Social redacteur Jurriaan heeft, naar eigen zeggen, harige billen. En hij wordt geteisterd door de kale ideaalbil. Hoe vind je vrede met je achterwerk?
Billen
De LINDA.-redactie is momenteel bezaaid met billen. Allereerst pronken er deze zomer billen op de cover van LINDA.meiden. Daarnaast staat er in het LINDA.vakantieboek een hele parade van mannenbillen. En natuurlijk staan er in L’HOMO. een hoop billen, onder andere die van Luuk van Leeuwen. Wat mij betreft mogen die laatste als standbeeld vereeuwigd worden, ergens op een hoffelijk plein. Maar ik dwaal af. Duidelijk is dat we billen willen zien. Al die foto’s roepen bij collega’s de vraag op: ‘Zou jij eigenlijk met je billen op de foto durven?’ Ik durf best wat, maar mijn billen laten zien? Dat is mijn angst.
Onzeker ben ik niet. Op een goeie dag vind ik mezelf hartstikke knap. Ik heb, al zeg ik het zelf, een leuk koppie. Ik ben niet heel lang, maar ook zeker niet heel klein. Van mijn moeders kant erfde ik dik haar en donkere wenkbrauwen, en voor een paar duizend euro vervormde de beugeltandarts mijn kaak tot een guitig Gooisch bekje. Ik zou er nog wel een Heated Rivalry-borstkas bij willen, maar vijfmaal in de week gewichtheffen? Dan accepteer ik liever mijn buikje.
Waarom vergelijken we onszelf áltijd met anderen? En 8 tips om ermee te stoppen
Tarzan
Waar ik geen vrede mee vind, zijn mijn billen. En dan vooral het haar dat erop groeit. Ik wil niet doen alsof ik een extreem zeldzame Bigfoot ben: ik weet heus wel dat veel mannen haar op hun billen hebben. Maar bij mij is er wel sprake van een soort Sneeuwwitje-effect. Mijn huid is winterwit en het haar erop is stug en pikkedonker. Op mijn bovenbenen begint de pret al, en hoe verder omhoog, hoe dichter het woud. Kun je je er niks bij voorstellen? Aai een kokosnoot.
Ik hoor het ook van bedpartners. Gaat de onderbroek uit, dan is het them: Jane, me: Tarzan. Ze werpen een blik alsof ze een graftombe in een piramide ontdekken en zeggen: ‘Wow, jij bent wel echt héél harig.’ Ja, Sherlock. En hoe lief ze daarna ook doen, ik blijf ermee in mijn hoofd zitten. Vinden ze het goor? Vinden ze dat ik het moet weghalen?
Ideaalbil
Mensen zeggen weleens: scheer het gewoon. Alleen komt dat advies altijd van mensen met dolfijnenbillen. En met hen valt niet te praten, ze hebben geen idee van het onderhoud. Dat is te vergelijken met een baan bij Staatsbosbeheer. Want: het haar groeit overal, van mijn benen tot mijn rug. Waar begin ik dan met ontharen? En waar stop ik? Haal ik al mijn bilhaar weg, dan houd ik een harige panty met een harig gilet over. Dat ziet er echt niet uit. Maar doe ik slechts een vlugge trim rond de rotonde? Dan is het binnen twee dagen gewoon weer terug. En nee, ontharingscrème is ook niet de oplossing. Dat spul ruikt naar een parfumerie waar iemand buikloop heeft gehad en blijft dagenlang branden.
En dus probeer ik blij te zijn met wat ik heb. Ik herhaal inspirerende body positivity-quotes tegen mezelf en kijk naar harige mannen die ik megasexy vind. Want het grappige is dat ik, ondanks mijn hyperfixatie, zelf geen enkel probleem heb met andermans harige bil. Heb je Jordan Firstman weleens gegoogeld? Hij verbergt geen centimeter van zijn lichaam: het haar woekert overal tussenuit. Hem zou ik als ontbijt, lunch en diner kunnen eten. Maar mezelf zo opdienen? Ik blijf liever onder de stolp.
Ja, ik ben heus slim genoeg om te weten dat wat ik aantrekkelijk vind, óók de smaak van een ander kan zijn. Maar ondertussen blijft de ideaalbil door mijn hoofd spoken. Glanzend kaal, zoals ik ze zie in porno, maar ook in films als Call Me By Your Name. Het is oneerlijk: Timothée Chalamet kreeg op zijn hoofd dik, donker, golvend haar, maar daarbeneden een perfect gladde kleuterbips. Wordt dat ook van mij verwacht? Is dat hoe jongens het het liefst zien? Moet ik Timmy’s bil evenaren?
Bil en hoofd
We hebben hier te maken met een klassiek gevecht tussen hart en hoofd. Of eigenlijk bil en hoofd. Mijn billen willen best gezien worden, mijn hoofd verbiedt het.
De oplossing? Die komt niet zomaar uit de lucht vallen. Maar het fijne is dat gedachten, in tegenstelling tot bilhaar, een stuk makkelijker te kortwieken zijn. Dus oefen ik. Pijnig ik mezelf met onmogelijke dilemma’s? Dan hak ik ze één voor één om.
Ben ik de enige met harige billen? Nee. Moet iedereen eruitzien zoals Timothée Chalamet? Zeker niet. Vinden anderen mijn billen vies? Dan moeten ze niet met me naar bed. Wil ik tweewekelijks dubbelgeklapt in de douche liggen met een scheermes? Nooit. Zit er een probleem tussen mijn billen? Nee, vooral tussen mijn oren.
Merry mag Amerika niet in: 'Ik wist niet eens dat dit kon gebeuren'
