Geen idee wie erachter zit – de Chinezen, religieuze techbiljardairs, een uitgeputte dataslaaf in India die me met iemand anders verwart – maar er is iets zeer vreemds gaande op mijn Facebook-account.
Aan mij ligt het niet, want ik zit niet op datingapps en heb meermaals via zowel de digitale als papieren snelweg gemeld dat ik geen enkele behoefte heb aan verkering.
Dus stel dát ik word bespioneerd door moederbedrijf Meta of de Chinese maffia, dan zitten ze daar wel heel erg te suffen. Wie mijn voorkeuren kan inzien, stuit immers op niks anders dan filmpjes van vrouwelijke comedians, dieren die worden geaaid, Graham Norton en Nicky Campbell. Die laatste twee zijn gay, ik zeg het er maar even bij.
Toch heb ik sinds eergisteren zeker veertig vriendschapsverzoeken gekregen van wildvreemde mannen. Dat gebeurt nooit – althans, niet meer sinds mijn eerste boek uitkwam en ik tijdens een tv-interview per ongeluk een oproepje deed en een lading griezels over me heen kreeg. Meine gute. Deze nieuwe lichting bestaat uit engerds noch bots, ik heb er een aantal gecheckt. Het zijn normale Hollandse types, die tevreden met hun tienerkinderen en vrouw poseren op profielfoto’s in plaats van met gevangen reuzensnoeken of een hand op de gulp. Ze heten ook gewoon Wim, Ronald en Kees, zo zien ze er ook uit, en geen van allen heeft bij zijn verzoek een geil of anderszins suggestief bericht mijn Messenger in laten glijden.
Onschuldig dus, maar wel wonderlijk.
Ik weet ook niet zo goed wat ik ermee moet. In eerdere vrijgezelle stadia van mijn leven kon ik zo iemand nog helemaal gaan uitpluizen, misschien was het wel wat, maar wegens gebrek aan belangstelling in liefde is dat ook geen verzetje meer. Ik bedoel: gisteren heb ik ezels geaaid in Zeist, daar word ik tegenwoordig heel gelukkig van. Veel leuker dan een man in huis, en mijn zoon denkt daar hetzelfde over. Vooral sinds we hebben geleerd dat ezels het geweldig vinden als je ze ín hun oren aait (met twee gestrekte vingers en dan flink diep, na afloop wel even de handen wassen), want dan duwen ze hun kop helemaal in je buik van de prettigheid. Daar kan geen ‘Hé, hoe was jouw dag’ tegenop, om over een mannenkop in je lendenen maar te zwijgen.
Hoe dan ook, dit mysterie is dus momenteel gaande, maar er blijkt bij nader inzien toch lol aan te beleven. Dankzij Luuk, moet ik erbij zeggen. Hij is degene die ziet dat een van deze mannen getrouwd is met een vrouw die zó’n geweldige naam heeft, dat we minstens tien minuten slap van de lach tegen elkaar aan hangen. “[pieeep] [pieeep], hahaha!” blijven we hardop roepen (ik kan haar volledige naam hier niet noemen, dat is niet aardig, maar vooruit de achternaam is Bonkenburg).
Ineens hebben we de perfecte naam voor het die middag aangeschafte pluchen ezeltje. Dus die staat nu op Luuks kussen, Boris Bonkenburg, we waren er niet op gekomen zonder inmenging van bovenaf. Hartstikke leuk, maar bij deze: lieve Arjen, Jeroen, Guido, et cetera, ik accepteer helaas alleen verzoeken van échte ezels. En van iedereen met de achternaam Bonkenburg. Maar dat spreekt voor zich.
‘Luuk liet de de kraker Lekker ding, dit is je verjaardag uit zijn iPad blazen’
Carolien Spaans (46) is freelance journalist, schrijver en eindredacteur. Acht jaar geleden verloor ze haar man Jean. Hun zoon Lucas was toen nog een baby. Ze woont in Hilversum met kind, Griekse hond Falco en dementerende kat Henry. Ooit wil ze een boerderij met een grote dierenschare.
