Als de pasgeboren dochter van Joan Pronk (31) na de bevalling op haar borst wordt gelegd, is ze blauw en huilt ze niet. De verloskundige drukt op de noodknop en Jazzy wordt zonder tekst en uitleg meegenomen. Ze krijgt hartmassage en een zuurstofmasker. Na vijftien lange minuten hoort Joan haar eindelijk huilen.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Ik heb een heel goede zwangerschap gehad”, vertelt Joan. “In het begin was ik alleen erg verkouden en ontzettend misselijk. Als ik de uitwerpselen van mijn hond op moest ruimen, moest ik al overgeven. Aan het einde van de zwangerschap had ik veel maagzuur, maar ik ben tot twee á drie maanden voor de bevalling blijven sporten met een personal trainer.”
Ter voorbereiding op wat er komen gaat, doen Joan en haar toenmalige partner een zwangerschapscursus. “Ik wilde absoluut geen bevalvideo’s zien, dus moest iemand mij vertellen wat er ongeveer ging gebeuren en wat me er doorheen zou trekken. Ik leerde ademhalingstechnieken, kreeg oefeningen die ik thuis kon doen en mijn partner leerde hoe hij me kon ondersteunen. Dat heeft geholpen, al weet ik niet meer of ik de technieken die ik geleerd heb uiteindelijk gebruikt heb.”
Veel wensen voor de bevalling heeft Joan niet. “Ik had een aantal dingen aangegeven: ik wilde in het ziekenhuis bevallen, zonder stagiaires erbij, en als het nodig was, wilde ik een ruggenprik kunnen krijgen. Verder zou ik het wel zien.” Joan woont op dat moment bij haar toenmalige partner in Breda. “Amsterdam is mijn stad. Ik wilde liever niet dat Breda in haar paspoort kwam te staan. Op de uitgerekende datum ben ik daarom bij mijn zusje in Amsterdam gaan slapen.”
Maar de bevalling begint niet, dus gaat ze terug naar het zuiden. Op 25 oktober, een week later, wordt ze rond 04.00 uur wakker en voelt ze de eerste wee. “Zou het nu komen? Ik liet mijn ex slapen en ben gaan rondlopen. Langzaam voelde ik de zenuwen opkomen. Het ging nu echt gebeuren. Ik heb niet meer geslapen. Uiteindelijk heb ik tot 11.00 uur series gekeken, toen begonnen de weeën echt heftig te worden.”
Om 15.00 uur komt de verloskundige. Joan wordt getoucheerd en heeft drie centimeter ontsluiting. Een teleurstelling voor de aanstaande moeder, die inmiddels al uren onderweg is. “Ik ging kapot van de pijn. Het voelde als een heftige menstruatie en ik had zo’n last van mijn onderrug. Ik vond het verschrikkelijk, de hel op aarde, ik hoopte dat deze dag snel voorbij zou zijn.”
Haar ouders, zusje, zwager en beste vriendin melden zich rond 17.00 uur in Breda. “Zij bleven allemaal slapen.” Om 20.00 uur heeft Joan vijf centimeter ontsluiting. “De verloskundige zag dat ik helemaal op was. Ze vroeg of ik een ruggenprik wilde, want dan moesten we wel naar het ziekenhuis gaan. Nee, ik wilde het op eigen kracht doen. Ze vroeg of ik het zeker wist, en waarom ik dat wilde. Ik wilde dat spul niet in mijn lijf hebben. Maar op een gegeven moment kon ik niet meer en moesten we een knoop doorhakken. De anesthesist moest wel beschikbaar zijn en na acht centimeter mag er geen ruggenprik meer gezet worden.”
Terwijl haar familie en vriendin thuis het fort bewaken, gaan Joan, haar moeder en ex naar het ziekenhuis. “Na die ruggenprik was ik high on life; alsof ik onder invloed was. Ik kwam met een waterijsje terug in mijn kamer en het was helemaal gezellig. Om 00.00 uur was mijn ex jarig en hebben we nog voor hem gezongen, heel bijzonder. Ik probeerde te slapen, maar dat lukte niet. Zat op de praatstoel, voelde me zo goed. Ik was helemaal chill, zat lekker te kletsen en maakte grapjes.”
Tekst gaat verder onder de foto’s.
Joan Pronk (31) over ouderschap na relatiebreuk: 'Het gaat me makkelijker af dan toen we nog een gezin vormden'
Na twaalven krijgt Joan weeënopwekkers. “Maar ik voelde de weeën niet, ik was helemaal verdoofd. Om 04.00 uur mocht ik gaan persen, maar omdat ik niks voelde, deed ik maar wat. De oerkracht die ik had moeten voelen, was er niet. Onbewust misschien wel, je doet wat je moet doen, maar ik voelde niks. Als ik kracht zette, daalde de hartslag van de baby. Dat was eng. Ik nam lange pauzes, omdat de navelstreng om haar nek bleek te zitten.”
De tijd begint te dringen en de verloskundige besluit Joan in te knippen. “Anders kwam ze er niet uit.” Op 26 oktober om 05.07 wordt Jazzy geboren. “Ze werd op mijn borst gelegd. Ze lag 15 á 30 seconden bij mij, toen werd er op de noodknop gedrukt. Het was een en al paniek. Ze namen haar mee, terwijl ik werd gehecht. Mijn ex was in paniek en vroeg zich af wat er gebeurde. Mijn moeder was aan het vloggen, omdat ik een bevallingsvlog wilde maken. Ze zette de camera uit. Ik schreeuwde: ‘Waar is mijn kind?’”
Het is een traumatische ervaring voor het stel. “Jazzy was zo blauw als een smurf. Ze hebben haar hartje gemasseerd en ze kreeg een zuurstofmasker op. Het was horror. Na een bevalling van 24 uur zat ik in een soort rare roes. Ik zat onder de medicatie. Mijn ex dacht dat ons kindje zou overlijden. Na vijftien minuten begon Jazzy eindelijk te huilen. Ze werd weer bij me neergelegd. Ik keek naar haar en vergat de wereld om ons heen. Wauw, ze was echt, we hebben een dochter. Onze zorgen verdwenen meteen.”
Het grote genieten kan beginnen. “Mijn ouders, ex-schoonouders, zusje, zwager en beste vriendin kwamen de kleine bewonderen.” Om 14.00 uur gaat het gezin naar huis. “De kraamverzorgster kwam; een verschrikkelijk wijf. Ze was een soort strenge schooljuf. Gelukkig was zij er maar voor een middag. De volgende dag kwam Diana. Zij was zo lief. Met haar waanden we ons in een all-inclusive hotel. Ze deed het huishouden, maakte ontbijt en lunch en kookte voor ons voordat ze weer naar huis ging. Dankzij haar hebben we echt een geweldige kraamtijd gehad.”
Inmiddels woont Joan weer in Amsterdam, samen met de inmiddels 3-jarige Jazzy. “Ze is een pittige tante, lief, grappig en zorgzaam. Ze speelt graag met poppen, die gaan ’s avonds mee naar bed. We slapen samen, dus ook ik lig ’s nachts tussen haar speelgoed, knuffels en poppen. Ik geniet van het moederschap, maar vind het mentaal ook zwaar. Ik heb haar bijna elke dag en moet 24/7 aanstaan. Ze is net plakband. Ze wil altijd bij mij zijn en op me liggen. Gezellig, maar soms ook intens.” En dat Breda op het paspoort van Jazzy staat? “Ik had liever gehad dat er Amsterdam stond”, lacht Joan. “Maar ik kan de tijd niet meer terugdraaien. Breda heeft ook wel wat. Het is een mooie stad, het is de plek waar ze geboren is én waar haar vader woont, dus het is goed zo.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Nellie Benner onderging spoedkeizersnede: ‘Mijn vriend dacht dat hij me kwijt zou raken’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
