Judith Wierenga (38) laat haar spiraal verwijderen als zij en haar man klaar zijn voor de volgende stap in hun relatie: gezinsuitbreiding. Al snel blijkt dat ze PCOS heeft en een zwangerschap niet vanzelfsprekend is. Ze komt in een intensief medisch traject terecht dat bijna vijf jaar zal duren.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Judith over haar weg naar het moederschap.
“Ik heb altijd al een kinderwens gehad”, vertelt Judith. Als het stel in de zomer van 2021 terugkeert naar Nederland, na een jaar in Singapore te hebben gewoond, is de tijd rijp. “Het was een mooi moment om mijn spiraal te laten verwijderen.” Maar nog voordat ze zorgeloos kunnen beginnen met proberen, krijgen ze de eerste tegenslag te verduren. “Ik werd niet ongesteld. Voor de zekerheid stuurde mijn huisarts me door naar de gynaecoloog om het te laten checken.”
Judith maakt zich geen zorgen, maar vindt het een goed idee om zich te laten controleren. “Ik ging nietsvermoedend naar de afspraak toe. De gynaecoloog zag vrijwel meteen dat ik te veel eitjes had. Ik kreeg het label PCOS (polycysteus-ovarium-syndroom). Het overviel me, ik had geen idee wat het was.” Judith heeft een onregelmatige cyclus en minder vaak een eisprong. “Veel vrouwen hebben ook andere symptomen, zoals overgewicht, diabetes of overmatige haargroei, maar daar had ik geen last van.”
Vanwege de diagnose komt ze in een voortraject van een fertiliteitsbehandeling terecht. “De eerste stap was ovulatie-inductie: een vruchtbaarheidsbehandeling met medicijnen om mijn eisprong regelmatiger te maken. We hadden de hoop dat het daarmee zou lukken. We hebben het een jaar geprobeerd. Soms had ik een eisprong, soms niet, maar ik werd maar niet zwanger. Begin 2023 werden we doorverwezen naar het OLVG en begonnen we met IUI (een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst). Ook dat lukte niet. Na een paar keer proberen zijn we overgestapt op ivf.”
Bij ivf worden een eicel en meerdere spermacellen buiten de baarmoeder bij elkaar gebracht. “Er kon maar één terugplaatsing worden gedaan; de rest van de embryo’s was niet goed genoeg om in te vriezen. Dat was een grote teleurstelling. We moesten weer van voor af aan beginnen.” Om de kans op een zwangerschap te vergroten, besluiten Judith en haar man in overleg met de gynaecoloog om over te stappen op ICSI, waarbij een laborant de beste zaadcellen uitkiest en in de eicel injecteert. De bevruchting vindt plaats buiten het lichaam, in een laboratorium. “Vijf van de negen embryo’s waren goed genoeg om terug te plaatsen, maar geen enkele keer hadden we een positieve zwangerschapstest in handen.”
Judith staat in de overlevingsstand. “Toen ik er middenin zat, dacht ik dat de impact niet groot was. Mijn man en ik zijn redelijk rationeel. We hadden drukke banen, maar woonden bij het OLVG om de hoek en konden ons werk goed combineren met het fertiliteitstraject. Wel werden we geconfronteerd met veel vrienden die kinderen kregen. Achteraf denk ik dat we te weinig stilstonden bij wat het met ons deed. Ik was altijd bezig met het maken van een plan. What’s next? Wat gaan we doen als dit niet lukt? We wilden positief blijven; het had geen zin om bij de pakken neer te gaan zitten, dus gingen we door. Het heeft ons wel dichter bij elkaar gebracht.”
Judith en haar man zijn ondertussen al jaren verloofd. “We dachten dat als er twee jaar tussen de verloving en de bruiloft zou zitten, we wel een kindje zouden hebben, maar dat was niet het geval. Inmiddels was het eind 2024 en maakten we ons klaar voor de laatste terugplaatsing. In mei 2025 zouden we gaan trouwen. We besloten even met het traject te stoppen. Ik wilde me lekker voelen in mijn lichaam, zonder hormonen en overtollige kilo’s. Het was lekker om het even los te kunnen laten.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Michelle en haar vriendin hopen op een kind via een donor: ‘Drie keer was ik zwanger, drie keer ging het mis’
Het stel geniet van een sprookjesachtige bruiloft. Al snel daarna worden de gesprekken over het fertiliteitstraject hervat. “We wilden de derde poging in België doen. Daar kreeg ik het advies om een kleine operatie te ondergaan. Ze zouden gaatjes in mijn eierstokken prikken; dat zou kunnen helpen bij de eisprong. Prima. Tegelijkertijd kreeg ik te horen dat mijn functie op werk boventallig was geworden. Ik zag het totaal niet aankomen. Het was een shock, maar ik dacht ook: misschien komt het onze kinderwens ten goede.”
Judith heeft al jaren een retreat op het oog, maar nog nooit de mogelijkheid genomen om er tijd voor vrij te maken. “Ik plande het retreat in december. Het was een soort ontspanningsweek met veel yoga, meditatie en qigong. Fysiek, maar vooral mentaal heeft het me enorm goed gedaan. Ik was offline en leerde om minder in mijn hoofd en meer in mijn lichaam te zitten. Op de laatste dag had ik een visuele ervaring tijdens een les qigong. Ik zag een heuvel met witte bloemetjes op mijn buik en voelde sterk dat het goed zou komen, dat ik geen ivf meer nodig had en niet meer naar het ziekenhuis wilde.”
Eenmaal thuis bespreekt ze haar gedachten met haar man. “Ik realiseerde me dat ik daar in een bubbel had gezeten en het misschien zweverig klonk. We zouden na de feestdagen op huwelijksreis gaan. Mijn man wilde graag alvast een afspraak maken bij de kliniek in België voor als we terugkwamen. Ik dacht: we kunnen die altijd nog afzeggen. Twee weken later had ik, een dag voor kerst, een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Het was het mooiste cadeau dat we konden krijgen. Wonderlijk en bizar, alsof ik een mentale blokkade had gehad die ik eindelijk los had kunnen laten. Ik snap dat een retreat geen magische oplossing is, maar het was voor mij goed om de dingen op een andere manier te bekijken en te gaan doen. Of het hiermee te maken had of toch toeval is, weet ik niet, maar we waren – en zijn – ontzettend blij.”
De zwangerschap verloopt voorspoedig. “Tot 20 weken kon ik niet geloven dat het gelukt was en was ik bang dat er iets mis zou gaan. Daarna begon ik erin te geloven. Ik werk nog steeds niet, al kijk ik voorzichtig weer om me heen naar banen, maar het is fijn dat ik de tijd heb gehad om aan het idee te wennen en volledig met mijn zwangerschap bezig kan zijn.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Karlien is na drie jaar eindelijk zwanger: ‘Als ICSI niet zou lukken, dan hield het op’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
