Aminah weet het zeker: de baby die in haar buik groeit, wordt een meisje. In haar hoofd richt ze de babykamer al in en heeft ze de naam al bedacht. Wanneer het toch een jongen blijkt te zijn, is de omschakeling groot.
“Ik was vijf maanden lang echt zo naïef dat ik niet eens rekening hield met de mogelijkheid van een jongen”, vertelt Aminah in gesprek met LINDA.
“Op het moment dat ik twee lijntjes zag op de zwangerschapstest, werd het gevoel van vrouwelijkheid bij mij erg versterkt. Ik wist dat er op dat moment een wonder in mijn lichaam plaatsvond. Omdat ik het zoiets vrouwelijks vond, dacht ik gelijk aan een meisje”, vertelt Aminah. Zelfs haar man deelt dit vermoeden, hoewel het zijn grote droom is om een zoon te krijgen. “Nou, dan kunnen we er toch niet naast zitten? Wij zijn immers de ouders, dacht ik.”
Ze vervolgt: “Ik kom ook echt uit een vrouwenfamilie. Al vijf generaties lang zijn de eerstgeborenen vrouwen, dus voor mijn gevoel hoorde het zo te zijn dat ik ook een meisje zou krijgen. Daarnaast voelde ik me in babywinkels veel meer aangetrokken tot meisjeskleding. Ik had op Pinterest al een inspiratiebord voor de meisjeskamer. We hadden haar naam ook al gekozen.”
Wanneer mensen zeggen dat er een kans is dat het géén meisje is, wuift ze dat weg. “Het gevoel dat het een meisje zou zijn, was bij mij zo sterk. Als iemand vol overtuiging zei dat het een jongen was, voelde ik me beledigd. Ik ken mijn lichaam toch het beste?”
Tekst gaat verder onder de foto.
De gender reveal houden ze klein: Aminah, haar man en de envelop met de uitslag. “We moesten onze ogen dichtdoen bij de geslachtsecho, zodat we het nog niet zouden zien. Toen de verloskundige klaar was, zei ze dat hij er mooi bij lag. Zei ze nou ‘hij’? Hoor ik dit nou goed?” Onderweg naar huis slaat de twijfel toe. “Ik kon het wel eens fout hebben. Ik was vijf maanden lang echt zo naïef dat ik niet eens rekening hield met de mogelijkheid van een jongen.”
Voorkeur voor het geslacht van je (ongeboren) kind: 'Na de echo kon ik niet stoppen met huilen'
Eenmaal thuis openen ze samen aan de eettafel de envelop. Haar man barst in tranen uit – tranen van geluk. Zijn jongensdroom komt uit. “Ik moest vooral erg lachen. Dat doe ik eigenlijk altijd als ik niet weet hoe ik met een situatie moet omgaan. Ik stond er echt versteld van. Toen we familie gingen bellen met het nieuws, moest ik natuurlijk toegeven dat ik fout zat. Ik had van alle daken geroepen dat het een meisje zou zijn.”
Aminah geeft toe dat ze wel even moest wennen aan het idee. “Ik was er vijf maanden lang echt van overtuigd dat het een meisje was. Je hebt een bepaald toekomstbeeld dat je daaraan koppelt. Noem me ouderwets, maar voor mij waren dat jurkjes, ballet en gevlochten haren. Op het moment dat dat anders blijkt te zijn, is dat wennen.”
Gelukkig kan ze – naar eigen zeggen – goed schakelen. “Ik ging gewoon meteen in de regelmodus: een ander geboortekaartje bedenken en een andere naam. Ik heb mijn moodboard met vlechtjes en bloemetjesbehang gelijk veranderd in een stoer jongensmoodboard. Door daarmee bezig te zijn, kon ik er redelijk goed mee omgaan dat het toch een jongen was.”
Ze benadrukt echter wel dat er nooit sprake is geweest van teleurstelling. “Ik vind dat een heel zwaar woord. Ik ben nooit teleurgesteld geweest in mijn kind of zijn geslacht. De liefde voor mijn kind is altijd even groot geweest. Het was meer een omschakeling van een beeld dat ik zelf had gecreëerd. Het is niet zo dat ik de rest van mijn zwangerschap heb gebaald.”
“Op het moment van het openen van die envelop voelde ik een soort verdriet dat mijn lichaam het niet goed had en dat mijn meisjesdroom van een dochter niet zou uitkomen. Daar voelde ik me ook enigszins schuldig over richting mijn kind, dat ik op dat moment die blijdschap niet voelde.”
Van geslachtsvoorkeur tot embryoselectie: podcast 'De Koningswens' bespreekt de maakbaarheid van kinderen
Inmiddels is Aminah al twee jaar trotse moeder van haar zoon. “Ik realiseer me nu ook echt wel dat ik in mijn eigen bubbel zat. Ik was een vrouw van twintig die voor het eerst zwanger was. Ik had oogkleppen op en zie nu ook in dat het niet logisch was om te denken dat het per se geen jongen kon zijn. Daarbij denk ik dat – zelfs als je heel realistisch bent – het niet te voorkomen is. Het is gewoon een menselijke emotie en die kun je niet uitschakelen, hoe rationeel je ook denkt.”
Ze kan zich geen leven zonder haar zoon meer voorstellen. “Hij klopt zo erg in ons gezin. We stromen over van liefde. Ik denk dat elke ouder dat ervaart als je kind er eenmaal is; dat je je niet meer kunt voorstellen dat het anders is. Soms kijk ik naar mijn zoon en kan ik me gewoon niet inbeelden hoe hij een meisje had moeten zijn.” Inmiddels staat Aminah er heel anders in. “Ik zou er nu ook helemaal vrede mee hebben als ik nooit een dochter zou krijgen. Het geslacht van je kind doet niets af aan de liefde die je voelt.”
Aminah vindt het belangrijk dat er over deze gevoelens wordt gesproken. “Het krijgen van een gezond kind is natuurlijk niet vanzelfsprekend en daarom is dit onderwerp heel gevoelig, omdat je vaak als ondankbaar afgeschilderd wordt. Ik vind dat zelf onzin, want ik heb mij nooit ondankbaar gevoeld. Tuurlijk ben je dankbaar en ben je je bewust van dit grote geschenk dat je hebt gekregen, maar dat neemt niet weg dat dit gevoel er gewoon kan en mag zijn.”
“Er zijn heel veel ouders die dit gevoel hebben, maar het niet delen uit schaamte. Door er meer over te praten, komt er hopelijk meer begrip van buitenaf. Gevoelens heb je niet altijd in de hand. We zijn mensen en ouders die moeten schakelen over het geslacht van hun kind, maar net zoveel van hun kind houden als de ouders die dat niet hoeven. Het is oké om tijd nodig te hebben en om te moeten wennen aan een nieuw idee.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Eva (38): ‘Ik ben gek op mijn zonen, maar rouw om het gemis van een dochter’
