Lange tijd is het toekomstbeeld van Joan (31) duidelijk: samen met haar partner en dochter een gelukkig gezin vormen. Wanneer haar relatie eindigt, moet ze dat beeld loslaten. Inmiddels kijkt ze heel anders naar dat ‘perfecte plaatje’ en naar co-ouderschap.
“Ik heel lang: dit hoort niet en je hoort te allen tijde bij je gezin te blijven, maar nu zie ik dat we allebei gewoon niet gelukkig waren”, vertelt Joan in gesprek met LINDA.mini.
Na bijna vier jaar komt er een einde aan de relatie van Joan en haar ex-vriend Niek. Samen hebben ze dan een dochter van 2,5 jaar. Door de breuk moet Joan haar leven in korte tijd opnieuw inrichten. “Mijn leven was 180 graden gedraaid. Ik had natuurlijk een gezinsleven samen met Niek, mijn ex, en met onze dochter Jazzy in Breda. Na de breuk ben ik meteen terugverhuisd naar Amsterdam, waar ik ben geboren en getogen. Ik ben bij mijn ouders ingetrokken, omdat ik natuurlijk geen eigen woning had. En dan leef je opeens weer bij je ouders met je dochtertje. Dat was een behoorlijke omschakeling.”
Terwijl Joan probeert om haar eigen verdriet om de breuk te verwerken, blijft de zorg voor Jazzy doorgaan. “Zeker in het begin was dat heel lastig. Je hebt pijn omdat je gezin uit elkaar is, maar je moet er ook voor haar zijn. Ik probeerde die emoties niet toe te laten, maar dat gaat niet. Ik ben ook wel een paar keer gebroken waar zij naast zat, maar het was voor haar ook niet te doen om haar moeder te zien huilen. Je probeert natuurlijk de beste moeder voor je dochter te zijn, maar als je op dat moment niet de beste versie van jezelf bent, is dat heel moeilijk.”
Hoewel de breuk nog vers is, moeten Joan en Niek ook praktische afspraken maken over hun dochter. “In het begin was het heel erg zoeken. Op dat moment zat ik wel op een dieptepunt van mijn leven.” Ondanks de pijnlijke situatie maken Joan en Niek gelijk een plan. “Toen het uitging, hebben we gelijk besproken dat we co-ouderschap wilden en een plan getrokken op welke dagen ze bij wie was. Maar om elkaar in het begin te moeten zien, was echt verschrikkelijk.”
'Hersenspinsel' over co-ouderschap: 'Is het niet lekker dat je nu meer tijd voor jezelf hebt?'
Tien maanden na de breuk ziet hun situatie er al anders uit. “De eerste paar maanden is het moeilijk om elkaar te zien. Er zijn ook momenten waarop je elkaar even niet goed kan aankijken of niet met elkaar wil praten, maar nu gaat de communicatie supergoed. Dat was eigenlijk al na drie à vier maanden.” Joan vindt het meer dan logisch dat de communicatie niet direct soepel verloopt. “Het was voor ons beiden lastig, want je bent allebei iets aan het verwerken. Het ene moment wil je niet met elkaar praten en het andere moment juist weer wel. Ik denk dat dat bij elke breuk hoort, maar waar je elkaar normaal niet meer hoeft te zien, gaat dat niet als je samen een kind hebt.”
Het co-ouderschap verloopt volgens Joan goed, mede omdat ze duidelijke afspraken maken. “Jazzy is door de week bij mij en in het weekend bij Niek. Hij werkt van maandag tot en met zaterdag, dus het kon ook niet anders. We hebben ook de afspraak dat als een van ons een nieuwe partner krijgt, er minimaal een jaar tussen moet zitten voordat diegene in het leven van Jazzy komt. Ook zijn we altijd open en eerlijk naar elkaar en hebben we een gedeelde agenda. Als hij of ik een weekendje weggaat, overleggen we dat altijd en zetten we het daar gelijk in.”
Wat betreft de opvoeding hebben ze geen harde regels. “De opvoeding gaat in twee huizen, dus het is logisch dat dat een beetje anders is. Ik vind het leuk dat hij het op zijn manier doet, en ik op de mijne. Maar er zijn natuurlijk wel bepaalde basisdingen, zoals haar bedtijd en wat ze eet.”
Hoewel Jazzy nog jong is, merkt Joan wel dat de breuk invloed op haar heeft. “Aan het begin was vooral de wisseldag een uitdaging. Dan moest ze vaak wel huilen en merkte je dat ze zich moest aanpassen aan de nieuwe situatie. Maar ook als ik bijvoorbeeld zeg dat we morgen naar Monkey Town gaan, zegt ze: ‘Papa ook’. Het is niet zo dat we dat daarvoor zo vaak deden met z’n drieën, maar dat zijn wel momenten dat je het aan haar merkt. Tegelijkertijd weet ze ook niet beter, omdat ze nog zo jong is. Wat dat betreft ben ik blij dat we al vroeg uit elkaar zijn gegaan, in plaats van jaren later, en dat ze er heel erg last van heeft.”
Tekst gaat verder onder het bericht.
Dit bericht op Instagram bekijken
Waar Joan aanvankelijk vooral heeft geworsteld met de nieuwe werkelijkheid, kijkt ze daar inmiddels anders naar. “In het begin dacht ik heel lang: dit hoort niet en je hoort te allen tijde bij je gezin te blijven, maar nu zie ik dat we allebei gewoon niet gelukkig waren. We zijn veel gelukkiger zonder elkaar en dat is voor Jazzy uiteindelijk ook beter. Ik zie hoe gelukkig ze is en dat is voor mij een soort graadmeter dat het met haar vader en moeder ook goed gaat.”
Toch beseft Joan dat er in de toekomst ook nieuwe situaties zullen ontstaan waarin zij en Niek een weg moeten vinden. “Er zullen op termijn weer nieuwe partners in ons leven komen. Dat hebben we nu nog niet meegemaakt, maar we zitten allebei niet stil. Je gaat verder met je leven en je weet dat dat iets is wat ooit komt. We zijn allebei nog jong, dus het zou raar zijn om daar niet vanuit te gaan. Ik zou natuurlijk het liefst ook weer gelukkig zijn met een man en misschien wel met nog een kleine, en dat gun ik Niek ook. Als het zover is, wordt dat een nieuwe uitdaging, maar dat zijn nu eenmaal dingen die erbij horen.”
Terugkijkend heeft Joan een ander beeld van co-ouderschap gekregen. “Het co-ouderschap lijkt aan het begin heel eng en je hebt echt geen idee hoe je het allemaal gaat doen, maar je komt toch in een bepaalde flow te zitten. Het klinkt misschien raar, maar het co-ouderschap gaat mij eigenlijk makkelijker af dan toen ik nog in een gezinssituatie zat. Voor ons werkt dit gewoon beter, ook al is het niet hoe ik het voor me zag. Maar ook het perfecte plaatje blijkt niet altijd perfect.”
Ze vervolgt: “Co-ouderschap is veel minder eng dan het lijkt en dat alles uiteindelijk echt wel goedkomt. Wij hebben vanaf het begin gezegd: ons kind staat áltijd op nummer één. Dat is natuurlijk het allerbelangrijkst, maar vergeet ook jezelf niet. Blijf goed voor jezelf zorgen, want dan kun je ook goed voor je kind zorgen.”
Mandy Woelkens over solo-moederschap: 'Ik was al lang niet meer blij, maar dacht: als je een kind hebt, ga je niet weg'
