Vele haarspeldbochten lager ontwaarde ik de tunnel die we hadden moeten hebben. Ik had kunnen omdraaien, maar er was geen keerruimte. Wel een ravijn.
Ik sta graag vooraan in de rij om vooroordelen over vrouwen te ontkrachten. Niet alleen omdat ze me razend maken, maar ook omdat ik mijn zoon modernere perspectieven wil meegeven dan ‘vrouwen hebben geen humor’ en ‘o, o, o wat práten ze toch veel’.
Helaas stel ik op één punt hopeloos teleur: ik heb inderdaad geen enkel gevoel voor richting noch ruimte. Zie me stuntelen om uit een krappe parkeerplaats te komen, kijk me oeverloos turen op Google Maps en dan nog de verkeerde kant op lopen, veel te veel of weinig muurverf kopen omdat ik geen vierkante meters kan schatten, een winkel uitlopen en geen idee hebben van welke kant ik ben gekomen, in paniek raken als mijn navigatie zegt: “Rijd naar het zuiden”. Ik ben een cliché en vind het verschrikkelijk.
Deze meivakantie ging ik weer vol op m’n plaat. Niet een keer, maar twee – beide keren moest Luuk me redden. Affaire één voltrok zich op Tenerife, we moesten van het noorden van het eiland door de bergen terug naar het westen – in mijn hoofd heet dat van boven naar links. Alleen: m’n telefoon was leeg door het geGoogle Map op de heenweg. Paniek, de route veranderde in een slagveld van gokjes. Ik wist dat de rapen gaar waren toen ik een afslag nam, vele haarspeldbochten lager twijfelend bergopwaarts keek en daar de tunnel ontwaarde die we hadden moeten hebben. Ik had kunnen omdraaien, maar er was geen keerruimte en wel een ravijn, de groeten, dus ik reed mismoedig verder, voor ons zat een groene bus.
“Je moet gewoon de bus volgen,” zei Luuk. “Die gaat naar een stadje.”
“Hoe weet jij dat nou?”
“Gewoon.”
Ik volgde de bus omdat ik sowieso geen keus had en verrek: we belandden een dorp.
“Tadaa,” zei mijn zoon.
“Ja, maar dit is niet óns stadje,” meldde ik, terwijl de schemering opdoemde. Luuk wees naar de bus die weer optrok, wegens gebrek aan alternatieven volgde ik. Een uur later – het was inmiddels donker en de buschauffeur zal ons wel verdacht hebben gevonden – herkende ik een winkelcentrum en kon wel janken: het hotel lag erachter.
“Zie je wel,” zei Luuk tevreden. “Luister nou maar naar je kind.”
Affaire twee was een week later, we waren weer in Nederland en ik bevond me met een vriendin en onze zoontjes op een vlot dat je zelf rondom een eiland met ezels moest zien te duwen. Daarvoor kreeg je bij vertrek een soort paal mee, ik bood aan de last op me te nemen. Na een paar minuten bleek dat ik het vlot vooral in rondjes duwde, of van kant tegen kant als een lusteloze flipperbal. Hoe ik ook nadacht, ik begreep niet wat de formule was om vooruit te komen.
“Godver de godver,” mompelde ik, terwijl ik links en rechts werd ingehaald door ferm varende vaders die weliswaar niet gingen mansplainen (hoewel dat voor de verandering nu welkom was geweest), maar wel triomfantelijk omkeken als ze ons hadden ingehaald.
Nu kwamen er twee jongetjes aan, hooguit tien jaar oud, ze waren zo slim geweest om twéé palen mee te nemen. Ze gingen hard en keken geïrriteerd omdat ik in de weg lag.
“Opzij!” riepen ze, ik haalde hulpeloos mijn schouders op. “Mogen wij anders een paal van jullie?” vroeg m’n vriendin, rekenend op haar senioriteit en enig gevoel van jeugdig empathie.
“We zijn de Kerstman niet,” antwoordde de een. “Ga zelf maar halen.”
“Ja, je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk,” vulde de tweede aan.
Verbijsterd keken we naar de jongetjes.
“Tief dan maar op,” zei ik, maar van die armoedige reactie waren ze totaal niet onder de indruk. “Dat kan niet, jullie blokkeren de boel.”
Luuk pakte zuchtend de paal over, hij zou wel varen en godsamme daar gingen we, heel langzaam maar wel recht vooruit. “Zo,” zei hij toen we weer hadden aangelegd, met dezelfde blik als die twee jongens en vaders.
Dit gaat-ie dus altijd onthouden, dacht ik. Maar ik zei niks, heel soms hebben ze gewoon gelijk.
'Naast me ligt mijn zoon met een gebroken hart: 'Mama, je hebt tegen me gelógen''
