Één op de drie vrouwen krijgt te maken met vaginale verzakking: 'Het is nog steeds taboe'

Bekkenbodemverzakking

Bij een vaginale verzakking zijn de bekkenbodemspieren en het bindweefsel uitgerekt of beschadigd. Hierdoor kunnen de blaas, baarmoeder of endeldarm uitzakken en naar buiten komen. “Je hebt het gevoel dat er een bal tussen de benen of uit de schede komt. Dat kan onprettig aanvoelen en een zwaar gevoel in de onderrug geven. Het kan zijn dat je heel moe bent en het kan veel invloed hebben op ontlasting, plassen en seksualiteit. Veel vrouwen voelen zich minder vrouwelijk en hebben een verminderd zelfbeeld. Het werkt heel belemmerend”, vertelt Vollebregt aan LINDA.

Vollebregt en Van der Vaart vertellen dat vrouwen weinig van bekkenbodemverzakking af weten. Sterker nog, sommige vrouwen weten niet eens van het bestaan af. En dat terwijl het zo vaak voorkomt. “Ze schamen zich ervoor of denken dat het gewoon erbij hoort als je ouder wordt. Dat is natuurlijk echt onzin.”

Overgang

Iedere vrouw kan te maken krijgen met bekkenbodemverzakking. “De grootste risicofactor is de bevalling. Een kind rekt het weefsel heel erg op. Maar veel hoesten door astma is ook een risicofactor, of bijvoorbeeld obstipatie of een onderliggend bindweefselaandoening”, vertelt Vollebregt.

De grootste piek van vaginale verzakking is na de overgang. Waarom dan pas? “Door het wegvallen van de vrouwelijke hormonen na de overgang worden de weefsels ook zwakker. De schade is er vaak al, maar dan kun je het vaak niet meer compenseren.”

Anne kwam op haar zestiende in de overgang: 'Hoe opgewonden ik ook ben, mijn lichaam werkt niet mee'Lees ook

Behandeling

Bekkenbodemverzakking is goed te behandelen, vertelt Van der Vaart. “Er zijn verschillende manieren. Een lichte verzakking kan nog behandeld worden met bekkenbodemfysiotherapie. Als er meer klachten zijn en het een hoger stadium is dan zou het behandeld kunnen worden met een pessarium of een operatie. Het pessarium is een ring die je vaginaal inbrengt en steun moet geven door het weefsel op z’n plek te houden.

De meeste ringen kunnen negen maanden blijven zitten, maar ik doe het vaak in overleg met de vrouw zelf. Je kan de ring er zelf af en toe uithalen en schoonmaken, maar niet elke vrouw wil dat doen. Dan komen ze af en toe langs voor controle”, vertelt Vollebregt. Er zijn ook vrouwen die kiezen voor een operatie. Vollebregt en Van der Vaart deden onderzoek naar de twee behandelvormen. Verschillen de vrouwen in tevredenheid na twee jaar tijd?

Onderzoek

Van der Vaart legt uit hoe het onderzoek in elkaar steekt en wat de belangrijkste bevindingen zijn. “We hadden twee groepen vrouwen in het onderzoek: een groep heeft zelf een keuze gemaakt tussen de ring of een operatie, het andere deel werd gerandomiseerd. Uit beide studies komt naar voren dat na twee jaar tijd rond de 70 procent van de vrouwen nog tevreden is na de ring tegenover 82 procent na een operatie. Het aantal tevreden vrouwen na een operatie ligt dus wat hoger, maar een operatie is een intensievere ingreep en alsnog is een aanzienlijk deel nog tevreden over een ring.”

Wat zijn de overwegingen wanneer vrouwen tussen beiden mogen kiezen? “Zo’n 60 procent kiest voor een ring en 40 procent een operatie.
De vrouwen die kozen voor een operatie dachten eigenlijk vooral dat een ring hen toch niet zal helpen. Dit lag niet aan het stadium van de verzakking, die was bij alle vrouwen hetzelfde. Wel ervaarden de vrouwen die voor een operatie kozen vaak meer klachten.”

Last van licht urineverlies? Het goede nieuws: dat is vaak te verhelpenLees ook

Taboe

Dat het een taboeonderwerp is, komt ook naar voren in het onderzoek. Van der Vaart vertelt: “Ze voelen taboe rondom het onderwerp, niet alleen richting de zorg, maar ook richting hun partner. Ze vinden het moeilijk om het erover te hebben of doen dit helemaal niet.” Vollebregt vult aan: “Veel vrouwen weten niet dat ze totáál niet de enige zijn. In de spreekkamer merken we dat ze er al lang mee rondlopen. Maar je hoeft je er niet voor te schamen.”

Het is voor het eerst dat er onderzoek is gedaan naar deze twee behandelvormen van een bekkenbodemverzakking. “We behandelen veel vrouwen met de ring en operatie, maar we willen wetenschappelijk kijken waar we de vrouwen het beste mee kunnen helpen. De uitkomsten van het onderzoek kunnen we meenemen in onze uitleg naar vrouwen die in onze spreekkamer komen. Ze hebben alsnog een eigen keuze, maar we kunnen ze wel meer informatie geven en vertellen wat ze ervan kunnen verwachten.”

Zeker 8 op de 100 vrouwen hebben last van vulvodynie: 'Velen denken dat pijn bij het vrijen hoort'Lees ook

Bekkenbodembal

De twee vrouwen vinden het heel belangrijk dat vrouwen meer kennis krijgen over bekkenbodemverzakking. Daarom organiseren ze volgende week zaterdag een Bekkenbodembal, als afsluiting van een congres dat in het teken staat van verzakking. “Gynaecologen, bekkenbodemfysiotherapeuten, seksuologen en veel meer artsen van over de hele wereld komen samen in Den Haag om over het onderwerp te praten. Erna is het Bekkenbodembal, in samenwerking met de patiëntenorganisatie Bekkenbodem4All”, vertelt Vollebregt enthousiast.

Het doel van het bal is kennis over dit onderwerp verbeteren. “Hoe we dat gaan doen? Het is een serieus onderwerp, maar we willen het ook luchtig houden. Het is echt een avondje uit met zang en cabaret. Sofie van der Enk heeft een talkshow waar ze onze collega’s vragen stelt en vrouwen kunnen aan het eind met al hun vragen bij ons terecht. We willen het bespreekbaar maken, maar wel op een leuke manier.”

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door Stichting Bekkenbodem4All (@bekkenbodem4all)

Aandacht

Vollebregt en Van der Vaart benadrukken het belang van meer aandacht aan bekkenbodemverzakking. “Wat we heel belangrijk vinden is dat vrouwen weten dat ze niet de enige zijn. We willen dat meer vrouwen weten van deze aandoening en dat ze er niet mee door hoeven te lopen als ze hier last van hebben. Praat erover, zowel met je omgeving als met de zorgverlener, want er is heel goed wat aan te doen”, zegt Vollebregt.

Ze sluit af: “Het is doodzonde wat ik nu ervaar in de spreekkamer. Ik hoor zó vaak: ‘Was ik maar eerder gegaan’. Ze voelen zich altijd gerustgesteld, want we kunnen vrouwen ongelooflijk goed behandelen. Daarom is aandacht zo belangrijk, zodat vrouwen er niet meer jaren mee rondlopen. Het kan een te grote invloed hebben op de kwaliteit van leven. Praat erover en zoek zo nodig hulp, dat is het belangrijkst.”

Astrid Vollebregt.

Lisa van der Vaart.

Dit artikel werd eerder gepubliceerd op LINDA.nl. 

Francis kreeg een bekkenbodemverzakking na haar bevalling: 'De schaamte breekt me op'Lees ook