Die hevige pijn ondergaat Naomi ook, de hele maand door. Ze vertelt: “Het begon een paar jaar terug met menstruaties waarbij ik verging van de pijn. Dat breidde zich steeds verder uit. De pijn is met geen pen te beschrijven. Vrouwen die kinderen hebben zeggen dat het vergelijkbaar is met weeën. Ik heb daar geen ervaring mee, maar de pijn die ik voel is bijna onmenselijk. Daarnaast ben ik altijd doodmoe, door de continue ontstekingen in mijn lijf. Er zijn weleens momenten waarop ik me iets beter voel, maar de pijn is nooit helemaal weg.”

Operatie

Naomi probeert lange tijd allerlei alternatieve geneeswijzen uit om haar klachten te verminderen. Bij sommige vrouwen slaat dit aan, bij haar niet. Ze volgt daarom een speciaal dieet en begint uiteindelijk aan een hormonenkuur van acht maanden. Ook dit blijkt niet voldoende. Een operatie waarbij zoveel mogelijk weefsel wordt weggehaald is nodig, vertelt Naomi: “Het zit op meerdere plekken, maar we gaan proberen  te redden wat er te redden valt.”

De operatie wordt ingepland op 30 november, maar door de verscherpte lockdown twee weken van tevoren geannuleerd. Eerst kreeg Naomi niets te horen over de geannuleerde operatie, vertelt ze. “Ik heb er zelf maar achteraan gebeld, het was zo’n chaos in het ziekenhuis. Ze vertelden dat ze vergeten waren om te bellen door de drukte en dat ik waarschijnlijk in januari geholpen zou worden.”

Pijn

Naomi baalt, maar legt zich erbij neer. Tot haar pijn verergert. “Ik lag in december echt elke dag op bed. Ik kreeg nieuwe aanvallen die niet te doen waren qua pijn.” Ze belt de gynaecoloog om van hormonen te wisselen, om te kijken of dat zou helpen. Die trekt vervolgens aan de bel: “‘Dit gaat zo niet langer’, zei ze. Door haar kwam ik terecht op de urgentielijst, waardoor ik straks een van de eerste mensen ben die weer geholpen wordt. Wanneer het kan, dan. Januari lukt nu ook niet en niemand weet wanneer het wél weer kan. Niemand heeft antwoorden. En ik ben natuurlijk lang niet de enige op zo’n lijst.”

Het is voor Naomi moeilijk om begrip op te brengen voor de situatie. “Ik snap écht dat goede coronazorg nu zo belangrijk is, maar als je al zo lang en zo heftig pijn hebt is het moeilijk om daar op deze manier naar te blijven kijken. Zeker als je ziet hoeveel mensen de maatregelen gewoon nog aan hun laars lappen en doen alsof corona niet bestaat.” Daar wordt ze boos van, vertelt ze.

“Wat bezielt je? Je bent niet de enige op de wereld, mensen hebben direct én indirect last van dat gedrag. Ik snap dat mensen hun vrijheid willen, maar neem je verantwoordelijkheid. Ik vind het moeilijk om te zien dat we steeds minder rekening met anderen houden.”

Lees ook
Vrouwen over hun endometriose: ‘Mijn menstruatie sloopt me’