Voor Maxime van Mierlo (36) en haar vriend Koen Minnema (37) stonden de afgelopen zeven jaar in het teken van hun kinderwens. Na zes operaties, een stilgeboorte, twee miskramen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is er nog één optie over: draagmoederschap.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Maxime over het intensieve traject.
“Vanaf het moment dat ik een relatie kreeg met Koen, wist ik dat ik kinderen met hem wilde”, vertelt Maxime. “Dat gevoel was heel sterk. Het lijkt me ontzettend leuk om samen met hem voor een kindje te mogen zorgen.” Ze genieten met volle teugen van elkaar en na twee jaar besluiten ze te gaan samenwonen. “We droomden en fantaseerden over een gezin. Hoe zou het zijn? Koen lijkt heel erg op zijn vader. Zou ons kindje ook op zijn opa gaan lijken?”
Maxime is 29 als ze plotseling last krijgt van zware bloedingen. “Ik ben naar het ziekenhuis gegaan en bleek myomen te hebben, ook wel vleesbomen genoemd. Operatief werden er zeven vleesbomen weggehaald. We dachten: prima, dat is geregeld. We moesten een half jaar wachten met proberen, maar daarna vooral niet te lang wachten, omdat myomen snel terug kunnen groeien en dat gebeurde ook. Na een jaar zat mijn hele baarmoeder weer vol. In twee jaar tijd ben ik vier keer geopereerd. Ik dacht: als dat nodig is, dan doen we dat gewoon. Ik zat vol goede moed en dacht: schouders eronder, we gaan ervoor.”
Het werpt zijn vruchten af. Na alle operaties raakt Maxime eindelijk zwanger. “We waren superblij dat het gelukt was. Ik voelde me supersterk, misschien juist wel doordat we zoveel hadden moeten doorstaan. Ik was zo trots dat ik dit kindje mocht dragen en had een sterk moedergevoel. Ik wist meteen dat het een jongetje was. Voelde me zo powerful. Het waren de twintig mooiste weken van mijn leven.”
Alles lijkt goed te gaan, maar dan staat de 20-wekenecho op het programma. “We hadden ’s ochtends om 08.00 uur de echo. Het was inderdaad een jongetje. Ik wíst het, voelde me een oppermoeder. De eerste 40 minuten van de echo waren fantastisch. Het ging goed met de baby, maar ik bleek al ontsluiting te hebben. Ik moest met spoed naar het ziekenhuis. Daar stabiliseerde de situatie. De artsen dachten dat we de tijd misschien konden rekken als ik plat bleef liggen, maar een dag later verloor ik vruchtwater en bloed en kregen we te horen dat ons kindje was overleden.”
Maxime slikt haar tranen weg. “Daarna moest ik nog bevallen. Dat was onbeschrijfelijk verdrietig. Ondertussen dacht mijn lichaam dat er een kindje was. Mijn melkproductie kwam op gang, maar de ruimte was leeg en stil. Onze wereld stortte in. In plaats van een kinderkamer in te richten, moesten we ineens nadenken over het naambordje bij het graf en welke bloemen daarbij moesten komen. Het was een gekke periode, ook omdat ik ziek werd. Ik zat als een zielig vogeltje huilend op de bank.” Koen, die tijdens het interview naast Maxime zit om haar te steunen, vult aan: “We hebben Sieb begraven. Het is fijn om een plek te hebben waar we naartoe kunnen.”
Het stel rouwt, maar hun kinderwens is niet verdwenen. “Ik vroeg me af wanneer we opnieuw zwanger mochten worden. Ik mis Sieb, maar we moesten het ook snel weer oppakken, want ondertussen groeiden de myomen verder. Na een half jaar pakten we het traject weer op. Twee keer had ik in een vroeg stadium een miskraam. Daarna had ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap (waarbij de bevruchte eicel zich buiten de baarmoederholte heeft genesteld). Toen ze daarachter kwamen, werd ik opgenomen en moest ik geopereerd worden. Er werd een eileider verwijderd. Ik voelde me verminkt door de missende eileider en niet-functionerende baarmoeder.”
Koen en Maxime laten zich niet uit het veld slaan. “Er zat een vuurtje in ons, een vuurtje dat steeds kleiner werd, maar niet doofde. We dachten: er komt een dag dat het lukt. We wilden niet opgeven.” Maar terwijl de tijd vordert, neemt ook het aantal vleesbomen weer toe. Maxime gaat nog een keer onder het mes ‘om de situatie te optimaliseren’ en er wordt aanvullend gestart met een IVF-traject ‘om het proces een zetje te geven’. “Mijn baarmoeder is een ruimte die van binnen behangen is met kleine knobbeltjes, de een groter dan de andere. Met IVF wilden ze proberen het embryo achter te laten op een plek zonder bobbeltjes. Maar je kan het er niet inprikken als een punaise. Ze lieten het los en hoopten dat het zou innestelen, maar dat is moeilijk als er zo weinig plek is.”
Het IVF-traject duurt een jaar. “Het wachten na de terugplaatsing kostte veel energie. Ik dacht te voelen dat ik zwanger was, maar toen werd ik weer ongesteld. Wat extra confronterend was, was dat we veel goede embryo’s hadden. Ze kunnen alleen niet groeien in mijn baarmoeder.” Als Maxime ook adenomyose heeft, een aandoening waarbij het slijmvlies van de baarmoeder in de spierwand groeit, gaat het stel naar België voor een second opinion. “Ze konden het wel behandelen, maar dat zou geen oplossing zijn, omdat ik zoveel grote en kleine myomen heb.”
Het stel gaat terug naar Nederland. “Onze arts zei dat ik zelf geen kinderen zou kunnen krijgen. Dat was vreselijk om te horen. We hadden zo lang en hard ons best gedaan. Ik heb meer dan 200 ziekenhuisafspraken gehad.”
Het is inmiddels een klein jaar geleden dat Koen en Maxime te horen kregen dat draagmoederschap de enige optie voor hen is. “We hebben heel veel met elkaar gepraat en goede begeleiding gekregen. We stonden vrijwel meteen positief tegenover draagmoederschap. Ik vond het wel spannend, omdat het niet meer in mijn baarmoeder zou zijn, maar we zaten heel snel op één lijn: als dit de manier is voor ons om toch een kindje te krijgen, dan omarmen we dat en gaan we er helemaal voor.”
Ze hopen een draagmoeder met voltooide kinderwens te vinden in Nederland. “Zodat we, als zij dat ook zou willen, een band met haar zouden kunnen opbouwen en ze een rol in het leven van ons kindje zou kunnen spelen. Maar als ze dat niet wil, is dat ook prima.” Hoe ze naar de toekomst kijken? “Ik hoop echt dat we iemand vinden die dit met en voor ons zou willen doen. De embryo’s zijn er, ons vlammetje brandt. Ik denk dat het de bedoeling is dat Koen en ik voor een kind mogen gaan zorgen. Het zou opgroeien in een veilige en liefdevolle omgeving.” Koen voegt toe: “We vragen iets heel groots, maar het zou magisch zijn als het gebeurt.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Wiesje raakte na vijf jaar zwanger dankzij ICSI: ‘Het vroeg mentaal veel van mij’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
