Fotograaf Ernst Coppejans: ‘Natuurlijk mogen er wijnglazen op de tafel, we léven in dit huis’

PINK “Jerrel en ik wonen drie- en vierhoog in Amsterdam Oud-West. De bank, het bed en het keukenblok hebben we met hulp van de buren van buitenaf naar boven moeten takelen. De muren en het plafond kregen de afgelopen twintig jaar alle kleuren. Alleen paars vond Jerrel te veel Pippi Langkous. Nu is alles roze, op één koraalrode en een bruine muur na. Jerrel dacht met roze eerst: dit wordt een barbiehuis, maar het is warm en rustig.”
VERDWIJNTRUC “Een haardscherm in glas-in-lood dat Jerrel prachtig vindt, heb ik voor de fotoshoot weggehaald. Ik vind het foeilelijk, maar hij heeft er vrede mee dat ik die paar dingen die hij zelf inbrengt in het interieur, soms langzaam laat verdwijnen. Hij waardeert mijn visuele talenten. In de keuken heeft híj het gelukkig voor het zeggen.”
ZEVENTIG “Veel in huis komt uit vintagezaken, van de kringloop, Marktplaats of van straat. Ik combineer stukken uit de jaren zeventig met mijn eigen ontwerpen, foto’s en kunst, aangevuld met antiek zoals een gouden Louis Philippe-spiegel, roze glazen kandelaars uit de jaren dertig en een speeltafeltje uit circa 1870. Alles draait om ambacht, handwerk en objecten met een verhaal.”

KANTELPUNT “Ik ben opgegroeid in Veghel. Ik was anders, kleedde me naar hoe ik me voelde en conformeerde me niet. Een Little Britain, Only gay in the village-achtige situatie. Toen ik op tienertoer een keer in Amsterdam kwam, wist ik: hier moet ik zijn.”
ACTION “De salontafel is van spiegelglas, die hebben we nieuw gekocht. Erop staat mijn fotoboek dat ik maakte van mijn project From the Streets to the Heart, over dakloze lhbtiqa+-mensen in New York. Ernaast wat groepjes vazen en een zelfgetimmerd oud kistje van een oudoom van mijn moeder. Natuurlijk mogen er wijnglazen op het glas; het is wel een huis hè. En met een vezeldoekje van de Action is de tafel zo weer schoon. Als Jerrel de spullen erop terugzet, wil hij ze nog weleens verplaatsen. Ik zet ze dan weer zoals ze horen. Niet alles keurig recht of in het midden. Het is lastig uit te leggen waarom ik vind dat het zo moet, maar het luistert nauw. En dan geeft het mij rust.”
HUP, BED UIT “Ik kwam ’s nachts thuis na het uitgaan en zag op een berg vuilnis een prachtig houten dressoir. Ik riep: ‘Jerrreeelll, je moet nu je bed uitkomen en meehelpen dat ding naar boven te krijgen. Een vriendin maakte er een nieuw blad op, we zijn er nog steeds blij mee.”

DERTIG JAAR “Zijn Jerrel en ik samen. Hij spotte mij bij een beachparty in Zandvoort. Ik zag hem niet. Een paar weken later was hij in de iT. Ik zei tegen mijn vrienden: ‘Zo, ik ben klaar. Dit is hem.’Jerrel zat in een relatie. We hebben een jaar om elkaar heen gedraaid, toen was het hek van de dam. Hij heeft zijn carrière als acteur en regieassistent, ik heb mijn fotografie. We laten elkaar zijn wie we zijn.”
INDUSTRIETERREIN “Na mijn opleiding op Artemis heb ik acht jaar accessoires ontworpen. Op een zeker moment had ik daar heel erg genoeg van. Het was gericht op almaar nieuwe collecties, terwijl ik juist heel erg houd van recyclen. En van creatief zijn op een industrieterrein van negen tot vijf uur had ik ook genoeg. Met fotografie heb ik alle vrijheid en kan ik belangrijke verhalen vertellen.”
VAZEN “Daar kan een mens er nooit genoeg van hebben. Ik heb er honderden getekend en ontworpen. Nieuwe vazen combineer ik met oude. Zo was er het mysterie van de vaas van Vest Keramiek, een huwelijksgeschenk voor mijn ouders in de jaren zestig. Die vaas verdween en ik kwam er toevallig eentje tegen in een andere kleur. Dan ontstaat er hebberigheid en voor je het weet heb je een collectie.”

INSPIRATIE “Ik heb veel eigen werk aan de muur, zowel in mijn studio in de Jordaan als thuis. Ik maak grote uitgebreide fotoprojecten over maatschappelijk belangrijke onderwerpen zoals transpersonen. Mensen die ik portretteer hebben een plek in mijn hart. Ze zijn verschrikkelijk sterk ondanks de tegenslagen in hun leven. Het is fijn om met deze portretten te leven.”
ROZE POMPONNETJES “Jerrel verraste ik voor zijn verjaardag met een weekend Marrakech. In een soek zag ik overal slingers met pomponnetjes hangen. Daar werd ik hebberig van, maar ze werden niet verkocht. Dat werd dus een missie. Jerrel zegt altijd dat als ik iets in mijn hoofd heb, ik het niet in mijn kont heb. Uiteindelijk vonden we ze in de soek in een piepklein winkeltje dat ze maakte, en nu hangen ze tegen onze muur in Amsterdam. Jerrel ging met een mosgroene djellaba naar huis. Dat was zijn missie.”

VOORKEURSMENS “Spot is onze koningin. De poes is zwart en heeft witte pootjes. Ze knuffelt als een zwaan-kleef-aan met Jerrel. Is hij op tournee, dan ben ik de plaatsvervanger. Zodra hij terug is, ga ik weer in de ban.”
DRAMA “Van de buren konden we de zolderetage boven ons kopen. We maakten een plan in fases voor een badkamer, extra slaapkamers en een dakterras. De aannemer maakte er een puinhoop van. Het werd één groot drama. De rechtszaak wonnen we, maar de aannemer liet zich failliet verklaren en begon een nieuw bedrijf in het pand ernaast. We gingen voor vijftigduizend euro het schip in.”

RATAPLAN “Mijn vader heeft alzheimer en woont in een gesloten alzheimerdorp in Weesp. Als we er zijn, nemen we hem mee naar de Wibra voor groene snoepjes en naar de Rataplan om te scharrelen. Hij vindt het altijd knap hoe wij de deuren van zijn dorp geopend krijgen.”
IT’S A WRAP “Toen we hier in 2004 kwamen wonen, was er geen keuken. Een witte hoogglans Ikea-keuken leek toen een goed plan. Wit is niet bepaald een kleur waar je warm van wordt, dus dat moest uiteindelijk anders. Ik heb de bovenkastjes eraf gehaald en gepoedercoate stalen plankjes opgehangen. Een offerte voor wrappen kwam op drieduizend euro. Beetje veel. Toen hebben we het zelf gedaan. Ging met veel woorden gepaard, maar het is mooi mosgroen geworden. De muur heb ik zelf gebouwd met witte tegeltjes die ik nog had. Met YouTube–tutorials kom je een eind.”
WORST, NEE DANK JE “Zwarte stalen taatsdeuren, een visgraatvloer en alles in de kleur beige. Elk interieur is tegenwoordig hetzelfde. Zo’n eenheidsworst. Ik kan echt niet leven zonder kleur.”
GEINIG “Mokken uit de kringloop van meisjes en jongetjes met cowboyhoeden op die tevens als asbak en eierdop dienen.”•