'Hij had mij niet alleen bedrogen, hij bleek ook een creditcardschuld van zeventigduizend euro te hebben'

Voortschrijdende afkalving

Toen ik in december 2014, op de terugweg van een etentje, een aanrijding kreeg en hem belde, kon ik hem niet bereiken. Bij thuiskomst informeerde hij niet eens of ik pijn had. Hij was avond aan avond weg en op zondagochtend verdween hij al vroeg om te gaan tennissen. Vaak kwam hij dan pas om drie uur ’s middags thuis. Als ik dan zei: ‘Dat was een lang potje’, reageerde hij: ‘Ik hoef jou toch niet de hele dag op sleeptouw te nemen?’ Soms probeerde ik erover te praten, ook waar anderen bij waren. Dan waren we bijvoorbeeld op verjaardagsvisite bij familie en verzuchtte ik dat er nog maar zo weinig liefde was tussen hem en mij.

Alsof ik hoopte dat anderen de voortschrijdende afkalving van mijn huwelijk ook opmerkten en mij konden helpen. Maar niemand reageerde, niets werkte en intussen deelden mijn man en ik minder en minder. Dominant was hij altijd al, maar in de negentien jaar van ons huwelijk werden de verhoudingen steeds schever. Mijn man had een zeer goede baan en toen er kinderen kwamen, leek het volkomen logisch dat ik minder ging werken. Hij was veel op reis voor zijn werk en ik zorgde thuis voor continuïteit.

Mopperen had geen zin

In het weekend bepaalde hij wat er gedaan werd, omdat hij er maar zo weinig was, en ik zorgde voor alle boodschappen. Ik regelde het halen en brengen naar de clubjes, onderhield de contacten met school, hij nam de kinderen mee uit shoppen op zaterdagmiddag of ging met ze naar de dierentuin. Van verrassingen hield hij niet; bezoek moest weken van tevoren worden aangekondigd.

Als ik voorstelde samen een weekendje weg te gaan, zei hij: ‘Nee, ik zie de kinderen al zo weinig.’ Ik had me geschikt in dit leven. Achteraf kun je misschien zeggen dat ik ongelukkig was, maar niet zo ongelukkig als je op grond van zijn gedrag zou kunnen denken. Ik vertrouwde hem blind. En wij vulden elkaar goed aan. Het was een beetje zoals het weer: erop mopperen had geen zin. Daarbij, ik had twee leuke kinderen, ik werkte drie dagen in de week, we woonden in een prachtig huis midden in een natuurgebied.

Waar blijft al dat geld?

Wij hadden allebei ouders die veel ruziemaakten. Zo’n huwelijk wilden we niet en daarom gingen we conflicten uit de weg. Wat me wel dwarszat, was dat mijn man mij nooit inzage gaf in onze financiën. Hij was financieel adviseur van beroep en vond het onnodig dat ik me met de rekeningen bezighield. Soms dacht ik: waar blijft al dat geld dat hij verdient? Ik zag buren bezig met een verbouwing, plannen voor een skivakantie maken, een nieuwe caravan kopen, maar bij ons kon nooit wat. Dan zei hij: ‘Zo’n uitgave kan geen normaal mens zich permitteren, ze zullen wel een erfenis hebben gehad.’

Maar het bleef vreemd. Vriendinnen kenden de pincode van de betaalpas van hun man, openden de afschriften van hun gezamenlijke rekeningen, regelden samen de hypotheek. Ik zag nooit een rekeningafschrift, had geen idee hoeveel er op onze rekening stond, wat we betaalden aan gas, water en licht. Echt idioot. Ik vroeg hem eens: ‘Stel dat je iets overkomt, hoe regel ik het dan financieel?’ En één keer smeekte ik hem bijna huilend mij niet als kleuter, maar als zijn vrouw te behandelen. Hij bleef koppig volhouden dat geldzaken niks voor mij waren.

‘Er is een ander’

Op een avond eind december 2014 – toen de kinderen naar bed waren en hij zich al maanden achtereen stug en teruggetrokken had gedragen – vroeg ik hem wat er toch was. Hij antwoordde: ‘Niks. Een dipje. Dat heeft iedereen toch weleens?’ Toen werd het januari en februari en kwam carnaval. In plaats van dat weekend met vrienden door te brengen, zoals gewoonlijk, besloot hij iets anders te gaan doen. Wat precies wist ik niet. Maar daar zou ik snel genoeg achterkomen, want nog geen week later raakte ons huwelijk in een vrije val.

We waren op weg naar een cafe om bij te praten. Ik had nog steeds de hoop dat alles goed zou komen. Maar nog voor we arriveerden zei hij, kennelijk om ervan af te zijn: ‘Ik wil stoppen met ons huwelijk, er is een ander.’ We draaiden op dat moment net de afrit op. Zijn ogen waren gericht op de weg. Negentien jaar, en toen hij ermee wilde ophouden keek hij me niet eens aan.

Onwezenlijk

Die bewuste carnavalsvrijdag had hij met haar doorgebracht, bekende hij. Ze kenden elkaar al drie jaar. Samen hadden ze die avond besloten met hun beider partners te breken. Het was zo onwezenlijk. Ook voor hem, vreemd genoeg. Want toen ik een paar dagen later naar het ziekenhuis moest voor een kleine ingreep, ging hij gewoon mee. Na afloop omhelsden we elkaar op de parkeerplaats, verbijsterd hoe het zo vreemd tussen ons had kunnen lopen.

Het leek of hij zich geen houding wist te geven als de man die zijn echtgenote verlaat, want in de weken erop kwam hij terug op zijn besluit. Maar het was al te laat. Gif, achterdocht en jaloezie waren voorgoed ons leven binnengedrongen. Ik had hem altijd blind vertrouwd, nu twijfelde ik aan alles. De avond dat hij het met haar ging uitmaken, bleef hij tot diep in de nacht weg en zat ik radeloos te wachten.

Creditcardschuld

Maar dat was niet alles. Mijn leven kwam nog meer op zijn kop te staan toen hij door de therapeut die ik had ingeschakeld, gedwongen werd om financiële openheid te geven. Hij bleek een creditcardschuld van zeventigduizend euro te hebben. Het was moeilijk te verkroppen dat hij mij dubbel bedrogen had. Al die tijd had hij van ons geld met haar feestgevierd.

De bom barstte definitief toen ik erachter kwam dat hij op een dag niet op de verjaardag van zijn moeder was, zoals hij had gezegd, maar bij zijn vriendin. Voor het eerst durfde ik in te zien dat de verhouding tussen hen natuurlijk nooit verbroken was geweest. Ik zette de scheiding in werking.

Rust

Ons huis in de lommerrijke laan is pas kortgeleden eindelijk verkocht. Mijn man, inmiddels mijn ex, is door al het gesjoemel zijn baan kwijtgeraakt. En ik woon met twee pubers in een kleine flat. Ondanks zijn schulden, die volgens de wet voor de helft ook op mijn schouders rusten, voel ik me bevrijd.

De luxe van vroeger heb ik verruild voor rust en echte vrede. Ook mijn kinderen zijn opgewekt. Met z’n drieën zijn we naar Ikea gegaan en hebben de grootste hoekbank gekocht die we konden vinden. Daar maken zij elke dag hun huiswerk op en hangen er met hun vrienden. We zijn begonnen aan een nieuw bestaan. Een zonder leugens, zonder geheimen.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA.

Sterre (38): 'Hij bleek in de maand dat wij gingen samenwonen een affaire te zijn begonnen'Lees ook