Als Rutger Radstaake (44) en zijn vriend Michel een relatie krijgen, zijn ze het er snel over eens dat ze een kind willen, via een draagmoeder. Inmiddels draagt goede vriendin Sharmila hun kindje. Ze is begin augustus uitgerekend.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Rutger over de weg naar de zwangerschap toe, een ingewikkeld en tijdrovend proces, onder andere door het ontbreken van duidelijke wet- en regelgeving.
“Ik heb altijd een kinderwens gehad”, vertelt Rutger. “Daar dacht ik verder niet over na, omdat dat als homo erg lastig is.” Maar als hij de pasgeboren baby van een familielid vasthoudt, kan hij het niet langer ontkennen. “Ik wilde ook graag een kind, maar had geen steady relatie, dus ging die wens de ijskast weer in.” Dat verandert als hij tien jaar geleden zijn huidige partner Michel leert kennen. “Ik dacht: dit is hem, met hem ga ik oud worden. Hij had ook een kinderwens, dus zijn we de mogelijkheden gaan onderzoeken.”
Het stel wint informatie in bij Meer Dan Gewenst, een stichting voor regenboogouderschap. “We zijn gaan onderzoeken wat de reden was waarom wij vader willen worden, wat we uit het vaderschap willen halen en wat we daarin voor een kindje zouden kunnen betekenen. We vonden het belangrijk dat er een solide basis zou zijn. Co-ouderschap zagen we niet zitten en adoptie sloot ook niet aan bij onze wensen. We kozen voor draagmoederschap, maar dat was ook meteen de lastigste optie. In Nederland is er niks geregeld over draagmoederschap en een oproep doen voor een draagmoeder is verboden.”
Rutger en Michel worden lid van verschillende besloten community’s. “Daar hebben we ons voorgesteld, dat was heel spannend. We schreven een verhaal en hebben dat meerdere keren herschreven voordat we het durfden te posten. We kregen veel reacties, dat hadden we niet verwacht.”
Het stel wil de vrouwen die reageren graag ontmoeten. “We kwamen in een soort datingfase terecht. We vonden het belangrijk dat de moeder in ons leven zou blijven. Wij voeden het kind op, maar we willen wel dat het weet wie de moeder is en naar haar toe kan. Daarom wilden we een goede klik met haar hebben – we zouden de rest van ons leven met elkaar delen.” Het daten is overweldigend. “Ik vroeg me vaak af: zijn we te kritisch, enthousiast of dankbaar? Zo trokken we de stekker uit het contact met een lieve vrouw met wie we geen enorme klik hadden. Dat voelde ondankbaar, maar we vinden het belangrijk om het als ouders goed met elkaar te kunnen vinden.”
Dan krijgen ze een berichtje van Sharmila. “We besloten elkaar te ontmoeten, dat is inmiddels zes jaar geleden. Sharmila had hapjes meegenomen om het ijs te breken. Het klikte goed en we raakten niet uitgepraat, dus bleef ze slapen. Ook de volgende dag was het nog veel te gezellig. Uiteindelijk is ze drie nachten gebleven.”
Het is het begin van een bijzondere vriendschap. “We deden leuke dingen, leerden elkaar kennen en bouwden een vriendschap op. Natuurlijk hadden we het ook over de bevalling en het contact daarna, maar pas na een jaar werden we concreet en zijn we een juridisch traject ingegaan. We gingen daarvoor naar een advocaat en kregen huiswerk mee. We moesten het hebben over de meest ingewikkelde situaties. Wat als er tijdens de zwangerschap zou blijken dat het kindje wat zou mankeren en wij de zwangerschap zouden willen afbreken, maar Sharmila niet? Wat als we allebei zouden komen te overlijden?”
Esmees vriend had teelbalkanker: ''Als jullie kinderen willen, moeten jullie zaad laten invriezen', zei de arts'
Het kost veel tijd en moeite, maar zodra er een overeenkomst is getekend, beginnen ze met proberen. “Na ongeveer vijf maanden raakte Sharmila zwanger, maar de zwangerschap eindigde in een miskraam. We gingen daar allemaal op onze eigen manier mee om en namen afstand.” Twee jaar geleden kaart Sharmila het onderwerp nog eens aan. “Ze zei: ‘De klok begint te tikken. Ik wil het nog steeds. Hoe staan jullie daarin?’ Wij hadden zoiets: als we het doen, doen we het met Sharmila, dus besloten we het opnieuw te proberen.”
Dan is het oktober 2025 en ligt de moeder van Rutger op sterven. “Eerder hadden we gezegd dat ze er maar niet meer naar moest vragen, het was te confronterend. Mijn moeder wilde ontzettend graag oma worden. Op haar sterfbed zei ik: ‘We hebben ons best gedaan, maar het is niet gelukt.’ Ook vroeg ik haar of ze ons aan de andere kant kon helpen. Ze zei: ‘Ik weet niet hoe, maar ik ga het proberen.’ Een week na haar overlijden ovuleerde Sharmila en raakte ze zwanger. Mijn wereld stond op zijn kop: aan de ene kant was er het gemis van mijn moeder, aan de andere kant het blijde nieuws dat we vader worden.”
Sharmila is op 1 augustus uitgerekend. “Het gaat goed met haar, al is ze moe en al sinds het begin van de zwangerschap behoorlijk misselijk, maar verder gaat alles volgens het boekje.” De aanstaande vaders vergezellen haar naar al haar afspraken. “We zien elkaar vaak, maar leven niet samen. Daardoor dacht ik soms: het is supertof dat ze zwanger is, maar is het wel echt zo? Maar nu iedereen het weet en we ons kindje zien tijdens echo’s, begint het echt te leven.”
Voor de uitgerekende datum trekken Sharmila en haar veertienjarige zoon tijdelijk bij Rutger en Michel in. “Zodat we de laatste fase van de zwangerschap intensief met elkaar kunnen beleven. Als het gaat zoals we hopen, dan bevalt ze bij ons thuis in bad. Na de bevalling blijft ze zolang bij ons als ze wil, om borstvoeding te geven en om dicht bij het kindje te zijn als ze die behoefte voelt.”
Regelmatig krijgt Rutger de vraag of hij niet bang is dat Sharmila het kindje straks toch niet wil afstaan, maar daar is hij niet bang voor. “We zijn zo lang en bewust met dit proces bezig geweest. Sharmila wilde nog heel graag een keer een zwangerschap meemaken en heeft er heel bewust op deze manier voor gekozen. Haar eigen gezin is compleet, dus die angst is er niet. Natuurlijk heeft het kindje straks negen maanden in haar buik gezeten, maar op een gegeven moment gaat Sharmila weer naar huis en blijft de baby bij ons.”
Maar daarmee verdwijnt Sharmila dus niet uit hun leven. “We zullen haar altijd de moeder noemen. Op die manier blijft ze betrokken, maar wel op afstand. Ze is welkom op verjaardagen en bijvoorbeeld de eerste keer zwemles, maar wij zijn de twee papa’s en beslissen hoe we haar opvoeden en naar welke school ze gaat.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees jij straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Charlotte raakte na traject van zes jaar en twee miskramen zwanger van haar zoon: ‘Bij elke echo trok ik hetzelfde jurkje aan'
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
