Marlijn Weerdenburg belde na plotselinge dood van moeder driemaal per dag haar vader om te controleren of hij nog leefde

Marlijn Weerdenburg

Je sliep bij je ouders toen je moeder stierf. Ze had net gezegd dat je meer rust moest nemen, omdat je bevalling eraan kwam. En een paar uur later lag ze in jouw armen voordat ze weggleed.
“Mijn moeder had die avond nog lekker gekookt en met mijn oudste zoon Teun op de trampoline staan springen en ineens werd ze met­ gillende sirenes afgevoerd. Ik was in shock, maar mijn lichaam schoot meteen in de overlevingsstand: je moet dóór, de baby komt eraan. Pas drie jaar later is die klomp verdriet dankzij EMDR-sessies losgekomen. Ik was zo op slot geraakt, dat ik niet eens meer kon huilen.”

Ik begreep dat je na de dood van je moeder drie keer per dag jouw vader belde, om te controleren of hij nog leefde.
“Dat was in het begin zeker wat dwangmatig, ja, maar dat deed ik ook omdat zij een symbiotische relatie hadden. Ze waren 46 jaar bij elkaar, mijn moeder werkte in het bedrijf van mijn vader, ze waren dag en nacht samen. Dus ik maakte me zorgen: zou hij het wel redden alleen? En: straks valt hij ook ineens om. Maar eigenlijk bleek mijn vader meteen al heel veerkrachtig, zoals hij dat zijn hele leven is geweest. Hij was 67 toen hij de liefde van zijn leven verloor, maar dacht toch: ik ben nog zo jong, ik ga nog wél iets van mijn leven maken.

Mijn zus en ik zijn min of meer door onze moeder opgevoed, omdat mijn vader overdag werkte en in de avonden en weekenden studeerde. Na mijn moeders dood is mijn vader veel meer dan daarvoor onderdeel van ons gezin geworden, wat onze relatie erg heeft verdiept.”

Lekker, die nostalgie: dit lees je deze maand in LINDA. 'VAKANTIES VAN VROEGER'Lees ook

Anders rouwen

Jouw moeder is er inmiddels vijf jaar niet meer. Is je rouw veranderd?
“De eerste jaren werd het gemis alleen maar groter. Dat ze niet meer meemaakte wat er in het leven van haar kinderen en kleinkinderen gebeurde, vond ik het pijnlijkst, omdat familie álles voor haar was. Mijn vader had zijn bedrijf verkocht, er waren geen geldzorgen meer, het grote genieten kon beginnen – en toen overleed ze.

Mijn moeder ligt op een natuurbegraafplaats waar we een lindeboom hebben laten planten. Alleen: dat boompje wilde niet groeien, wát we ook probeerden. Tot afgelopen 8 april, haar sterfdag. Voor het eerst had de boom knoppen gekregen – en zo voelt mijn rouw nu eigenlijk ook. Alsof mijn moeder zich erbij heeft neergelegd: zij is dood en wij mogen nu, net als die knopjes, opengaan en tot bloei komen.”

Lees het hele interview met Marlijn Weerdenburg nu via LINDA.premium of koop het magazine in de winkel.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Marlijn Weerdenburg deelt haar favoriete beautyproducten: 'Dit is een geweldige mascara die nooit uitloopt'Lees ook