Alles werd anders

“Van het ene op het andere moment stond de wereld stil. Mijn vader raakte aan de linkerzijde verlamd. Wat volgde waren maanden van revalideren, schakelen en accepteren.” Henk verhuisde naar een verpleeghuis en had intensieve zorg nodig. En toen ging het nog een keer mis.

“Door medicatie en slechte zorg werd hij opgenomen in het ziekenhuis. Hij was uitgedroogd en ondervoed. Zijn nieren werkten nog maar voor zeven procent”, vertelt Jessica. Henk krabbelde weer iets op, maar bleef kwetsbaar. “Zijn nierfunctie is nu vijftien procent en zijn hartkleppen werken niet goed. We weten gewoon niet hoeveel tijd we nog samen hebben.” De reis naar Rügen? Die leek definitief van de baan. “We hebben nog geprobeerd om het zelf te regelen”, zegt Jessica. “Maar dat lukt gewoon niet. Er komt zoveel bij kijken als iemand die 24/7 zorg nodig heeft.”

‘Ze gaan gewoon’

Toch bleef die ene wens terugkomen, vertelt Jessica. “Ik twijfelde of ik het wel mocht aanvragen bij Stichting Ambulance Wens. Je denkt al snel: er zijn vast mensen die het harder nodig hebben.” Na een telefoontje met de stichting voelde dat anders. “Ze waren zo begripvol. Niet veel later kwam het bericht dat Henks wens vervuld kon worden: ze gingen naar Rügen. “Vanaf dat moment viel er zoveel van ons af. Ze dachten overal in mee. We hoefden zelf nergens meer over na te denken.”

Chauffeur Mirjam en verpleegkundige Ibtissam stonden klaar om de reis mogelijk te maken. Jessica: “Voor hen is het geen vraag of iets ver of ingewikkeld is. Ze gaan gewoon. Wat de reis extra bijzonder maakte, was de inzet van Ibtissam. Zij zat midden in haar vastenperiode, maar daar was niets van te merken. Ze gaf echt alles.”

Waardevolle herinnering

Tijdens de reis bleek niets onmogelijk. Zelfs een berg opgaan, iets wat vooraf ondenkbaar leek, werd geregeld. Met hun beste Duits en een flinke dosis doorzettingsvermogen kregen ze het voor elkaar. “Dat zijn de momenten waarop je ziet wat deze mensen doen”, zegt Jessica. “Ze geven niet op.” Jessica en haar man reisden met Henk mee in de ambulance. Haar zoon en schoondochter reden er in een busje met een rolstoel en tillift erin achteraan.

De laatste wens van de ongeneeslijk zieke Betty: 'Heel even was er geen hospice, geen ziekte en geen zorgen'Lees ook

En daar, op het eiland waar ze alleen nog maar van konden dromen, gebeurde het. Ze waren er. Samen. “Even weg uit alles. Even geen zorgen. Gewoon samen zijn. Dat was zo waardevol.” Volgens Jessica hebben ze een fantastische dag gehad. “Onze chauffeur Mirjam bracht ons op plekken waar je met een auto eigenlijk niet mocht komen, maar ze probeerde alles. Daardoor heeft mijn vader zoveel mooie dingen mogen zien. Het is zelfs gelukt mijn vader in de buurt van de krijtrotsen te krijgen, waar je normaal gesproken alleen met een pendelbus kunt komen. Geweldig. Henk genoot zichtbaar. Hij straalde en dat zien we niet vaak meer.”

Inmiddels gaat het redelijk met Henk. Nog steeds leeft die reis elke dag voor hem en praat hij er dagelijks over. Met een grote glimlach en tegen iedereen. Elke keer als hij het fotoalbum van de reis laat zien, staan de tranen in zijn ogen. Het is een herinnering geworden die niemand ons meer afpakt.

Over Stichting Ambulance Wens

Stichting Ambulance Wens is een familie-initiatief dat sinds 2007 laatste wensen vervult voor mensen die afhankelijk zijn van liggend vervoer. Met meer dan driehonderd vrijwilligers en speciaal gebouwde ambulances vervult de stichting wensen voor mensen uit heel Nederland. Inmiddels zijn er al meer dan 25.000 wensen gerealiseerd.

Van nog één keer naar zee tot een bezoek aan een dierbare: waar mogelijk wordt een wens binnen één à twee dagen gerealiseerd. En als het écht dringend is, soms zelfs binnen een uur. Meer weten of een wens aanmelden. Kijk op ambulancewens.nl

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Nog één keer naar zijn Amsterdamse tuinhuisje: de laatste wens van de terminaal zieke opa RonLees ook