Liesbeth Rasker (36) runt een Instagram-café waar elke maandag duizenden vrouwen (en een handvol mannen) elkaar advies geven. Speciaal voor LINDA. licht de kroegbaas een gespreksonderwerp toe.
In aflevering 127: ‘Wees transparanter over hoe je aan je huis komt.’
Laatst kwam ik bij een goede kennis over de vloer om iets bij haar op te halen dat ze via Instagram verkocht. We kennen elkaar al jaren intensief op de oppervlakte. Zien elkaar op veel verschillende plekken en begroeten elkaar dan vrolijk en uitbundig, maar hebben eigenlijk nog nooit een echt gesprek gevoerd. Ik vind haar erg leuk, maar weet goedbeschouwd weinig van haar.
Ik weet dat we ongeveer even oud zijn, wie globaal haar vrienden zijn en dat ze smaakt heeft. Het type smaak waarmee ze er ook in een spijkerbroek en trui heel chic uitziet. Omdat het precies de goede spijkerbroek is en precies de goede trui. En ze er ogenschijnlijk kostbare sieraden bij draagt die op geen enkele manier schreeuwerig zijn of in het oog springen, maar er wel degelijk zijn.
'Maandenlang kon ik niet slapen door de geldstress, maar waarom praten we daar niet met elkaar over?'
Goed, ik ging dus naar haar huis, voor het eerst. Het adres dat ze stuurde gaf me al een vermoeden van wat komen ging en inderdaad. Ik werd ontvangen in een onwaarschijnlijk schitterend huis op de gracht. Ramen van vloer tot plafond, een woonkamer van wel zes meter breed, een plafond van vier meter hoog. Prachtige houten vloer, precies de goede meubels en veel kunst aan de muren.
Wat ik ook van haar weet is wat voor werk ze doet en dat is werk waarmee je niet zo’n huis kunt betalen. Ik liep zichtbaar onder de indruk door de woonkamer en vroeg, meer per ongeluk dan bewust: “Wat een ongelofelijk huis, hoe kom je hieraan?” “Hebben mijn ouders jaren geleden voor me gekocht”, zei ze. “Ik ben zo’n verwende meid met rijke ouders en ergens schaam ik me ervoor, maar het woont wel erg lekker.”
Het was een antwoord dat ik niet had verwacht, maar ontzettend verfrissend vond. Zo vaak scroll ik op Instagram door levens van mensen die in huizen wonen die ze realistisch gezien gewoon niet zelf kunnen betalen. Nooit wordt gezegd hóe die huizen gekocht zijn. Welke namen er op de hypotheekakte staan of welke schenkingen er zijn gedaan om daar een eigen naam te hebben staan.
Vorig jaar las ik het boek Je verdiende loon van Malu de Bont en dat gaat precies hierover. De scheve verdeling van rijkdom tussen generaties, maar ook hoe de vermogende boomers dat vermogen gaan doorgeven, en nu al aan het doorgeven zijn, aan hun millennial kinderen en hoe daar dus heel grote verschillen in woonsituaties zijn. Zij die al schenkingen en/of huizen hebben gekregen en dat anders wel na overlijden van de ouders gaan ontvangen.
En zij die geen vermogende ouders hebben en dus ook niet op extraatjes kunnen rekenen. En dat we daar allemaal zo geheim over doen. Dat weinig mensen inzichtelijk maken wat ze van hun ouders (of partners) krijgen en wat op eigen kracht is verdiend, zorgt ervoor dat je snel jezelf als niet-vermogende vergelijkt met iets waar je het nooit van kunt winnen. En dat is een kutgevoel.
'Ik weet dat het nogal een luxe is, een winterdip hebben vanuit m'n huis in een veilig land, maar toch ... het valt me zwaar'
Zelf ben ik ook in team mazzelkont. Mijn vader had zeventien jaar geleden genoeg vermogen om bij de bank een hypotheek voor mij, op mijn naam, te kunnen krijgen, waardoor ik al zeventien jaar een koophuis heb. In de eerste jaren hielp hij mij met het betalen van de hypotheek. En ook al betaal ik die kosten al heel lang zelf, ik had nu nooit een koophuis kunnen kopen. Het is oneerlijk. Soms voel ik me er schuldig over, maar daar heeft niemand wat aan. Dus doe ik dit maar, vertellen hoe ik eraan kom. Dat ik dat ook niet op eigen kracht heb gedaan. Ik denk dat we er goed aan doen als we dat allemaal meer zouden doen. Dus laat dit een voorzetje zijn voor je volgende gesprek met vrienden of vriendinnen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Een kijkje in de driehonderd jaar oude woning van Liesbeth Rasker: 'Ik heb afschuwelijk veel mazzel gehad'
