Tamara (33) en haar man hopen op een mooie toekomst samen, maar als hij de diagnose teelbalkanker krijgt, komt het leven in een stroomversnelling terecht. Als ze kinderen willen, moet hij zijn zaad laten invriezen, maar het gaat dan al zo slecht met hem, dat Tamara zich afvraagt of ze die tijd wel hebben.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Tamara over haar weg naar het moederschap.
“Ik was 21 toen ik een relatie kreeg met Marc, hij 25”, vertelt Tamara. “Voordat we aan kinderen zouden beginnen, wilden we alles op de rit hebben. Pas dan zouden we kijken hoe en wat.” Ze kopen een huis in het aardbevingsgebied in Groningen, maar als er schade aan hun huis ontstaat, moet er verbouwd worden. “We maakten afspraken met de aannemer over wat er gedaan zou worden en wat Marc zelf zou doen, maar er leek geen einde aan zijn klussen te komen.”
Dat is niet hoe zij haar man kent. “Normaal gesproken zat hij vol energie. Hij ging naar de huisarts en bleek een dubbele longontsteking te hebben. ’s Avonds in bed zei hij tegen mij: ‘Het lijkt wel alsof er iets in mijn longen beweegt.’ Onmogelijk. Maar op de röntgenfoto die voor de zekerheid was gemaakt, zagen de artsen een grote witte bol. Het kon geen longkanker zijn, dat zag er anders uit.” Het is 2016 en Marc krijgt de diagnose teelbalkanker. “Met uitzaaiingen in zijn longen en plekken in zijn middenrif. Dat was de reden dat het niet opschoot met ons huis. Het was geen onwil, het wilde gewoon niet.”
Dezelfde dag nog kan Marc terecht in het UMCG. “We werden in de kinderkamer neergezet, omdat er geen ruimte was op de spoedeisende hulp. Ironisch genoeg vroegen ze ons daar of we kinderen wilden. Ja, maar niet nu. Dan moest Marcs zaad ingevroren worden. Hij wilde dat, maar ik vroeg me af of we daar wel op konden wachten. Hij was zo ziek. Ze hebben toch zijn zaad ingevroren, daarna begon hij aan de chemotherapie.”
Ze gaan een geregistreerd partnerschap aan. “Dan hadden we alles in één keer geregeld, mocht er iets fout gaan met Marc.” In totaal duurt de behandeling drie maanden. “Van september tot december kreeg hij chemotherapie. In februari is hij gaan revalideren in een kliniek voor mensen met COPD.” De focus in 2017 ligt volledig op het herstel van Marc. “We hadden geen acute kinderwens, maar kregen elk jaar een brief met de vraag of en wat we met het zaad wilden doen. In 2018 besloten we te informeren naar een traject. Ik heb altijd al overgewicht gehad en deed alles om af te vallen, maar wat ik ook probeerde, het lukte niet. Dat hoefde gelukkig geen probleem te zijn.”
In 2021 krijgen ze opnieuw een brief met de vraag wat ze met het zaad willen: vernietigen, bewaren of beginnen met behandelingen. “We besloten opnieuw langs te gaan om het erover te hebben. De procedures waren veranderd. Ik zou eerst een maagverkleining moeten ondergaan. In 2024 ben ik geopereerd, dat ging vlot. Twee weken later was ik alweer aan het werk. Maar negen maanden later ging het alsnog mis. Ik was ’s avonds kapot op een manier die ik niet kende. Ik kon niet eens meer praten. Had ik hier wel goed aan gedaan?”
Tamara neemt het zekere voor het onzekere en maakt een afspraak met de huisarts. “Hij nam bloed af en adviseerde me om drie maanden extra vitamines te slikken en daarna verder te kijken. De dokter dacht dat het door de maagverkleining kwam. Intussen kregen we weer een brief met de vraag of we iets met het zaad wilden. Officieel moest er minstens een jaar tussen de maagverkleining en een zwangerschap zitten. We maakten een afspraak; misschien was het te vroeg, maar dat zouden we dan wel zien. Al wist ik niet of het verstandig was om aan een kind te beginnen als ik zo moe was. Ook hield Marcs gezondheid te wensen over, maar we vonden dat we – met ons vangnet om ons heen – toch een baby een goede toekomst kunnen bieden.”
Twee weken na de afspraak met de huisarts moet Tamara ongesteld worden. “Door de maagverkleining was mijn cyclus van slag. Ik vond het toch vreemd en Marc adviseerde me om een zwangerschapstest te doen. Dan zou ik zeker weten dat ik niet zwanger was en was dat maar duidelijk. Ik was ervan overtuigd dat er niks uit zou komen – er was ons altijd verteld dat de kans 1 op 100.000 zou zijn dat ik natuurlijk zwanger zou raken – maar de test was positief. Ik was al anderhalve maand onderweg.”
Het eerste trimester valt Tamara zwaar. Ze is moe en misselijk. “Maar daarna kon ik alles weer. Het was fantastisch. Met 35 weken ging ik naar de huisarts, omdat ik pijn had bij mijn heup. Hij moest er smakelijk om lachen. Ik heb een snackbar, werkte nog zeven dagen in de week en had opvallend weinig klachten.” Met 39 weken wordt de bevalling ingeleid en 24 uur later wordt Juno geboren. “Juno is de beschermgodin van het huwelijk, de vrouw en de geboorte. Dat vonden we toepasselijk.”
Het gaat goed met moeder en dochter. “Juno is acht maanden. Ze groeit prima en weet precies wat ze wel en niet leuk vindt”, lacht Tamara. “Ik ben goed hersteld van de bevalling. Na twee dagen was ik alweer op mijn werk en Juno gaat gewoon met mij mee. Ik houd niet van stilzitten en doe wat ik kan.” En Marc? “Hij heeft bleomycine longen overgehouden aan de chemotherapie, door dubbele longembolieën. Dat zagen ze pas veel later op de scans. Hij heeft slechts 50 procent longcapaciteit en voor afstanden langer dan vijftig meter heeft hij een scootmobiel nodig. Afgelopen februari brak hij ook nog eens zijn rug, maar los daarvan gaat het met hem ook best goed.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Karlien is na drie jaar eindelijk zwanger: ‘Als ICSI niet zou lukken, dan hield het op’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
