Gerrie moest 2 vingers laten amputeren door huidkanker: 'En dat allemaal voor 'een bruin kleurtje''

Een echte zonliefhebber

Gerrie was altijd al dol op de zon. Ze vertelt hoe ze vroeger drie keer per jaar afreisde naar Florida omdat haar zus daar woonde en ze samen hele dagen dobberend op een bootje doorbrachten. Hoe ze talloze keren ‘heerlijk onder de zonnebank’ en op het strand heeft gelegen. “In mijn jongere jaren was er helemaal geen bewustzijn over het effect dat zon op je huid kan hebben”, aldus Gerrie. “Sterker nog, als je in de winter wat bleek zag werd er ‘hoogtezon’ voorgeschreven. Echt de omgekeerde wereld.

Zonnebrandcrème kwam in de jaren zestig breder op de markt, maar heel veel mensen bleven zich gewoon insmeren met olie voor dat bruine kleurtje. Ik ook. Als ik toen had geweten dat ik hierdoor twee van mijn vingers kwijt zou raken, geloof me: dan had ik wel uit de zon gebleven.”

Huidkanker

Op haar vijfendertigste wordt Gerrie voor het eerst geconfronteerd met huidkanker. Hier speelt een genetische factor in mee. Haar moeder en zus krijgen er bijvoorbeeld ook mee te maken: zelfs op precies dezelfde plek op hun neus. Maar bij Gerrie is de zon de grote boosdoener geweest. Ze heeft meerdere plekjes op haar benen, die weggehaald worden. Daarna verschijnt er eentje op haar neus, dan weer elders op haar lichaam. De ‘plekjes’ zijn plaveiselcel- en basaalcelcarcinomen, en ze blijven komen.

Een basaalcelcarcinoom is de meest voorkomende vorm van huidkanker. Deze groeit vaak langzaam en zaait bijna nooit uit. Een plaveiselcelcarcinoom is agressiever en groeit vaak sneller. “Beide vormen kwamen bij mij in rap tempo terug”, zegt Gerrie. “Ik wende aan het wegsnijden ervan, een beetje zoals mensen met diabetes dat ook kunnen hebben: ‘Ik prik netjes en verder kijk ik wel’. Van de dermatoloog kreeg ik een crème waarmee ik thuis verdachte plekjes kon behandelen, omdat ik anders elke week in die spreekkamer zou zitten. Door de jaren heen leerde ik herkennen waar ik mee te maken had. Mijn oog raakte getraind. Ik weet nu precies of ik zelf kan smeren of juist direct aan de bel moet trekken.”

Janny van der Heijden had drie vormen van huidkanker: ‘Laat je nooit wegsturen als je het niet vertrouwt’Lees ook

Strikte controle

Inmiddels heeft Gerrie 55 keer een plaveiselcelcarcinoom laten wegsnijden. Het aantal basaalcelcarcinomen ligt waarschijnlijk nog veel hoger, maar daarbij is ze na 20 ‘maar opgehouden met tellen’. Omdat de huidkanker zo frequent terugkeert, staat Gerrie onder strikte controle: elke drie maanden wordt haar hele huid nagelopen. “Ik moet zeggen dat de zorg echt fantastisch is”, vertelt ze. “Ik sta onder behandeling bij het Erasmus MC en op hun dermatologie-afdeling ben ik echt in goede handen. Ze geven me een heel veilig gevoel.”

Toch benadrukt Gerrie het belang van zelf goed op blijven letten als het om je behandeling gaat. “Artsen zijn mensen, geen robots. Soms vergeten ze iets door te geven of hoor je zelf niets meer terug, dan helpt het als je zelf proactief bent. Maar ik wil voornamelijk benadrukken hoe belangrijk het is om niet alleen goed te luisteren naar wat de arts je vertelt, maar ook dóór te vragen. Vraag naar consequenties van de beslissingen die voor je liggen, zodat je daarna een weloverwegen keuze kunt maken. Dat deed ik zelf niet en dat resulteerde in een amputatie die voorkomen had kunnen worden.”

Amputatie

Als de huidkanker zich eind 2023 manifesteert onderaan haar ringvinger, krijgt Gerrie te horen dat deze vinger er in zijn geheel af zal moeten. Ze kunnen op die plek namelijk niet ver genoeg snijden om alles weg te krijgen. “Daar wilde ik niets van horen”, herinnert Gerrie zich. “Ik vroeg meteen om bestralingen, een verzoek waar ze mee akkoord gingen. Ik ging ervan uit dat die twintig sessies wel voldoende zouden zijn, maar dat wás niet zo. En na die bestralingen konden ze mijn hand niet goed meer opereren, omdat de doorbloeding was verslechterd en veel pezen beschadigd waren.

Dat is vaker zo, maar ik had geen idee: ik had tenslotte niet goed genoeg geluisterd of doorgevraagd. Ik was meteen overgestapt op plan b, terwijl dat voor mij dus helemaal niet de beste optie was. Nu moest begin 2025 mijn ringvinger alsnog geamputeerd worden en verloor ik óók mijn middelvinger, vanwege een ernstige infectie. Mentaal was dat een heel harde klap. Ik wilde natuurlijk geen onderdelen van mijn lichaam missen. Niemand wil dat. Toch heb ik na de amputatie besloten me eroverheen te zetten: het schiet niet op om bij de pakken neer te zitten.”

Geniet, maar verbrand niet: LINDA. komt in actie voor meer bewustwording over de gevaren van de zonLees ook

Zelfstandig blijven

Na veel oefenen kan Gerrie bijna alles weer zoals eerst, behalve piano spelen. “De nagels knippen van mijn andere hand gaat ook nog wat lastig”, lacht ze. Maar dankzij de juiste hulpmiddelen heeft ze veel van haar autonomie weer terug kunnen winnen. “Ik houd er niet van om voor elk wissewasje iemand te moeten inschakelen. Dat is voor mij ook lastiger: mijn man is overleden, de vriend die ik daarna kreeg óók. Dat heb je op deze leeftijd.”

Ze vervolgt: “Ik heb twee zoons, maar een van hen heeft Parkinson en heeft zelf net zo goed hulp nodig. De ander heeft schizofrenie en zit momenteel in een kliniek. Van mantelzorg is dus ook niet echt sprake. Ik heb gelukkig fantastische vrienden die ik al veertig jaar ken en die echt altijd voor me klaarstaan. Net als mijn buren, trouwens: ik kan niet eens meer tellen hoe vaak zij bij me hebben ingecheckt of me ergens naartoe hebben gereden. Daar ben ik heel blij mee, maar in de basis wil ik wél zoveel mogelijk zelf kunnen blijven doen.”

Het nieuws dat Gerrie dit voorjaar ontvangt is dan ook een flinke tegenvaller. Er is opnieuw een plaveiselcelcarcinoom gevonden: deze keer op haar scheenbeen, bij de overgang naar haar voet. Er bestaat een reële kans dat amputatie van haar voet nodig is. “Ik hoop ontzettend dat het gezwel tegengegaan kan worden met plaatselijke chemo- of immunotherapie, want mijn voet wil ik er niet af hebben. Ik ben 79 en kan nu nog gaan en staan waar ik wil, maar zonder voet zou ik geen auto meer kunnen rijden of andere dingen ondernemen. Dan raak ik zo beperkt … Ik wil niet alleen bestaan, maar léven. Daar ligt voor mij de grens. Mijn artsen begrijpen dat gelukkig.”

‘Een beetje bang maken is nodig’

Gerrie wil haar verhaal delen om duidelijk te maken hoe groot de gevolgen van huidkanker kunnen zijn, ook zeker voor de nieuwe generatie. “Ik zie al die influencers praten over hoe je er het leukst uitziet, dat schoonheidsideaal lijkt sterker te zijn dan ooit. Jonge mensen worden zo afhankelijk gemaakt van ‘hoe ze eruit zouden moeten zien’. En een bruin kleurtje hoort daar vaak bij, maar ik hoop dat ze in hun oren knopen dat datzelfde kleurtje maar tijdelijk is. Huidkanker kan je héle leven tekenen. Dat klinkt hard, maar ik heb het idee dat een klein beetje bang maken wel nodig is. Het idee dat je huidkanker ‘gewoon kan wegsnijden’ is heel hardnekkig, maar ik heb nu ondervonden hoe ingrijpend het kan zijn. Gebruik je verstand. Zorg goed voor je lichaam.”

En als het aan Gerrie ligt, mag de overheid nog wel een wat grotere rol spelen als het gaat om zonbescherming. “Ik heb er de pest in dat een tube zonnebrandcrème al snel twintig euro kost. Als jij je hele gezin in moet smeren kost dat bakken met geld, mensen kunnen dat gewoon niet betalen. Er staan gelukkig steeds vaker van die gratis smeerpalen, maar natuurlijk nog lang niet overal. Ik vind eigenlijk dat er een soort prijsplafond moet komen voor deze producten, vanuit de overheid of verzekeraars. Dat is pas preventieve geneeskunde: die investering komt goedkoper uit dan al die dure behandelingen voor huidkanker, dat kan ik je garanderen.”

Tot die tijd tipt Gerrie om natuurlijk goed te blijven smeren, uit de zon te blijven als die op zijn sterkst is en eventueel uv-werende kleding te dragen. Maar ook: je handen insmeren. “Dat klinkt dom, maar die worden nog zó vaak vergeten. En als je dan een flinke fietstocht maakt verbranden die soms sneller dan de rest: tussendoor worden handen natuurlijk nog gewassen. Maar alsjeblieft, vergeet ze niet. Het is maar een kleine moeite en het missen van je vingers écht niet waard.”

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Nina kreeg op haar 24e huidkanker: 'Doet pijn als mensen zeggen: 'Vandaag een tomaatje, morgen een chocolaatje''Lees ook