Carrière en kinderen. Dat bekt best lekker, maar in de praktijk blijken laptops en luiers een stuk minder moeiteloos samen te gaan. Hoe dat er in andere huishoudens aan toegaat – in hemelsnaam? Je leest het in de rubriek Mama is de Baas.
Deze keer: Emily Gray van Gray Label. Het kindermerk dat we allemaal kennen van de minimalistische basics van biologisch katoen, zonder opsmuk en hemelszacht. Hoe deed Emily het toen haar kinderen jong waren én hoe doet ze het nu? Lees en leer.
Celine Charlotte (38) is alleenstaande moeder en miljonair: 'Ik sta om half vijf ‘s ochtends op'
Kinderen: Beer (17), Filippa (15), Mia (11), en bonuskinderen Thomas (33) en Julie (29)
Werk: haar eigen merk Gray Label
Zo doet ze het: steeds makkelijker en voorheen met een vaste oppas, de crèche, een waanzinnige manager op kantoor en (tijdelijk) een au pair
Wat doe je voor werk?
“Voordat ik kinderen had, werkte ik twee jaar als agent voor een Argentijns kledingmerk in de Benelux. Binnen een paar seizoenen had ik al zo’n 75 klanten, maar werken met Zuid-Amerika bleek lastig. Tussen mij en de fabriek zaten te veel schakels en leveringen kwamen regelmatig te laat binnen. Dat kan één keer gebeuren, maar na de tweede keer word je door je klanten niet serieus meer genomen. Ik stopte ermee en werd rond die periode zwanger van Beer, waardoor ik voor het eerst in de babywereld terechtkwam.
Ik werd overspoeld door roze voor meisjes, blauw voor jongens en veel Mickey Mouse-achtige prints. Kleren van biologisch katoen hadden in mijn ogen een hoog geitenwollensokgehalte, dus ik zag een gat in de markt waar ik in ben gesprongen.
Al vanaf het begin was ik heel selectief en dat ben ik nog steeds. Gray Label is volledig onafhankelijk opgebouwd, zonder investeerders. Daardoor heb ik altijd mijn eigen koers kunnen bepalen. Het merk bestaat inmiddels vijftien jaar en ik ben ontzettend trots op wat we hebben opgebouwd. We bedienen de markt van jong tot oud, van zomer tot winter, en altijd in een hoogstaande kwaliteit. En ik heb nog zoveel ideeën en ambities voor de toekomst. ”
Tekst gaat verder onder de afbeelding.
Hoe regelen jullie de opvang?
“Mijn man heeft meerdere horecazaken, hoeft nergens vast op de vloer te staan en is dus heel flexibel. Hij is veel onderweg, maar ook veel thuis, dus door hem heb ik altijd heel erg mijn ding kunnen doen. Ik zeg altijd: als mijn man een negen-tot-zesbaan had gehad, had ik het totaal anders moeten aanpakken. In principe regelen we het zo dat hij de maandagen, dinsdagen en donderdagen doet, en ik de woensdagen en de vrijdagen. Voorheen hadden we, toen de kinderen echt klein waren, een tijdje een au pair. Later kwam er een vaste oppas op donderdag en we hebben ook zeker gebruikgemaakt van de crèche, maar dat is inmiddels allemaal niet meer nodig.”
Hoe ziet de ochtend(spits) er bij jullie uit?
“Redelijk relaxed. De kinderen douchen en kleden zich aan terwijl ik beneden de ontbijtjes klaar maak. Alleen voor de jongste maak ik nog een lunchbox, dan weet ik in ieder geval dat er iets gezonds naar binnen gaat. Met wie we aan tafel zitten, verschilt per dag. Soms beginnen de oudsten wat later op school, dan zitten we alleen met Mia aan tafel. Het ontbijt is bij ons wel echt een fijn en belangrijk moment op de dag, altijd al geweest. Ook toen de kinderen klein waren. Hoe de ochtendspits er toen uitzag? Volgens mij ook wel relaxed. Ik kan me in ieder geval niet herinneren dat het zweet me ooit op de rug stond om ze klaar te stomen. Maar het kan ook zijn dat ik dat heb verdrongen.”
En de avondspits?
“Het doel is om ’s avonds altijd met z’n allen aan tafel te eten. Voor moeders met jonge kinderen kan ik zeggen: er gloort hoop aan de horizon. Lang heb ik gedacht: hoé vaak moet ik nog zeggen dat ze aan tafel moeten blijven zitten, dat smakken niet netjes is en dat ellebogen niet op tafel thuishoren, maar dan ineens valt het kwartje. Inmiddels valt het mijn oudste twee kinderen zelfs op als iemand als een hork zit te eten. Op die momenten weet je: het is gelukt. Maar we hebben absoluut jaren gekend dat iedereen van tafel rende en bij de jongste denk ik nog steeds regelmatig: wanneer slaat ze het een keer op?”
Ben je (niet) moe?
“Ik heb mijn slaap heel hard nodig en lig altijd om half tien in bed. Inmiddels is dat zelfs eerder dan dat onze oudste twee kinderen naar bed gaan. Het is mijn manier om op te laden, om de motor draaiende te houden. Toen de kinderen klein waren, heb ik er echt op gehamerd dat iedereen om zeven uur in zijn eigen bed lag. Licht uit, klaar. Daar was ik echt heel erg streng in. Dat kwam simpelweg omdat ik die rustige uurtjes in de avond echt nodig had.
De babytijd kan ik me qua slaap slecht herinneren. Die ben ik heel snel vergeten, denk ik, haha. Ik weet wel dat de middelste zo’n heel hongerige was, die het liefst 24/7 aan mijn tiet hing. Maar mijn geluk was dat ik na de voeding altijd meteen weer in slaap viel. Onze laatste was de grootste nachtbraker, maar niet te vergelijken met de verhalen die je wel eens van anderen hoort. Als mensen het over huilbaby’s hebben, dan denk ik altijd: hoe had ik dat overleefd? Maar ongetwijfeld heb ik ook met enorme wallen rondgelopen. Het hoort er gewoon een beetje bij.”
Heb je een vrije dag?
“Onze kinderen zijn natuurlijk al een stukje ouder, dus in principe werk ik elke dag. Maar ik neem wel regelmatig in de ochtend even vrij om te sporten. Toen de kinderen klein waren, deed ik de woensdag, en de vrijdagmiddag vanaf twaalf uur. Ik heb mezelf heel snel afgeleerd dat ik in die uren nog wat probeerde te werken. Soms deed ik weleens een poging tot een mailtje of een telefoontje, maar daar werd ik enorm gefrustreerd van. Of ik was chagrijnig dat ik de kinderen weer net iets te lang achter de tv had geparkeerd, of zij begonnen te huilen om aandacht precies op het moment dat ik net een belangrijk telefoontje had. Het werkte gewoon niet. Inmiddels kan ik beamen dat het cliché honderd procent waar is: ze zijn maar zo kort klein. Geef ze de volle aandacht als je die tijd hebt. Al weet ik ook dat dat soms minder makkelijk is als je er middenin zit.”
Welke taken komen er op jouw bord terecht?
“Ik doe de ochtenden, mijn man meestal de avonden. En dan met name de maandag, dinsdag en donderdag. Op woensdag kook ik, en vrijdag kijken we altijd wie er zin heeft om te koken. De kinderen halen doen we om en om, een beetje hoe het uitkomt. En dat is eigenlijk met heel veel dingen zo. Behalve met het vuilnis, dat vind ik echt een mannentaak, haha. En de was doe ik, daar mag niemand aan zitten. Verder hebben we nu net een puppy, Jagger. Die verzorging heb ik voor mijn rekening genomen. Ik was even vergeten hoeveel werk dat is. We hebben altijd honden gehad, maar een pup is echt net alsof je weer een baby hebt. We hebben de mazzel dat we er ’s nachts niet voor haar uit hoeven, maar verder is het: puppycursus, uitlaten en heel veel aandacht geven.
Qua taakverdeling scheelt het overigens wel dat de kinderen nu ouder zijn. Ik weet nog goed dat toen ze klein waren, mijn man en ik allebei meer verwachtingen van elkaar hadden. Luiers kopen, nieuwe gymschoenen halen. En dat je dan chagrijnig werd als die verwachtingen niet uitkwamen. Ik dacht regelmatig: moet ik echt alles alleen doen hier? En mijn man liep exact met diezelfde gedachte rond. Dat is nu echt minder, omdat de kinderen zelf gewoon verantwoordelijker zijn en veel minder op ons leunen. Dus dan komt er weer ruimte voor dingen als een puppy, haha.”
Vind je werk en kinderen makkelijk te combineren?
“Zeker niet. Ik ben altijd op zoek naar balans. Hoeveel werk je, hoeveel ben je bij de kinderen, hoeveel ben je thuis? Dat blijft lastig, ook nu ze ouder zijn. Ik blijf altijd denken: alle tijd die ik in mijn werk stop, stop ik niet in de kinderen. Maar naarmate je ouder wordt, word ik wel beter in het vinden van de balans. Als ik met de kinderen ben, ben ik er ook echt, en niet half. Dat is niet alleen fijn voor mijn eigen hoofd, maar ook voor de kinderen. Die weten inmiddels dat als ik aan het werk ben, ik aan het werk ben. En dat vinden ze prima, want ze weten dat als ik stop, ik ook echt aanwezig ben.”
Zijn de kinderen blij met hoe het gaat?
“We hebben drie megablije kinderen, dus ik denk van wel. Als ik naar de oudste twee kijk, dan kijk ik naar twee stabiele kinderen. Ik heb het idee dat we ze binnenkort zonder al te grote problemen de wijde wereld in kunnen sturen. Dat betekent overigens niet dat ze nooit moeilijke momenten hebben gehad. Ik heb menigmaal een kind gillend moeten achterlaten bij de crèche. Dat vond ik heel lastig, vooral in het begin, maar alles went. Uiteindelijk vonden ze de crèche leuk en gingen ze prima op dat ritme.”
Tekst gaat verder onder de afbeelding.
Julie (38) heeft vier kinderen en haar eigen bedrijf Tiny Library: ‘Eeuwige zoektocht naar balans’
Wat maakt de combinatie carrière en kinderen voor jou zo leuk?
“Mijn kinderen zijn mijn grote inspiratiebron. In elke levensfase heb ik dingen van ze meegenomen. Bepaalde fits, items die ik miste – ze zijn ontzettend belangrijk geweest voor het vormen van het merk. Beer heeft tot zijn tiende in Gray Label gelopen. Pas toen kreeg ik hem eindelijk een keer in een spijkerbroek, haha. Verder ben ik een leukere moeder als ik werk. Ik kan er mijn ei in kwijt. Tegelijkertijd vind ik niets zo lekker als na een drukke, hectische week met het hele gezin op de bank te ploffen op vrijdagavond. Een weekend zonder plannen, met alle kinderen thuis, dat vind ik nu pure luxe. Al is dat tegenwoordig meer een illusie dan de realiteit, want de oudste twee zijn vaak uit logeren of bij vriendjes. Toen ze klein waren, en ze sliepen een keer bij opa en oma, dan dacht je: heerlijk. Nu denk ik op vrijdagavond vaak: oh, wat ongezellig, waar is iedereen?”
Waar kijk je naar uit als de kinderen wat ouder zijn?
“Nou, daar kijk ik dus niet zo naar uit. Dat besef is er steeds meer. Ik wil er niet al te dramatisch over doen, maar ik denk dat ik het echt vreselijk vind als Beer het nest verlaat. En dat de rest nog volgt, daar moet ik al helemaal niet aan denken. Je gaat je kinderen als ze ouder worden echt anders waarderen en anders zien. Je ziet ze echte mensen worden, met alle normen en waarden die je erin hebt gestopt. Dat vind ik heel leuk, dus daar klamp ik me heel graag nog even aan vast.”
Droom je weleens van alles verkopen en vertrekken?
“Mijn man heeft dat meer dan ik. Ik haal nog zo veel plezier uit mijn werk en wil er nog zo veel meer mee. En ik vind ons leven gewoon heel fijn nu. We hebben een heerlijk huis in Nederland én een heerlijk huis op Ibiza, waar het voor ons allemaal als thuiskomen voelt, omdat we daar een paar jaar hebben gewoond. Wat me wel heel heerlijk lijkt, is om eens een keer drie maanden, of wellicht zelfs een half jaar, niet te werken. Om gewoon eens lekker rustig te kunnen sporten en daarna koffie te gaan drinken zonder dat gevoel van: ik moet eigenlijk weer door. Toen we op Ibiza woonden was ik best goed geworden in afstand nemen, mede dankzij een waanzinnig goede manager op kantoor. Inmiddels ben ik weer veel meer betrokken bij de dagelijkse gang van zaken dan ik eigenlijk zou willen. Maar eerlijk: werken zit gewoon in mijn aard. Negen van de tien keer vind ik het mega leuk wat ik aan het doen ben. Ik zeg wel altijd tegen mezelf: als er een moment komt dat ik na de zomervakantie niet meer met plezier naar kantoor ga, dan is dát het moment om aan de bel te trekken.”
Heb je nog een ultieme tip voor moeders die het soms even niet meer overzien?
“Het gaat echt beter worden. Of nee, dat is een te saaie tip, hè? Maar het is wel echt waar. Er gaat écht een moment komen waarop je het gaat missen. Waarop je beseft: de kinderen worden nooit meer klein, de tropenjaren komen nooit meer terug. Maar, even denken, er moet een betere tip zijn… Ja: blijf volhouden in je opvoeding. Hou vol met de dingen die jij belangrijk vindt, want op een dag komt het er ineens uit. Dan pakken ze ineens zelf die broodtrommel uit hun rugzak en zetten ze hun bord uit zichzelf in de vaatwasser. Soms is het heel lastig, maar het is echt een kwestie van geduld, geduld, geduld.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Rowan (36) heeft drie jonge kinderen en werkt in de media: ‘Hoe doen ouders zonder vangnet dit?’
