Plots is er het besef: ik ben weer vrijgezel. Mijn hart voelt alsof het is opengereten. In twee minuten tijd is mijn allerliefste gedevalueerd naar klootzak. Huilend denk ik aan de mooie zomer waarin hij mijn hart binnen danste.
Het was tijdens onze derde date dat ik met klotsende oksels mijn grote geheim vertelde. Hij accepteerde het, zei hij. Vond het zelfs spannend. Hij had er weleens over gefantaseerd: een relatie met een meisje van plezier. Ik had mijn wenkbrauwen moeten ophalen, maar dat deed ik niet. Ik was verliefd en vooral heel erg opgelucht. Na een jaar vol gesnuffel en vrolijkheid pakte ik zwelgend mijn allerliefste spulletjes in grote dozen en nam afscheid van veel meubels. Alles wat overbleef, paste prima in de gehuurde kleine aanhanger.
De eerste barsten kwamen al na een paar maanden. Ik geloofde rotsvast in onze liefde, dus toen hij in een restaurant na een etentje zijn jas aantrok en de auto ging halen, vond ik het logisch dat hij zei: “Betaal jij even?” Meer twijfels kreeg ik die keer dat ik een broek voor hem kocht en hij er twee op de kassa legde. Valentijn werd niet meer gevierd in ons vaste hotelletje. Hij wilde graag eens naar het Hilton. Daar bestelde hij twaalf jaar gerijpte whisky. De rekening was voor mij en ik sloot mijn ogen. Niet lang daarna kwam hij opgetogen thuis met een paar nieuwe ski’s en een peperduur ski-jack. “Megasale bij de sportzaak; heb jij vijfhonderd euro terug voor me?”
‘Ik rol het condoom over zijn herstellende erectie, maar gezellig wordt het niet meer’
Het was een maand later dat we onderweg naar het theater een autoshowroom passeerden. Bewonderend keek mijn liefste naar de glimmende, luxe bolides. Ik voelde de sterke hand die ik intens liefhad in mijn dij knijpen. Hij zei: “Ik heb laatst gekeken, die witte heeft een V8-motor. Zou ik best graag willen hebben.” Ik slikte en vocht de hele toneelvoorstelling lang, en ver daarna tegen mijn tranen. Geloven is een keuze, weet ik nu.
De relatie sukkelde door tot ik plots veel eerder dan verwacht terugkwam van een feestje. Ons huis was donker en stil. Loom slingerde ik de computer aan om bij het escortbureau mijn beschikbaarheid voor de week daarna aan te geven. In het scherm klikte een datingsite open. Mijn ogen prikten als venijnige wespensteken toen ik las dat hij diezelfde ochtend maar liefst vier dames had uitgenodigd om ‘een vorkje te prikken’. Het klonk te cliché om waar te zijn. Vier identieke, slijmerige berichtjes, die ochtend nog verzonden. ‘Ik val op mooie bruine ogen en die van jou stralen helemaal.’
Ik heb groene ogen. En barst in snikken uit. Diepe halen, oerkreten. Ik was goed voor het geld en de looks. Ik denk aan de lege verhuisdozen die nog op zijn zolder stonden. Mijn vingers toetsen het telefoonnummer van mijn vriendin terwijl ik naar het scherm staar. Als ze opneemt, kan ik door het snikken niet uit mijn woorden komen. Dan hoor ik haar stem: “Ik kom eraan.”
Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 122 , meer verhalen van Amber lezen? klik hier.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief
'Mijn lief trekt het niet meer': stopt onze columniste Amber met haar werk?
