Bregje kreeg een halfjaar geleden een miskraam. Ze vindt dat er te weinig over gesproken wordt en probeert met haar verhaal bij te dragen aan het doorbreken van dit taboe.
Tijdens de eerste echo bleek dat er geen hartje klopte: ‘Hoe kon het dat je niet meer leefde?’
Lees ook
In dit interview vertelt Roxeanne Hazes openhartig over haar miskraam
Warm
‘Vandaag zou je er zijn. Klein en warm, slapend tegen mij aan. Ik zou je tegen me aandrukken en je zoete geur opsnuiven. Maar je bent overleden voordat we je gezichtje konden zien.’
Framboosje
‘Net als bij L. werd ik makkelijk zwanger. We hadden het nog niet eens echt geprobeerd of het was al raak. Optimistisch meldde ik me aan bij Moeders voor Moeders, ik wilde mijn rijkdom delen. Bijna meteen al was ik ontzettend misselijk, op de gekste momenten. Dat voelde goed: alles in mijn lijf werkte aan jou. We noemden je ‘Framboosje’, omdat je zo klein was als een framboos.’
Eerste echo
‘Al weken keek ik uit naar de echo. Eindelijk zou ik je zien, het zou zichtbaar worden wat ik al zo lang in mijn lijf voelde. Ik zou je kleine armpjes en beentjes zien trappelen. Eindelijk zouden we de wereld kunnen vertellen dat je er bent. In de wachtkamer wisselden we verhalen uit: ‘Weet je nog, met L., toen ze op haar buik lag.’ We gingen naar binnen. Liggen, warme gel op mijn buik, het ging beginnen.’
Geen hartje
‘De echoscopiste zocht. Het apparaat bewoog over mijn buik. Ze bleef even hangen, en ging toen toch weer verder. Achteraf zei E. dat hij toen al enige paniek op haar gezicht zag. Na een tijdje proberen zei ze dat een inwendige echo nodig was. Dat is heel normaal bij kindjes onder de tien weken, stelde ze me gerust. Ik ben een beetje verbaasd, omdat ik zeker dacht te weten dat je er al elf weken was. Ze bracht het echoapparaat in. Zocht weer. En toen zei ze de woorden die voor altijd in mijn geheugen staan gegrift: “Oh lieverd, het is niet goed.” Ze liet het zien: je hartje klopte niet. Alles was stil. Geen flikkerend levenslampje op het scherm. Je bent maar acht weken geworden.’
Blijven zorgen
‘We vielen stil. Ik greep de hand van E. We keken naar het scherm, zagen je kleine lijfje. Een bolletje met een groot hoofd. Vier kleine stompjes zijn je armpjes en beentjes. Hoe kon het dat je niet meer leefde?’ We liepen de echoruimte uit. Hielden elkaar vast, huilend. In de wachtkamer zat een stel, net zo vol verwachting als wij waren. We reden naar het strand. Lopen, huilen, praten. Bellen met onze familie. En ondertussen zat je nog in mijn buik. Mijn hoofd wist het maar mijn lijf had nog niks gemerkt. Mijn lijf, mijn goede lijf. Zelfs nu jij dood was bleef het voor je zorgen.’
Oerproces
‘In overleg met de verloskundige besloot ik dat je zelf geboren mocht worden als mijn lijf er klaar voor was. Geen pillen, geen operatie, geen rotzooi aan mijn lijf. Dit was een oerproces, dit kon de natuur zelf oplossen. Ik bereidde me voor. Ik had kraamverband nodig. Ik vroeg E. het te kopen. Ik kon het niet, bang dat ik met het pak kraamverband in mijn hand in de rij voor de kassa in tranen uit ging barsten. Weken liep ik met het verband in mijn tas. Ik ging maar gewoon werken. Niemand wist hoe lang dit zou gaan duren.’
Persen
‘Het begon met heftige rugpijn en een klein beetje bloed. Na twee dagen kwam de bevalling echt op gang. Terwijl L. naast me een boekje las zat ik over de bank gebogen de weeën op te vangen. Ik appte E. ‘Kom alsjeblieft naar huis.’ Het duurde nog anderhalf uur voor hij er was. De weeën volgden elkaar steeds sneller op, tot ze om de minuut kwamen. Toen was E. er. Ik strompelde naar boven en ging onder de warme douche staan. Op mijn hurken probeerde ik de weeën op te vangen. Het deed zoveel pijn. Ik wist niet hoe lang ik dit nog ging volhouden. Opeens voelde ik dat ik kon persen. Ik zette de pijn om in persen. Eerst kwamen er wat stolsels, daarna kwam jij eruit. Je was ongeveer zo groot als een hand. Hijgend zat ik op mijn hurken. Ik gilde naar E., dat hij moest komen.’
Begraven
‘Ik had me aangekleed. E. deed je in een doosje. We besloten je achterin de tuin te begraven. L. ging mee, ze zat op de schommel en kraaide van plezier. E. groef een gat. Ik stond voorover gebogen te kijken, mijn lijf trilde. We legden je erin en hielden elkaar vast.’
Blije reden
‘De volgende dag belde ik de verloskundige. We hadden elkaar elke week gebeld, maar nu belde ik met een ander bericht. De verloskundige zei dat het allemaal goed klonk. Ze sloot af: “Ik hoop dat we elkaar snel weer terug zien om een blije reden.”‘
Achtbaan van emoties
‘Het is nu een half jaar later. Tien dagen terug zou je geboren zijn. Mijn buik is leeg, ik voel me hol. Het is niet dat we het niet hebben geprobeerd. Iedere cyclus is een achtbaan van emoties. Maar het voelt alsof mijn lijf er nog niet klaar voor is. Nog moet herstellen van alle liefde en aandacht die jij gekregen hebt. Overal zie ik mensen met twee kindjes. Eentje in de leeftijd van L., en een baby’tje. In gesprek op mijn werk, “Je hebt toch twee kinderen?” L. speelt met haar favoriete knuffel ‘ik heb een klein baby’tje’. Iedere dag opnieuw valt mijn hart in duizend stukken uiteen op de vloer.’
Open einde
‘Hoe gaat ons verhaal verder? Het heeft een open einde, zo probeer ik het echt te zien. Wat gebeurt, of niet gebeurt, is goed. We zijn ontzettend rijk met onze prachtige dochter. Meer dan ooit zie ik de schoonheid in de gewone, kleine dingen en besef ik dat niks vanzelfsprekend is. En als ik het even vergeet, dan is het Framboosje die me eraan herinnert.’
