In vier dagen tijd verloren Joëlle en Meran hun dochter Lieke (2) aan sepsis, een gevaarlijke bloedvergiftiging. Jaarlijks krijgen in Nederland zo’n 45.000 mensen hiermee te maken, en bij een ernstige sepsis overlijdt 1 op de 4 patiënten. Met de stichting Voor Lieke vragen ze nu aandacht voor de ziekte en waarschuwen ze andere ouders.
Joëlle en Meran vertellen Liekes verhaal aan LINDA.: “Ze werd elke dag zieker en lustelozer.”
“Lieke was een vrolijk meisje, met haar glimlach maakte ze iedereen aan het lachen. Ze was altijd aan het dansen en zingen. Ook was ze veel met haar zusje, Lauren”, vertelt Joëlle. Meran vult aan: “Elke ochtend vroeg Lieke meteen: ‘Waar is Lauren? Hoe is het met Lauren?’ Ze was zo betrokken bij haar zusje. Echt een trotse grote zus.”
Op 31 december 2025 wordt Lieke ziek. “Ze werd wakker om half zes, omdat ze had gespuugd”, vertelt Joëlle. “Ze was aan het huilen en had koorts. Lieke was ziek, zoals ze dat vaker was”, zegt Meran. In de middag knapt Lieke weer een beetje op en besluit het gezin om nog bij vrienden langs te gaan voor oud en nieuw. “Daar merkten we dat ze toch echt ziek was”, zegt Meran. Het gezin gaat nog voor middernacht naar huis. “De volgende ochtend was Lieke niet beter. Haar koorts was hoger en ze spuugde nog meer. De plasluiers bleven ook uit.”
Tekst loopt door onder de foto.
Omdat Lieke geen plasluiers heeft, gaan Joëlle en Meran op 1 januari naar de huisartsenpost. “Die vermoedde een blaasontsteking”, vertelt Meran. Lieke krijgt twee soorten antibiotica. “Eén tegen het spugen en één voor de blaasontsteking”, zegt Meran. “De antibiotica was ook bedoeld voor andere infecties. Mocht het geen blaasontsteking zijn, dan zou het daar ook tegen werken.”
De avonden die volgen zijn erg onrustig voor het gezin. Daarom logeert Lauren een nacht bij de ouders van Joëlle. “Zodat zij en Lieke geen last van elkaar zouden hebben en Lieke op adem kon komen”, zegt Meran. Dat lukt niet, herinnert Joëlle zich nog goed: “Ze werd elke dag zieker en vooral steeds lustelozer. Ze was een slappe vaatdoek. Als ze iets moest, kon ze haar hoofd nog optillen en reageren, maar veel kracht had ze niet meer.”
Samantha’s zoon Nolan (7 maanden) overleed door verstikking: 'Hij kwam vast te zitten tussen het bed en de radiator'
In totaal gaan Joëlle en Meran drie keer naar de huisarts. De laatste keer, op 3 januari, is Meran er midden in de nacht. “Hij adviseerde om Lieke kleine beetjes vocht met een lepeltje te geven. Ze was uitgedroogd en moest vooral goed slapen.” Met dat advies besluiten de ouders te gaan slapen. “De volgende ochtend zouden we ons volledig richten op de lepeltjes vocht.”
“Om negen uur hebben we haar uit bed gehaald. Ze had weer gespuugd”, vertelt Meran. Ook voelt Lieke koud aan. “We waren bang dat ze onderkoeld was. Dat was niet zo, ze was 38.2 graden. Daarom dachten we dat de medicijnen toch werkten en de koorts zakte.” Joëlle ziet dat de mond en handen en voeten van Lieke een blauwige gloed hebben. “Dat vonden wij op dat moment logisch. Haar lichaam was zo zwak dat ze haar temperatuur niet goed kon vasthouden. Daar was Lieke altijd al gevoelig voor. Achteraf bleek dat blauw worden een teken van sepsis kan zijn.”
Tekst loopt door onder de foto van Lieke.
In de ochtend houdt Lieke wel eindelijk vocht binnen, maar plasluiers blijven uit, net als de dag ervoor. In de middag beginnen Meran en Joëlle zich toch zorgen te maken. “Het voelde niet goed, dus we besloten opnieuw naar de huisartsenpost te bellen. We voelden ons een beetje de zeurende ouders, omdat we er twaalf uur eerder ook al waren geweest”, vertelt Meran.
Op het moment dat Meran en Joëlle aan de lijn hangen met de huisartsenpost, komen de ouders van Joëlle binnen. Daarom hangen ze toch op, maar Lieke kan ook bij opa en oma haar draai niet vinden. Joëlle: “Ze vroeg steeds om drinken, maar telkens iets anders. Mijn moeder zei: ‘Als ze om appelsap vraagt, geef haar dan eens water.’ Dat had ze niet door, normaal zou ze dit niet accepteren.”
Sandra's zoon Dani (25) overleed aan Duchenne: 'Hij wist dat hij niet oud zou worden, maar was zo bang voor de dood'
“Daar schrokken we van”, zegt Meran. De huisartsenpost wordt nog eens gebeld. “We moesten langskomen. Joëlle ging samen met Lieke en haar moeder die kant op. Ik bleef bij Lauren.” Meran zet Lieke in de auto en geeft haar een kus. “Zonder te weten dat dat de laatste keer zou zijn dat ik haar een kus gaf in reagerende toestand.”
Joëlle vertelt over de reis naar het ziekenhuis: “Onderweg in de auto zag ik dat Lieke de hele tijd bewoog. Ik zei tegen mijn moeder: ‘Het lijkt net alsof ze een epileptische aanval heeft.’ Het was niet schokkerig, maar ze was heel onrustig en kon haar draai niet vinden.”
“In de wachtkamer sprak ik Lieke aan, maar ze reageerde niet. Ze keek glazig door me heen. Op dat moment raakte ik in paniek. Daarna ging het ontzettend snel. We werden gelijk doorgestuurd naar de kinderafdeling. Toen ze haar broek uittrokken, zagen we haar benen voor het eerst die dag. Die waren helemaal bevlekt. Haar aderen waren paars, als een soort marmeren patroon.”
Lieke wordt aan het zuurstof gelegd en meer artsen komen binnen. “Ik heb tot de laatste seconde vertrouwen gehad. Ik had nooit gedacht dat ze zou overlijden. Ze hebben er alles aan gedaan om haar te helpen.”
Na twintig minuten bellen Joëlle en haar moeder Meran. “Mijn schoonmoeder zei: ‘Je moet deze kant op komen, het is echt mis.’ Ik bracht Lauren naar de overbuurvrouw en ging direct naar het ziekenhuis.” Ook Meran verwacht deze uitkomst niet. “Ik dacht dat we de situatie hadden onderschat, maar ze was in het ziekenhuis. Dus wat kon er nog misgaan?”
“Op het moment dat ik de afdeling op kwam, stond er al een verpleegkundige op mij te wachten. Zij zei: ‘We bereiden u alvast voor, het is schrikken, want het is echt niet goed'”, vertelt Meran. De verpleegkundige brengt Meran naar Lieke. “Ik zag haar op een behandeltafel liggen, alleen in een luier. Haar benen waren helemaal vermarmerd. Er stonden zeker vijftien artsen om haar heen, in een veel te kleine ruimte vol apparatuur. En Lieke was er eigenlijk al niet meer.”
“Binnen vijf minuten moesten ze voor het eerst hartmassages geven en al snel gingen ze over op reanimatie”, vertelt Joëlle. Meran: “Naar ons idee hadden ze haar zo’n drie of vier keer gereanimeerd. Achteraf blijkt dat ze wel vijftien keer is gereanimeerd. Constant waren we aan het afwachten of haar pulsatie weer terugkwam.” Meran en Joëlle gaan naar een ruimte tegenover de kamer van Lieke om op adem te komen en de artsen ruimte te geven. “Daar kwam iemand naar ons toe die uitlegde wat er gebeurde: Lieke had sepsis en was in een septische shock geraakt”, vertelt Meran.
“Er was een traumahelikopter onderweg met gespecialiseerde kinderartsen“, vertelt Meran. De helikopter moest Lieke meenemen naar het UMCG in Groningen. “De kinderarts zei dat we moesten nadenken wie er mee zou gaan in de helikopter. Dat werd Joëlle; zij had haar jas al aan. Maar iemand die gereanimeerd wordt, mag niet vervoerd worden. Ze gingen dus door met reanimeren om haar hartslag terug te krijgen, maar die werd steeds zwakker.”
Sander de Hosson schreef een boek over doodgaan voor kinderen: 'Zij hebben vooral eerlijke antwoorden nodig'
Terwijl ze wachten, krijgt Meran een slecht voorgevoel. “Volgens mij haalt ze de helikopter niet meer”, zegt hij tegen Joëlle. Op dat moment komt een kinderarts naar hen toe. “Zij wilde ons beiden spreken”, vertelt Meran. “Toen wisten we eigenlijk al genoeg.” De arts zegt dat ze waarschijnlijk zo naar Lieke toe moeten om met haar te praten. “Daar werd ik boos om, uit paniek. Ik dacht: ‘Waar hebben jullie het over? Maak mijn dochter beter.’ Een minuut later moesten we al naar haar toe.”
“We hebben tegen haar gepraat en haar hand vastgehouden. In die laatste momenten hebben we alles gezegd wat maar kon”, vertelt Meran. Joëlle weet nog dat ze tegen Lieke zei: “Ik hou van je.” “En we hebben veel haar naam genoemd.” Meran vult haar aan: “Volgens mij heb ik alleen maar gezegd: ‘Mijn meisje, oh mijn meisje.'”
Om één minuut voor vier krijgen ze te horen dat Lieke is overleden. “Je hele wereld staat op dat moment stil.” Voor Joëlle is het besef nog vaak ver weg. “Soms lijkt het alsof het over iemand anders gaat. Je kunt er niet bij met je hoofd.”
Tekst loopt door onder de foto.
De dagen na het overlijden van Lieke zijn heel intens. Joëlle: “We hebben een heel fijn netwerk, dat veel met ons heeft meegedacht. Ook over dingen die we nog wilden doen of laten maken voor Lieke. We werden gedragen door ons netwerk, omdat we dat zelf niet konden.”
“Lieke was bij ons thuis. Dat vond ik heel fijn. Ik ben best veel bij Lieke geweest, om nog even met haar te zijn. Daar haalde ik een soort warmte uit”, vertelt Joëlle. Meran vindt het zien van zijn overleden dochter lastig, maar beseft dat ze wel thuis hoort te zijn. “Voor mij was dat heel moeilijk. Het was een lastige keuze. Maar van alle opties die er waren, was haar thuis hebben toch de beste.”
Joëlle en Meran zijn nog op zoek naar een manier waarop zij Lieke een plekje geven in hun dagelijkse leven. “We doen alles op gevoel”, vertelt Meran. “Je wilt niets liever dan al je aandacht en liefde aan Lauren geven, maar dat lukt gewoon nog niet volledig.”
Joëlle: “Je merkt dat ze veel met Lieke bezig is. We hebben foto’s in huis en daar wijst ze de hele dag naar. Ze was altijd samen met haar, dus ze mist die structuur.” Lauren begint volgens Meran ook steeds meer op een jongere versie van Lieke te lijken: “Dat is heel mooi, maar tegelijkertijd confronterend.” “Lauren geeft ons ook een reden om door te gaan, we hebben nog een meisje om voor te zorgen”, aldus Joëlle.
Medici slaan alarm: bloedvergiftiging veelvoorkomend na coronabesmetting
Pas achteraf kunnen Joëlle en Meran goed zien wat er is gebeurd. “Ze had een blaasontsteking door een e-colibacterie. Die bacterie komt vaak voor. In haar geval was de bacterie resistent tegen de antibiotica die ze kreeg. Dat was pure pech”, vertelt Joëlle.
Meran: “Sepsis is een sluipmoordenaar die, zeker bij kinderen, vaak geen duidelijke symptomen heeft. De klachten lijken op gewone ziekteverschijnselen.” Achteraf gezien waren er wel signalen. Joëlle vertelt: “Het blauw zien was een teken, andere mogelijke tekenen waren de hoge koorts en de schommelingen daarin.” Meran: “Vooral het lusteloze en slappe gedrag viel op. Maar dat kan ook bij griep horen, dus het is lastig te herkennen.”
Vóór Lieke had Meran nog nooit van sepsis gehoord. Joëlle kende het vaag: “Ik wist dat het niet goed was, maar niet wat het precies inhield.” Daarom vinden ze het belangrijk dat meer mensen weten wat sepsis is en richtten ze de stichting Voor Lieke op. “Vaak wordt een andere oorzaak genoemd, terwijl sepsis de onderliggende factor is. In het geval van Lieke zou je kunnen zeggen dat ze overleed aan een blaasontsteking, maar in werkelijkheid was sepsis de oorzaak”, vertelt Meran.
“Daarnaast willen we meegeven dat ouders altijd moeten durven bellen, ook bij twijfel”, zegt Meran. “Al bel je na vijf minuten weer. En als je het gevoel hebt dat een arts te snel een conclusie trekt, mag je dat aangeven. Niemand kent een kind beter dan de ouders.”
“Door Liekes verhaal te vertellen willen we de bewustwording van sepsis vergroten”, zegt Joëlle. Meran vult haar aan: “We hopen dat Liekes naam zo voortleeft.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Lindsey's dochter Maeve (1) overleed aan hersenvliesontsteking: 'Dit mag anderen niet overkomen'
