Gisteravond was het weer zover. Mijn vriend kwam doorweekt door de regen thuis van voetbal. Ik stond in de hal met een tandenborstel in mijn mond. We keken elkaar aan en nog vóór hij zijn schoenen uit had, begon het. Een tranendal dat onaangekondigd de avond overnam.
Ik ben 22 weken zwanger van een tweeling. Twee identieke jongetjes die vrolijk in mijn buik rondspartelen. Zij hebben er duidelijk zin in. Ik ben nog ergens onderweg. Want die grote roze zwangerschapswolk waarop ik had gehoopt rond te zweven? Die blijkt meer een lage mistbank. Eentje waar je nét niet helemaal doorheen kunt kijken.
Avonden zoals deze steken eens in de zoveel tijd de kop op. Verdriet dat nergens lijkt te beginnen en nergens helemaal eindigt. Terwijl ik tegelijkertijd denk: ik zou toch blij moeten zijn? Hallo, ik ben zwanger van een tweeling. Hoe bijzonder. Hoe speciaal! En begrijp me niet verkeerd, ik ben dankbaar dat ik gezegend ben met maar liefst twee jochies in mijn buik.
Veerle Hofkens is in verwachting én deelt nog een extra (veel te lieve) verrassing
Maar van een ‘bijzonder gevoel’ heb ik sinds die positieve zwangerschapstest eigenlijk nooit echt iets gemerkt. Het eerste trimester was een survivaltocht. Elke dag die ik doorkwam, voelde als een kleine overwinning. Ik was misselijk, moe, verdrietig en nog steeds in shock dat ik überhaupt zwanger was. Werken ging op een laag pitje. Soms zelfs uit. De energie die ik normaal uit mijn werk, mijn leven en mijn plannen haalde, was ineens nergens meer te vinden.
Mijn hoop was gevestigd op het tweede trimester. Dan zou alles beter worden. Meer energie, minder misselijkheid; het beloofde land van de stralende zwangere vrouw. De misselijkheid verdween gelukkig inderdaad. Dat was winst. Maar ik voelde me nog steeds een schaduw van mezelf.
Een klein lichtpunt in dit gekke nieuwe leven: een WhatsApp-groep met tweelingmoeders. Wát een herkenning. Precies op het moment dat ik zelf weer even in een dip zat, appte een andere moeder dat ze zich zo verdrietig voelde. Dat werken niet ging. Dat ze zich schuldig voelde, omdat ze niet alleen maar blij was. Ik dacht: dit is telepathie. Dit heb ik ook.
Soms voelt het alsof je de enige bent die niet op die roze wolk zit. Alsof alle andere moeders met een hand op de buik en een serene glimlach op het gezicht rondparaderen. Horen dat ik niet gek ben, dat dit erbij kan horen, dat dit óók zwanger zijn is, dat is dan weer een hele opluchting.
Zo raar ben ik dus niet. Ik ben gewoon hartstikke zwanger. Van twee. En misschien hoef ik niet op een roze wolk te zweven om een goede moeder te worden. Zijn de jongens in ieder geval alvast gewend aan wat emotie. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met de opvoeding.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
'De echoscopiste draaide zich naar ons toe en zei: 'Houd je vast, het is tóch een tweeling''
