die brief, dus achteraf was het goed dat ik het zo heb gedaan.”

Surrealistisch “Het afscheid van mijn vader was liefdevol, rustig en surrealistisch. Een uur voordat hij thuis euthanasie kreeg, is er van ons vijven op de bank nog een foto gemaakt. Bizar genoeg ziet hij er op die foto goed uit, maar hij was op en had het heel benauwd. De dood was voor hem een verlossing. Ik was gewend na elke tv-uitzending van hem een appje met feedback te krijgen. De eerste keer dat dat appje uitbleef, had ik het wel even heel moeilijk. Sindsdien moet ik het zonder mijn vertrouwde vraagbaak doen.”
Liefde “In 2011 trok ik met mijn beste vriend op de motor door Vietnam. In het hostel waar we sliepen, waren een paar meisjes aan het kloten met hun scooter die het niet meer deed. Wij dachten dat we dat wel even konden fiksen. Na tien minuten kwamen we erachter dat de benzine gewoon op was.
’s Avonds zijn we met die meiden gaan eten en een van hen was Gusta. We hebben in Vietnam voor het eerst gezoend, maar het heeft me in Nederland nog een half jaar gekost voor het echt iets werd tussen ons. Gusta is dierenarts. Ze is knap, heeft een natuurlijk zelfvertrouwen en veel humor. In het begin vond ze dat ik op haar plagerijen te lichtgeraakt reageerde. Inmiddels heb ik dankzij haar meer zelfspot en minder lange tenen.”

Fanatiek “Op het voetbalveld wil ik winnen en kan ik vrij fanatiek zijn. Voor mij is zaterdag de mooiste dag van de week, precies zoals wordt bezongen in het lied Groen als gras van All Stars. Chagrijnig als we verliezen? Nou even, een kwartiertje. Sneu natuurlijk, want het blijft amateurniveau. Maar toch, als je een wedstrijd speelt, moet je willen winnen. Ook als je een gezelschapspelletje doet. Gusta boeit het totaal niet of ze wint of verliest bij Monopoly. Dat vind ik onbegrijpelijk.”
Onhandig “Hoewel ik met voetbal wel een bal van A naar B kan trappen, heb ik op andere momenten mijn motoriek niet altijd onder controle. Zo stoot ik nogal eens ergens tegenaan of laat ik iets uit mijn handen vallen. Ook heb ik totaal geen ritmegevoel. Op de dansvloer voel ik me een sukkel en denk ik: dit ziet er niet uit. Tegelijkertijd zou ik daar graag iets vrijer in willen zijn vanuit de gedachte: nou én?!”