Ook al komt hij uit Utrecht, echt thuis voelde hij zich er nooit. Hij wilde een groter en meeslepender leven. Op de vraag of hij het fijn vindt om weer in de stad te zijn, antwoordt hij dat dat sinds kort pas zo is. “Ik had heel lang afscheid genomen van de stad.”

Afscheid

Dat afscheid nam Freriks door op jonge leeftijd naar Parijs te verhuizen. “Dat kondigde ik op een avond aan en een dag later was ik weg. In de trein voelde ik alleen maar opluchting. Blij dat ik het verdriet achterliet.”

Met dat verdriet bedoelt Freriks de pijn van het verlies van zijn oudere broer. “Hij werd tijdens de Tweede Wereld Oorlog doodgeschoten door de Canadezen. Dat hakte er enorm in bij ons gezin. Dat verdriet draag ik nog steeds met me mee. Het is deel van mijn geschiedenis, mijn identiteit.”

Lili

In Parijs joeg de nu 76-jarige Freriks een carrière als journalist na. Het is daar waar hij ruim vijftig jaar geleden zijn vrouw leerde kennen: Lili, een Française. “Ik had kaartjes voor een jazzfestival en een optreden van Miles Davis. Daarmee veroverde ik haar.”

Wat is de rol van jouw vrouw als het gaat om jouw carrière? Heeft ze daar een gedachte over?”, vraagt Özcan Akyol hem. “Ja, dat heeft ze zeker. Ze vindt dat het wel wat minder kan. Het is wel een discussiepunt,” lacht Freriks ongemakkelijk. “‘Kun je niet thuisblijven’, zegt ze dan. Ik luister daar wel naar, maar probeer een compromis te vinden.”

Lees ook
Hadewych Minis in tranen bij ‘Sterren op het Doek’: ‘Weet niet waarom het me zo raakt’