Marjoleins zoon Andy (14) overleed na voedselvergiftiging in Ecuador: 'Zagen andere kant van het land waar we het zo fijn hadden'

Aangeboren hartafwijking

Het is 15 december 2008 als Marjolein voor het eerst moeder wordt van haar zoon Andy. Na een soepele zwangerschap krijgt ze vlak voor de uitgerekende datum te horen dat hij in een stuit ligt, waardoor ze via een keizersnede moet bevallen. “Andy was een heel klein mannetje toen hij werd geboren, maar helemaal gezond. Eigenlijk is alles goed gegaan”, vertelt Marjolein.

Na een paar weken moet ze met Andy naar de kinderarts voor een controle. “Dat is standaard na een stuit, omdat er mogelijk iets met de heupen van de baby kan zijn. De kinderarts deed een aantal checks en luisterde daarbij ook naar zijn hart. Zij hoorde een soort ruis, iets wat bij het consultatiebureau gemist was.”

Andy blijkt de aangeboren hartafwijking aortaklepstenose te hebben. Dat is een vernauwing van de aortaklep. “Zoals de cardioloog altijd zei, was dat matig ernstig. Niet iets waarvoor hij gelijk geopereerd moest worden, maar wel waarvoor hij halfjaarlijks onder controle was. Uiteindelijk zou er ooit een operatie nodig zijn. Vlak voor onze reis naar Ecuador kwam dit ter sprake. Andy was toen 14 en merkte dat hij bij inspanning meer last kreeg van zijn hart. Bij de volgende controle zouden ze gaan voorsorteren op een operatie. Dat is alleen nooit meer gebeurd.”

Reis naar Ecuador

In de zomer van 2023 maken ze een rondreis door Ecuador. “Tijdens de coronaperiode hadden we ons huis verkocht en van de overwaarde wilden we een mooie reis maken met het gezin.” De keuze voor Ecuador komt mede door Andy. “Hij was erg betrokken bij het uitzoeken van de reis en altijd al bezig met andere landen. Om maar een voorbeeld te geven: hij kende bijna alle vlaggen van de wereld uit zijn hoofd. Uiteindelijk kwamen we dus uit op Ecuador. Dat zouden we combineren met de Galapagoseilanden.”

Het wordt een avontuurlijke groepsreis. Precies wat bij Andy past. “Waar mijn man, onze jongere zoon Jens en ik soms zeiden: deze slaan we even over, pakte Andy alles mee. Van tuben over een rivier tot abseilen langs watervallen. Hij vond niets eng. Andy was een echte levensgenieter. Hij plukte elke dag. Daar halen we nu veel troost uit. Als ik daarop terugkijk, niet dat hij het voelde aankomen of iets, maar het is bijna alsof hij altijd het gevoel heeft gehad: ik moet alles uit het leven halen.”

Andy in Ecuador. Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Voedselvergiftiging

Halverwege de reis krijgen meerdere mensen binnen de groep een voedselvergiftiging. Ook Jens en Andy worden ziek. “We wisten natuurlijk dat dit in zo’n land ook kon gebeuren, dus daar waren we op voorbereid. Een paar ouders hadden last van diarree, maar het waren vooral de kinderen die ziek werden. Eerst kreeg Jens het. Hij was twee dagen even flink ziek en daarna ging het weer goed. Toen was Andy aan de beurt. Bij hem ging het precies hetzelfde. Na twee dagen knapte hij weer op.” Daarmee lijkt alles weer normaal. “De eerste dag dat Andy zich weer beter voelde, gingen we weer op pad. We maakten een mooie wandeltocht door de bergen en gingen ’s avonds uit eten.”

Maar diezelfde nacht gaat het mis. “Andy moest ineens weer veel spugen en werd erg onrustig. Hij was heel verward. Ik merkte dat we geen goed contact meer met hem kregen. Ik belde gelijk onze reisleider om te zeggen dat het niet goed ging met Andy en hij zou een ambulance regelen. Op een gegeven moment stond Andy ineens op en brabbelde dat hij naar het toilet moest. Ik ondersteunde hem en terwijl we daar naartoe liepen, viel hij neer. Ik voelde meteen aan alles wat het niet goed was. En dat bleek ook achteraf: zijn hart was ermee gestopt.”

Gelijk mee voor autopsie

“Mijn man en ik probeerden Andy allebei nog te reanimeren. Toevallig zat er een verpleegkundige in onze groep, dus zij nam het meteen van ons over. Het heeft niet mogen baten, maar we weten dat we alles hebben gedaan wat we konden. Achteraf vertelde Andy’s cardioloog dat reanimeren met zijn aandoening eigenlijk niet mogelijk was. Toen de ambulance eenmaal aankwam, was het te laat. Andy was al overleden.”

Omdat het om een plotselinge dood gaat, komt ook de politie ter plaatse om Andy’s lichaam mee te nemen voor een autopsie. “Het is niet dat we daar een keuze in hadden. Dankzij mensen uit onze groep hebben we nog afscheid van hem kunnen nemen, want eigenlijk wilden de autoriteiten hem gelijk meenemen. Alles ging op dat moment zo snel. Ik was volledig in shock en heb staan gillen, maar tegelijkertijd merkte ik ook dat ik heel helder was. We waren natuurlijk in een ander land, dus daar ging het ook anders. Ik had wel zoiets van … Ik moet nu goed gaan opletten.”

‘Lelijk behandeld’

Marjolein gaat samen met de reisleider achter de politie aan. “Ik wilde mee. Misschien gek, maar ik heb toen ook foto’s gemaakt van het gebouw. Ik moest gewoon weten waar hij was en dat het goed ging. Na de autopsie wilde ik hem ook nog zien, dus dat heb ik gedaan.” Uit de autopsie blijkt dat de combinatie van Andy’s hartafwijking en de voedselvergiftiging hem fataal is geworden.

Vervolgens moeten Marjolein en haar man door naar het politiebureau. “Hoe dat daar ging, was bizar. We werden zo lelijk behandeld. Een agent die geen Engels sprak moest Andy’s gegevens noteren, maar schreef zijn naam telkens verkeerd. Wij wilden dat goed op papier hebben, maar die man werd supergeïrriteerd op ons. Onze chauffeur wilde voor ons tolken, maar werd gewoon weggestuurd. We zaten ook nog in een ruimte tussen mensen die opgepakt waren. Dat wij net ons kind waren verloren, daar was totaal geen empathie voor.”

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Terug naar Nederland

Ook moeten Marjolein en haar man voet bij stuk houden over wat er met Andy’s lichaam gebeurt. “We zijn heel stellig gebleven dat we niet wilden dat hij daar gecremeerd werd. We wilden echt dat zijn lichaam naar Nederland zou komen. Cremeren gebeurt daar eigenlijk standaard, anders moeten zij het lichaam balsemen en dat kost hen meer werk. Alles moest zo makkelijk mogelijk. We zagen daardoor een heel andere kant van een land waar we het eigenlijk zo fijn hadden. Dat maakte het heel tegenstrijdig.”

Daarnaast moet Marjolein veel regelen met de verzekering. Ondertussen wordt ze ook door onbekenden gebeld. “Op de een of andere manier hadden zij mijn nummer gekregen. Ze belden dat zij het vervoer van Andy’s lichaam wel konden regelen. Gelukkig hadden we de chauffeur die zei: wegdrukken, niet eens antwoorden en geen gesprek aangaan. Dat waren gewoon mensen die wilden verdienen aan mijn overleden kind.”

Tijd om stil te staan bij het verlies is er nauwelijks, want ze staan alweer voor de volgende keuze: blijven ze in Ecuador tot Andy’s lichaam wordt vrijgegeven of gaan ze terug naar Nederland en wachten ze daar? Ze kiezen voor het laatste. “Het was heel onzeker hoelang het zou duren. Dat konden ze niet zeggen. Jens was nog maar tien, dus we wilden sowieso voor hem naar huis. En we wilden zelf ook heel graag naar onze families.”

Lichaam kwijt

Andy overlijdt op 4 augustus. Pas op 17 augustus komt zijn lichaam aan in Nederland. “Het vliegtuig dat Andy naar Nederland zou brengen, zou een tussenstop maken in Mexico. Op 16 augustus kregen we van onze verzekering de vluchtgegevens en het aanbod om met onze familie achter de douane het vliegtuig te zien binnenkomen. Dat leek ons heel fijn, dus stonden we die dag op Schiphol. We zagen hoe het vliegtuig werd uitgeladen, maar er kwam niets. Wel koffers, maar niets wat op een kist leek. Op dat moment dacht ik echt: hij komt nooit meer bij ons terug. We gaan hem nooit kunnen begraven. Niemand kon ons vertellen hoe dit kon of waar Andy was. Ik kan niet omschrijven hoe heftig dat was.

Pas later die dag hoorden we dat hij was achtergebleven in Mexico en een dag later met een ander vliegtuig zou komen. Hoe gek dat ook klinkt, we waren zo blij toen hij er eindelijk was, terwijl het natuurlijk helemaal niet fijn is. Maar we waren zo opgelucht dat hij bij ons was en dat we hem het afscheid konden geven wat hij verdiende, met alle mensen die van hem hielden.”

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Het afscheid

Voor Marjolein en haar gezin breekt na hun terugkeer uit Ecuador een vreemde tussenperiode aan. “Normaal ga je als iemand overlijdt gelijk veel regelen voor het afscheid. Wij hebben best een tijd daartussen gehad, wat achteraf eigenlijk heel mooi is geweest. We hadden de hele tijd mensen bij ons: familie, maar ook vrienden van Andy. Dat is zo troostend geweest. Het gaf ons rust en de tijd om Andy een goed afscheid te geven.”

Andy’s beste vriend is in die dagen veel bij hen. Hij vertelt Marjolein over een gesprek dat hij kort voor hun vakantie met Andy heeft gehad. “Ze hadden het, meer als grapje, over de dood gehad en wat Andy zou willen als hij zou overlijden. Wij dachten echt: dit verzin je toch niet? Ik ben heel dankbaar dat hij het durfde te vertellen, want daardoor wisten we wat Andy wilde. Hoewel het gesprek op een grappige manier was gegaan, had Andy wel verteld dat hij begraven wilde worden en wat hij mee wilde in zijn kist. Alsof het zo moest zijn.”

Met die wensen kunnen ze Andy een afscheid geven dat bij hem past. “Ik kijk er heel mooi op terug, alleen het was ook hartverscheurend. Wij waren natuurlijk verdrietig, maar ik zag ook opeens hoeveel mensen Andy had geraakt in zijn leven. Hoeveel mensen verdriet om hem hadden en hem misten. Dat was bijzonder, maar tegelijkertijd heel pittig.”

Herdenken van Andy

Het is deze zomer drie jaar geleden dat Andy overleed. “Wat ons enorm helpt, is dat we het met elkaar doen. Zijn vrienden zijn nog steeds in ons leven en komen graag bij ons over de vloer. Met elkaar houden we hem dichtbij. Ook met onze eigen vrienden en familie. We zijn dat toen zo met elkaar aangegaan dat het niet alleen ons verdriet is, maar dat ieders verdriet er mag zijn.

We herdenken hem op heel fijne manieren. Andy was gek op lekker eten, dus op zijn verjaardag of sterfdag hoort daar altijd eten bij. We gaan vaak met elkaar naar het graf. Dit jaar hebben we bloemen bij zijn graf gezet, waar iedereen wat op had geschreven. Op Oudejaarsavond steken we met zijn vrienden altijd stiekem wat vuurwerk af bij zijn graf. Met alles wat we doen, denken we: dit had Andy tof gevonden.

Omdat Andy zo van reizen hield en nog zoveel reisplannen had, hebben we stickers laten maken die vrienden en familie kunnen meenemen als ze op reis gaan. De stickers zijn verbonden aan een Instagrampagina voor Andy. Die pagina blijft zich vullen met foto’s. Ook deze zomer heb ik weer zoveel mooie foto’s ontvangen waarop Andy op deze manier meereist met mensen. Zo komt hij toch nog op al die plekken.”

Ter nagedachtenis aan Andy: 15 december 2008  –  4 augustus 2023.

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door Andy Wellner (@andyw1512)

Oproep

Voor de rubriek Monumentje zijn we op zoek naar persoonlijke verhalen van ouders die hun kind zijn verloren tijdens een vakantie of reis. Wil je jouw verhaal met ons delen? Je kunt mailen naar lezer@linda.nl met je naam, leeftijd, telefoonnummer en een korte beschrijving van je verhaal. Mogelijk nemen we dan contact met je op.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Greets zoon Koen (17) raakte vermist bij het Gardameer: 'Na vier dagen vonden ze zijn lichaam'Lees ook