Tess: 'Ik heb genoeg afwijzingen gehad, en één ding heeft me echt geholpen'

Is het niet dit, dan is het iets beters

Laatst zag ik een quote: stel, je wordt ineens hard gebeten door een slang. In plaats van direct je wond en dus jezelf te verzorgen, sprint je als een gek die slang achterna met de vraag waarom hij je heeft gebeten en roep je waarom je het niet verdiende gebeten te worden. Like… What in the Steve Irwin… Sit down girl.

Op de een of andere manier zijn we altijd geneigd tot in detail te willen weten waarom iemand een bepaalde keuze maakt, waarom iets niet is gelukt of waarom een situatie compleet anders loopt dan je van tevoren had bedacht. Als iets tegen zit, is je eerste reactie meestal niet om het los te laten, maar om het van alle kanten kapot te analyseren totdat je een verklaring hebt gevonden waar je een beetje vrede mee kunt hebben. Want als je begrijpt waarom iets is gebeurd, kun je het daarna vast ook makkelijker accepteren. Toch?

We moeten door

Nou, niet dus. Want het vervelende aan het leven is dat je lang niet altijd het eerlijke antwoord krijgt. Soms doet iemand waarvan je veel houdt je zomaar iets aan, zonder dat je ooit precies zult begrijpen waarom, of gaat er een kans aan je neus voorbij terwijl je er alles aan hebt gedaan en alle pijlen op groen stonden. Dan kun je daar nog weken over nadenken, talloze gesprekken met je vriendinnen aan wijden en voor de tachtigste keer concluderen dat je het écht niet begrijpt, maar daar verandert de uitkomst natuurlijk helemaal niets aan. Lieverd, we moeten door.

Ik begin steeds meer te geloven dat een van de belangrijkste dingen die ik in mijn twenties heb geleerd, is dat ik niet alles hoef te begrijpen om verder te kunnen. Natuurlijk is reflecteren belangrijk en ik ben de laatste die zal zeggen dat je niet van je fouten moet leren. Maar er zit een verschil tussen ergens van leren en eindeloos blijven bakkeleien over hoe het anders had kunnen lopen. Vaak is dat laatste namelijk gewoon een manier om niet toe te geven en nog even vast te houden aan iets wat allang voorbij is.

Train jezelf

Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, en ik train mezelf nog steeds elke dag om niet te lang met tegenslagen te blijven zitten. Inmiddels kan ik wel stellen dat ik moeilijk van mijn stuk te brengen ben, ik kan wel tegen een stootje. Hoe dan, hoor ik je denken. Enerzijds train ik dit elke dag door mezelf in heel veel situaties te zetten waarin ik eventueel teleurgesteld zou kunnen worden (trust me, I know ball). Hoe vaker je iets ervaart, hoe beter je er een volgende keer mee om kunt gaan. Nou, oefening baart kunst, laten we maar zeggen.

Maar niet alleen door ervaring, ook herhaal ik al jaren hetzelfde mantra voor mezelf:
Is het niet dit, dan wordt het iets beters.
Gaat deze klus niet door? Dan komt er een betere aan.
Loopt deze date tot niks uit? Dan wordt mijn droomman nóg leuker.
Is mijn bod op dit huis niet geaccepteerd? Dan was dit blijkbaar niet mijn huis.

Goeroe

En voordat je denkt dat ik inmiddels als een soort spirituele goeroe door het leven ga die iedere afwijzing met een glimlach ontvangt: absoluut niet. Ik kan nog steeds flink balen als iets niet lukt, want sommige dingen zijn gewoon ontzettend kut en niet iedere teleurstelling blijkt achteraf een verkapte zegen. Al geloof ik wel dat alles met een reden gebeurt, of is dat wel te goeroe-ish en een manier om mezelf te gaslighten? Misschien, maar het werkt wel 😉

De grotere les achter teleurstellingen die achteraf beter voor mij bleken te zijn, is dat ik vaak helemaal niet wist wat uiteindelijk het beste voor me is. Ik heb in mijn twenties genoeg dingen meegemaakt waarvan ik op dat moment overtuigd was dat ik ze wilde, terwijl ik jaren later blij was dat dit niet ging zoals ik toen dacht te willen.

Relaties die stuk liepen, kansen die ik niet kreeg en plannen die ik in mijn hoofd al helemaal had uitgestippeld en niet doorgingen, bleken achteraf ruimte te maken voor iets wat veel beter bij me paste en waar ik simpelweg veel gelukkiger van werd. Thank god, anders had ik dit allemaal gemist.

Als dit het niet is…

Het is één van mijn mooiste ervaringen in volwassen worden. Ik krijg steeds meer vertrouwen in het leven en het feit dat niet alles volgens mijn zelfbedachte planning hoeft te verlopen om uiteindelijk goed terecht te komen. Dat één afwijzing niet betekent dat je voor altijd wordt afgewezen en dat één gemiste kans niet meteen het einde is van alle andere mogelijkheden. Rejection = redirection, am I right?

De grote truc hierin is jezelf trainen sneller te accepteren wanneer iets anders loopt dan gehoopt, zonder meteen een verklaring te eisen. Jouw nieuwe verklaring: als dit het niet is, dan wordt het iets beters! Niet omdat het je niets meer boeit – geloof me, ik ben nog steeds hartstikke nieuwsgierig, maar ik weet ook dat het me in sommige situaties niet verder gaat helpen.

Dus mocht je op dit moment balen van die baan die je niet hebt gekregen, die date die tot niks is uitgelopen of dat ene plan dat toch niet doorging: baal vooral even, maar probeer zo snel mogelijk ook weer vooruit te kijken. Vertrouw op wat er nog allemaal op je pad gaat komen; want als dit het niet is, dan is het iets beters.

Vorige column van Tess gemist? Je leest ‘m hier.

Tess: 'Soms baal ik van mijn eigen acties, maar de 'ik' van toen kón het simpelweg niet beter weten'Lees meer