Net zozeer als gewone mensen beroemd willen zijn, hoor je vaak dat beroemde mensen een dagje (of langer) ‘gewoon’ willen zijn. Hoe is dat te verklaren, denk je?
‘Barack Obama heeft ooit gezegd dat hij gewoon een uurtje op een bank zitten in een park, zonder dat een circus uitbreekt, het meeste mist. Als je beroemd bent, ontstaat vrijwel altijd een tweede persoonlijkheid: degene die je bent in je privéleven en degene die je bent voor de camera. Dat levert toch altijd een bepaalde mate van stress op: ga ik herkend worden? Word ik aangesproken? Hoe reageren mensen op me? Ik kan me goed voorstellen dat beroemdheden graag eens zouden willen uitgaan, shoppen of gewoon hun kids van school halen zonder dat ze zich daar druk om over hoeven te maken. Dit is precies de reden dat Matthijs van Nieuwkerk een huisje in het buitenland heeft gekocht, bijvoorbeeld. Dat je kunt vluchten naar een plek waar je niet dé Matthijs van Nieuwkerk bent, maar gewoon zomaar een man. Net als ieder ander.’

Waarom blijven zij dan toch beroemd?
‘In het geval van Barack Obama omdat zijn baan hem beroemd maakte. Dat geldt ook voor profvoetballers en artiesten. Als je je geld verdient met iets wat je tegelijkertijd beroemd maakt omdat je er goed in bent, dan kun je daar niet zomaar mee stoppen. Er zijn ook mensen die beroemd zijn omdat ze beroemd wíllen worden. Die mensen blijven vooral beroemd vanwege de aandacht die ze krijgen. Die kan verslavend werken.’

Een praktische vraag: stel, je gaat onbedoeld viral met een video of Facebookpost. Wat moet je doen om te voorkomen dat je beroemd wordt?
‘Dat hangt heel erg af van wat er gebeurt in de video en hoe ernstig dat is. Maar als het verder geen juridische consequenties heeft, is doorgaans ‘niks doen’ het beste advies. Geen media, geen aandacht geven en doorgaan met je leven. Er komt binnen een paar dagen een nieuwe hype om de mensen zoet te houden.’

En stel, je komt al jaren met je kop op tv. Is simpelweg daarmee stoppen dan genoeg om niet meer beroemd te zijn? Neem Dennis Storm…
‘Dat was één van de redenen om dit boek te schrijven: eenmaal beroemd, voor altijd gedoemd. Het is gemakkelijker om beroemd te worden, dan om er weer van af te komen. Want zelfs als je in de vergetelheid raakt, komt er na twintig of dertig jaar wel weer een artikel met een ‘Hoe is het nu met…’-insteek. Er is geen gemakkelijke weg terug, dus mensen die graag beroemd willen worden, zouden er goed aan doen zich vooraf goed in te lezen in de materie. Bijvoorbeeld met, ik noem maar iets wat nu even snel in mij opkomt, het boek Anti-Fame.’

Hoe lang rekende jij jezelf tot de BN’ers?
‘Ik ben een tijdje marginaal bekend geweest, maar ik was zeker geen BN’er. Maar ik had genoeg contact met echte BN’ers om, een soort van antropologisch, de wereld van roem te kunnen observeren.’

Hebben journalisten al geraden wie je bent?
‘Nee.’

Ben je door dit boek niet bang om weer in de schijnwerpers te belanden?
‘Zonder al te fatalistisch te willen klinken: we lopen allemaal het risico om in de schijnwerpers te belanden. Maar dat terzijde. Het is niet erg als mensen er achterkomen wie ik ben, maar ik kan niet mijn naam aan een boek verbinden dat stelt dat je moet voorkómen dat je beroemd wordt. Mocht het uitkomen, dan lachen we erom en gaat het leven door. Ik ben niet zo boeiend, het gaat om de ideeën en suggesties in het boek. Daar kan ook over gesproken worden zonder dat het over mij gaat.’

Lees ook
Lady Gaga vroeger gepest met Facebookgroep ‘Je zult nooit beroemd worden’

Wat vond je het vervelendste aan bekend zijn?
‘Als je gratis kleding krijgt en het past niet. En dat mensen je gedrag ontleden en daar allemaal oordelen aan hangen, zonder dat ze weten wie je echt bent en wat je echt voelt en denkt. Maar vooral als je gratis kleding niet past.’

Er móeten toch ook leuke kanten aan het BN’er-schap zitten?
‘Ja, je krijgt een hoop gratis shit. Kleding en zo. Heel relaxed. Behalve als het niet past.’