'Edgars lichaam was op. Hij had dan ook hard geleefd, als een echte nachtvlinder'

Aan de late kant

Zijn zus belde mij vanuit de auto. Ze was onderweg naar Antwerpen, waar Edgar in het ziekenhuis zou gaan overlijden. Zijn lichaam was op. Hij had dan ook hard geleefd. Een echte nachtvlinder, altijd in de weer met muziek maken, teksten schrijven en kunst creëren. Als hij in Amsterdam was, kon je hem altijd vinden in de Maloe Melo. Een gezellige kroeg vol muziek. Dat het afscheid daar zou moeten plaatsvinden, stond dan ook vast.

Maar eerst moest Edgar nog naar Nederland komen. Toen ik het telefoontje kreeg dat Edgar was overleden en mijn collega’s met hem onderweg waren, lichtte ik de familie in om vervolgens alsnog uren te moeten wachten, omdat mijn collega’s weer terug moesten naar Antwerpen om het papierwerk met een laatste handtekening van een arts in orde te maken. Edgar was weer eens aan de late kant. Iets waar de familie en ik stiekem wel om moesten lachen. Zelfs overleden bleef Edgar trouw aan zichzelf.

Rouwauto vol kunst

De avond in Maloe Melo werd heel bijzonder. Het was een komen en gaan van mensen in de kleine kroeg. Edgar stond op het podium – zijn saxofoon dicht bij hem – en werd omringd door muziek. Zijn bandleden speelden zijn nummers, er werden jamsessies gehouden, veel bier, sigarettenrook, mooie verhalen; het was een prachtige avond.

Zijn lichte kist werd aan de zijkanten volgeschreven met laatste boodschappen en bovenop had ik een kunstwerk van hem geplakt. Toen het tijd was voor Edgar om weer te gaan, vormde zich buiten een enorme erehaag. Zijn bandleden en vrienden droegen Edgar naar buiten en werden begroet door een hard applaus. Langzaam reed hij in een excentrieke rouwauto vol kunst weg.

Twee creatieve zielen

Een paar dagen later volgde de crematie in kleine kring. Omdat het gewenste crematorium vol zat, moesten we uitwijken naar Zorgvlied. Dit gaf ons wel meteen de gelegenheid om met Edgar een rondje over de begraafplaats te lopen en Herman Brood een bezoekje te brengen. Om hem te eren legden we Edgars bloemen bij het graf van Herman. Terwijl we daar zo stonden, voelde dit als een prachtig en perfect slotstuk voor deze, weer bijzondere, uitvaart. Twee creatieve zielen die hun leven volledig op hun eigen manier hadden geleefd. Chaotisch, eigenwijs en buiten de lijntjes. Maar wat zullen ze gemist worden.

En alsof Edgar zelf nog één laatste keer het woord nam, klonken bij het laatste afscheid in het crematorium zijn eigen stem en saxofoon door de ruimte: I did it my way.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Ze kiezen voor een huiskamerafscheid: in de sfeer van een borrel, maar dan met een kist erbij'Lees ook