De psycholoog neemt angst voor honden als voorbeeld. “Stel je voor dat jij vroeger een keer bent gebeten door een hond. Dat is dan jóuw angst. Als je dan met de kinderen door het park loopt, zeg ze dan dat jij het spannend vindt, maar dat dat niet betekent dat het ook echt spannend is. Stel voor om gewoon aan het baasje te vragen of de hond oké is, en zorg dat jouw kinderen hun eigen ervaringen op kunnen doen.”

Lees ook
Psycholoog René Diekstra: ‘Interview je ouders, voer het belangrijkste gesprek van je leven’

Gevoelens vs. waarheid

Jouw eigen angsten gaan niet zomaar weg, dat beaamt Brouwer. “Je blijft heus neurotisch, daar kun je niks aan doen. Maar het belangrijkste is gewoon dat je eerlijk kunt zijn over het feit dat jíj het eng vindt, maar dat het niet eng ís. Angstig zijn we allemaal, maar laat het niet aan je kind zien als de waarheid.”

Als je zelf te diep zit in je angsten, of dat nu gaat om spinnen of alleen over straat gaan ’s avonds, moet je daar uiteraard zelf aan werken. “Als jij zelf niet gelooft dat het irreëel is, gaan jouw kinderen dat ook niet geloven”, legt de psycholoog uit. “Geef eerlijk toe dat je het uiteraard erg fijn zou vinden als zij hetzelfde vermijdt als jij doet, maar dat het niet echt goed zou zijn als jij ze meezuigt in jouw gekte.”

Lees ook
Waarom even lekker klagen – ook volgens deze psycholoog – zo slecht nog niet is

Humor

En daar komt ook een stukje zelfspot en humor bij kijken. “Neem jezelf alsjeblieft niet al te serieus, al is dat natuurlijk niet altijd makkelijk. Spreek uit dat het jouw gekte is. En vertel ze vooral dat je het niet hoeft te weten als ze ineens gaan parachutespringen – of wellicht wanneer ze weer veilig op de grond staan.”

Word je te veel belemmerd door angsten in je dagelijkse leven? Kijk dan naar cognitieve gedragstherapie. Gewoon thuis. “Vraag jezelf af: waarom ben ik bang? Waar ben ik bang voor? Wat is het ergste wat er kan gebeuren? Relativeer voor jezelf.”