Karlien Zijlema (29) en haar man zijn tien jaar samen als ze klaar zijn voor de volgende stap: gezinsuitbreiding. Ze verwacht zo zwanger te zijn, maar dat blijkt niet het geval. Inmiddels is ze drie jaar en een intensief fertiliteitstraject verder én is ze 26 weken in verwachting.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt ze over haar weg naar het moederschap.
“Als kind wist ik al dat ik moeder wilde worden”, vertelt Karlien. “Ik speelde altijd met poppen.” Als ze haar huidige partner leert kennen, hebben ze het al snel over de toekomst. “We wilden het goed voor elkaar hebben voordat we aan kinderen zouden beginnen: een goede baan, een koopwoning. We waren al een paar jaar op zoek naar een huis, maar omdat het lang duurde, stelden we onze plannen bij. Begin 2023 besloten we dat we er klaar voor waren en ben ik gestopt met de pil.”
Karlien gaat ervan uit dat het zo gepiept is. “Maar een zwangerschap bleef uit. Na een jaar maakte ik een afspraak bij de huisarts en werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar bleek al vrij snel dat ik helemaal in orde was, maar dat de kwaliteit van het zaad van mijn man laag was.”
Het stel begint met intra-uteriene inseminatie, afgekort IUI: een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij goede zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst. “Het was de minst ingrijpende behandeling, maar kostte toch best wat energie. Ik spoot hormonen en moest twee keer per week naar het ziekenhuis, terwijl het werk gewoon doorging. Lichamelijk kan ik me niet meer goed herinneren wat het deed. Ik werd een beetje humeurig, het ging up en down, maar vooral mentaal vond ik het zwaar. We deden zes pogingen die allemaal mislukten. Keer op keer kregen we een teleurstelling te verduren.”
Karlien vindt het spannend, maar blijft positief. “Ik was hoopvol, ook omdat ik dacht: hierna kunnen we altijd nog ivf of ICSI doen, dus er zijn mogelijkheden.” Maar als IUI niet blijkt aan te slaan en ze overstappen op ICSI (intracytoplasmatische sperma-injectie, waarbij een laborant de beste zaadcellen uitkiest, in de eicel injecteert en de bevruchting buiten het lichaam in een laboratorium plaatsvindt), slaat de sfeer om. “Ik werd bang. Als dit niet zou lukken, dan hield het op; dit was het laatste station.”
Maxime moet haar zwangerschap met 22 weken afbreken vanwege een ernstige hartafwijking: 'Sophie hoort voor altijd bij ons'
De wensmoeder krijgt medicatie met een dubbele dosis hormonen. “Wat ging er allemaal mijn lijf in? De gedachte dat ik alles moest ondergaan terwijl ik helemaal gezond was, speelde door mijn hoofd.” Voor de eicelpunctie gaan Karlien en haar man van Drachten naar Zwolle. “Ik onderging de pijn en ondertussen viel mijn man bijna weg van de spanning. Daar lag hij dan naast me, met een washandje op zijn hoofd.” Karlien moet een paar dagen herstellen, daarna mag ze terugkomen voor de terugplaatsing. “Dat ging gelukkig goed.”
Het stel krijgt te horen wanneer ze een zwangerschapstest mogen doen om erachter te komen of het gelukt is, maar Karlien kan haar nieuwsgierigheid niet bedwingen. “Ik heb stiekem eerder getest, omdat ik niet kon wachten. en voor het eerst in drie jaar had ik een positieve test in handen. Dat was heel onwerkelijk. Ik kon het niet geloven. Mijn man was ook ontzettend blij en opgelucht – voor hem had het gevoeld alsof hij aan de zijlijn stond met alles wat ik had moeten ondergaan.” Vanwege het fertiliteitstraject wordt er een vroege echo ingepland. “We waren zo blij toen we voor het eerst het hartje hoorden. Het was de bevestiging dat het echt goed ging.”
Inmiddels is Karlien 26 weken zwanger. “Het gaat heel goed, met de baby en met mij. Ik heb een normale zwangerschap; het hele vruchtbaarheidsverhaal verdween al snel naar de achtergrond.” Ze kijkt positief naar de toekomst. “We hebben negen embryo’s in de vriezer liggen, dus mochten we ooit nog een broertje of zusje voor onze baby willen, dan hoeven we niet meteen opnieuw een heel traject in.”
Het waren intensieve jaren voor Karlien. Ze weet als geen ander waar wensouders doorheen gaan en drukt hen op het hart: “Neem je rust en blijf met elkaar praten. Ik sprak er ook veel over met mijn moeder, zus en goede vriendinnen. Ook kende ik iemand die door hetzelfde heenging. Dat was prettig, je zit in hetzelfde schuitje en weet van elkaar waar je doorheen gaat.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Wiesje raakte na vijf jaar zwanger dankzij ICSI: ‘Het vroeg mentaal veel van mij’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
